جان را به جای جانی جای تو کس نگیرد
مهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
هر درد را علاجی بنوشتهاند یارا
دردی که هست ما را درمان نمیپذیرد
ای دوستان ملامت کمتر کنید ما را
با خستگان هجران افسانه درنگیرد
پروانه چون بسوزد آخر خلاص یابد
بیچاره آن که دایم میسوزد و نمیرد
گفتم مگر صبوری کار همام باشد
دل را به هیچ وجهی زان رخ نمیگزیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از عشقی سخن میگوید که جاودانه است و حتی پس از مرگ تن باقی میماند. او دردش را بیدرمان میداند و از دوستان میخواهد سرزنشش نکنند، چون پند در دل هجرانزده اثری ندارد. با تمثیل پروانه، حال خود را سختتر از او میشمارد که همیشه میسوزد و نمیمیرد، و در پایان اعتراف میکند که صبر از او برنمیآید و دلش از روی یار جدا نمیشود.
هوش مصنوعی: تو برای جان من به منزلهٔ جانی و هیچ کس جای تو را نمیگیرد. مهر تو حتی روزی که تن بمیرد زنده و پایدار میماند.
هوش مصنوعی: ای یار، برای هر دردی درمانی نوشتهاند، اما دردی که ما داریم، یعنی درد عشق، هیچ درمانی را نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: ای دوستان، ما را کمتر سرزنش کنید، زیرا پند و سخن شما در دلخستگانِ دوری اثری ندارد.
هوش مصنوعی: پروانه وقتی در شمع میسوزد، سرانجام میمیرد و از رنج رها میشود؛ بیچاره کسی است که همیشه در آتش عشق میسوزد و نمیمیرد تا آسوده شود.
هوش مصنوعی: شاعر (همام) میگوید با خود گفتم شاید بتوانم صبر کنم، اما دل به هیچ روی از آن چهره دست برنمیدارد و بی آن نمیتواند باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جز نقش صورتت دل، نقشی نمیپذیرد
تو جان نازنینی و ز جان نمیگزیرد
ما غرق آب و زاهد، دم میزند ز آتش
گو: دم مزن که این دم با ماش در نگیرد
پروانهوار خواهم، در پای شمع مردن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.