بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
سست پیمان مرا بر سر پیمان آرید
چاک این سینه به دامان قیامت رفته ست
تاری از زلفش و آن سوزش مژگان آرید
دل بود منتظر و شوق نمی آید باز
هدهد شهر سبا را به سلیمان آرید
زهد و تقوا به در آرید سر، از خرقهٔ من
کفر زلفی به کفم آمده، ایمان آرید
موقع شادی اصحاب و غم اغیار است
محرمان را به سراپردهٔ سلطان آرید
باده نوشان مغان، دیدهٔ انجم شور است
نور چشم قدح از کوری ایشان آرید
بادهٔ سرختر از خون سیاووش کجاست؟
که رخ زرد مرا رنگ به عنوان آرید
چه شود خاطر آشفتهٔ ما جمع شود؟
خبری از سر آن زلف پریشان آرید
خامه شکّرشکن از عارف روم است حزین
طوطیان را به صلا در شکرستان آرید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی که خود را در آستانهٔ مرگ میبیند، پیاپی از دیگران میخواهد معشوق، خبری از او، تاری از زلفش و بادهٔ سرخ را برایش بیاورند، تا دلِ منتظر و زخمِ سینهاش درمان شود. در میانهٔ غزل، زهد و تقوا را به سود «کفرِ زلف» کنار میگذارد و از شادیِ یاران در برابر بدچشمیِ ستارگان و بیگانگان سخن میگوید. در بیت پایانی، حزین شیرینیِ سخنش را به مولوی نسبت میدهد و سخندانان را به شکرستانِ شعر فرامیخواند.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ تازه و خندان را که مانند گلی نوشکفته است بر سر گورم بیاورید و یار سستپیمانم را وادارید که به پیمانش وفا کند.
هوش مصنوعی: شکاف سینهام چنان دراز است که تا روز قیامت امتداد یافته است. تاری از زلف او و مژگانِ سوزان و تیزش را بیاورید تا با آنها، که مانند نخ و سوزناند، این زخم را بدوزند.
هوش مصنوعی: دل چشمبهراه مانده و شوقِ دیدار باز نمیگردد. همانگونه که هدهد از شهر سبا برای سلیمان خبر آورد، پیک و خبری از یار برای من بیاورید.
هوش مصنوعی: زهد و پرهیزگاری را از خرقهٔ من بیرون کنید، زیرا کفرِ زلف یار به دستم افتاده است. ایمان بیاورید که این کفر عینِ ایمان است. «ایمان آرید» هم به معنای «ایمان را بیاورید» است و هم به معنای «ایمان بیاورید».
هوش مصنوعی: اکنون هنگامِ شادیِ یاران و اندوهِ بیگانگان است. محرمان را به خیمه و بارگاه پادشاه (معشوق) راه دهید.
هوش مصنوعی: ای بادهنوشانِ میکدهٔ مغان، چشمِ ستارگان شور و بدنظر است. به کوریِ چشم آنان، بادهٔ روشن را که نورِ چشمِ جام است بیاورید.
هوش مصنوعی: آن بادهای که از خون سیاووش سرختر است کجاست، تا با آن به چهرهٔ زردِ من رنگ و رونقی آشکار ببخشید؟
هوش مصنوعی: چه میشود اگر دلِ آشفتهٔ ما آرام بگیرد؟ خبری از آن زلفِ پریشان برای ما بیاورید.
هوش مصنوعی: ای حزین، قلمِ شکرافشان و شیرینسخن از عارفِ روم، یعنی مولوی، است. طوطیانِ سخندان را بانگ بزنید و به این شکرستان فراخوانید. احتمالاً شاعر این غزل را به استقبال غزلی از مولوی سروده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دزد اندیشهٔ بد را سوی زندان آرید
دست او سخت ببندید و به دیوان آرید
شحنهٔ عقل اگر مالش دزدان ندهد
شحنه را هم بکشانید و به سلطان ارید
تشنگان را بسوی آب صلایی بزنید
[...]
دوستان جان مرا جانب جانان آرید
بلبلی از قفسی سوی گلستان آرید
جان بیمار مرا جانب عیسی ببرید
یا قتیل غم او را ز لبش جان آرید
عندلیب دلم از خار فراق آزاد است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.