گنجور

بخش ۲۲

 
حزین لاهیجی
حزین لاهیجی » مثنویات » ودیعة البدیعه
 

اشرف و احسن صحف، قرآن

می نماید ادای حق بیان

ما نماینده ایم، اسما را

همه ذات و صفات اشیا را

از تقیّد گرفته تا اطلاق

در مزایای انفس و آفاق

تا شود روشن این که آنچه عیان

شده در دیده های دیده وران

ذات حق است در مظاهر خویش

جلوه فرمای نور باهر خویش

شاهد نور، نور بس باشد

دیده را این ظهور بس باشد

چون دمید آفتاب، شک چه بود؟

زر خورشید را محک چه بود؟

او شناسندهٔ عیار خود است

این انها کار کسی ست، کار خود است

لیک از آنجا که شد احاطه مناط

چاره نبود محیط را ز محاط

جز بدینسان، لقای اوست محال

ذاتش از این و آن بود متعال

گفته زین رو، که هر طرف به نگاه

قد تولّوا فَثَّمَ وَجهُ الله



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

کتابخانهٔ گنجور