مشکل که رود داغت هرگز ز دل چاکم
تا لاله مگر روزی سر بر زند از خاکم
هر روز بخون ریزم آیی و رقیب از پی
زان واقعه خوشحالم، زین واسطه غمناکم
ای ترک شکار افگن، شمشیر مکش بر من
یا آنکه پس از کشتن بر بند بفتراکم
این دیده که من دارم، آلوده بخون اولی
زان رو که نمی دانی قدر نظر پاکم
تا چند هلالی را در آتش غم سوزی؟
من آدمیم، یا رب، یا خود خس و خاشاکم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از داغ عشقی میگوید که تا پس از مرگ هم از دلش نمیرود. معشوق را ترکی شکارچی میبیند و آرزو میکند اگر او را میکشد، دستکم شکارش را به فتراک ببندد. از همراهی رقیب با معشوق و از قدرناشناسی او در برابر نگاه پاکش مینالد. در پایان با پرسشی دردمندانه شکایت میکند که مگر او خس و خاشاک است که اینهمه در آتش غم بسوزد.
هوش مصنوعی: بعید است که داغ عشق تو هرگز از دل شکافتهام برود؛ مگر روزی که پس از مرگم لاله از خاک گورم بروید و آن داغ را با خود بیرون آورد. داغ سیاه میان گلبرگ لاله نشانهٔ همان داغ دل است.
هوش مصنوعی: هر روز برای ریختن خون من میآیی و رقیب هم به دنبالت میآید. از اینکه خودت به کشتن من میآیی شادم، اما از اینکه رقیب همراه توست غمگینم.
هوش مصنوعی: ای زیبارویِ ترکِ شکارچی، بر من شمشیر مکش؛ یا اگر میکشی، پس از کشتن مرا همچون شکار به ترکبند زین خود ببند تا همراهت باشم.
هوش مصنوعی: این چشمی که من دارم بهتر است به خون آلوده باشد، چون تو قدر نگاه پاک و بیآلایش مرا نمیدانی.
هوش مصنوعی: تا کی هلالی را در آتش غم میسوزانی؟ خدایا، آیا من انسانم یا خار و خاشاکی که سزاوار سوختن باشد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.