ماه من چون آگهی از ناله شبهای من
رحمتی کن بر دل بیچاره شیدای من
زآتش سودایت ای شمع جهان افروز دل
سوختم پروانه وار و نیستت پروای من
گر ز روی لطف خاکپای خود خوانی مرا
عرش و کرسی تاج سر سازند خاکپای من
آستینم بوسه جای خسروان دین بود
گر ز خاک آستان خویش سازی جای من
گر رود از دست من سرمایه سود دو کون
کم نخواهد شد ز جان سوخته سودای من
آبروئی میبرم از سجده خاک درت
تا شناسد روز محشر هر کسی سیمای من
آشنائی کرد با من عشق عالم سوز او
کله بر افلاک بندد آه دودآسای من
تا ز خاکپای تو روشن شده چشم حسین
جز تو در عالم ندیده دیده بینای من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از معشوق، که او را ماه و شمع جهانافروز میخواند، میخواهد بر دل سوختهاش رحم کند. سپس میگوید خاکساری بر درگاه معشوق مایهٔ سربلندی اوست، تا آنجا که عرش و کرسی و پادشاهان دین نیز او را بزرگ میدارند. عشق او با از دست رفتن دو جهان هم کم نمیشود و سجده بر خاک درِ معشوق در قیامت نشان آبروی او خواهد بود. در پایان، شاعر با تخلص خود میگوید از وقتی چشمش با خاک پای معشوق روشن شده، جز او کسی را در جهان نمیبیند.
هوش مصنوعی: ای ماه من، اکنون که از نالههای شبانهٔ من باخبری، بر دل درمانده و شیدای من رحم کن.
هوش مصنوعی: ای شمعی که جهانِ دل را روشن میکنی، از آتش عشق و سودای تو مانند پروانه سوختم، اما تو هیچ پروای من را نداری.
هوش مصنوعی: اگر از سر لطف مرا خاک پای خود بخوانی، چنان بلندمرتبه میشوم که عرش و کرسی خاک پای مرا تاج سر خود میکنند.
هوش مصنوعی: اگر جای مرا خاک آستان خود قرار دهی، آستین من بوسهگاه پادشاهان دین میشود؛ یعنی خدمت درگاه تو مرا محترم و بزرگ میکند.
هوش مصنوعی: اگر همهٔ سرمایه و سود دو جهان از دستم برود، از عشق و سودای تو در جان سوختهام چیزی کم نمیشود.
هوش مصنوعی: از سجده بر خاک درگاه تو آبرو کسب میکنم تا روز قیامت همه مرا از نشان این سجده بر چهرهام بشناسند.
هوش مصنوعی: عشق جهانسوز او با من آشنا شد و آه سوزانم که مانند دود بالا میرود، بر آسمانها خیمه و سراپرده میزند.
هوش مصنوعی: از وقتی چشم حسین با خاک پای تو روشن شده، چشم بینای من در جهان جز تو کسی را ندیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من
از پری روئی مسلسل شد دل شیدای من
نیستم یارا که یارا گویم و یارب کنم
کآسمان ترسم به درد یارب و یارای من
دود آهم دوش بابل را حبش کرده است از آنک
[...]
پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من
غمگسار و همنشین و مونس شبهای من
ای شنیده وقت و بیوقت از وجودم نالهها
ای فکنده آتشی در جمله اجزای من
در صدای کوه افتد بانگ من چون بشنوی
[...]
آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی من
ما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من
آفتاب وحدتم من زان که در صبح طلوع
کثرت ذرات شد پیدا ز نور رای من
اتحاد عین و غین عالم سر حروف
[...]
با وجود وصل شد زندان حرمان جای من
برکنار آب حیوان تشنهٔ مردم وای من
باغبان کاندر درون بر دست گلچین گل نزد
دست منعش در برون صد تیشه زد بر پای من
سایه بر هر کس فکند الا من دوزخ نصیب
[...]
پشت من بشکست کوه درد جان فرسای من
باز افزاید همان این درد کار افزای من
گشت چشمم ژرف دریایی وآتش خون دل
شاخ مرجان اندر او مژگان خون پالای من
تختهای زین نه سفینه کس نبیند بر کنار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.