شیخنا تا کی گرانتر میکنی عمامه را
تا کنی هنگام دعوت گرمتر هنگامه را
رشته تحت الحنک بر چین که وقت صید نیست
در ره خاصان منه ای شیخ دام عامه را
صید عنقا می نشاید کرد با بال مگس
دانش آموزی نیارد مکتبی علامه را
افکنی در پیش و پس تا کی بصید خرمگس
ان کبیر الهامه را وان قصیر القامه را
تامی آلوده نگردد دامنت، چون بگذری
در خرابات مغان ای شیخ برچین جامه را
میکنی تفسیر قرآن با همه زرق و نفاق
تا بکی زحمت دهی این آسمانی نامه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به انتقاد از شیخی میپردازد که با نوعی تعصب و ظاهرگرایی به تعلیم و تفسیر دین مشغول است. او از شیخ میخواهد که بهجای سنگینی عمامه و زرق و برق ظاهری، به دعوت مردم اهمیت بیشتری بدهد و از دامگذاریدن در راه زمینههای علمی و معرفتی پرهیز کند. همچنین، شاعر اشاره میکند که نمیتوان با روشهای سطحی و غیرمؤثر به حقیقت دست یافت و میخواهد که شیخ از دامن زدن به نفاق و تفسیرهای ناقص خودداری کند. در نهایت، او تأکید دارد که شخصی باید پاک و دور از آلودگی باشد، بهویژه در مکانهایی چون خرابات که ممکن است موجب تزلزل در دین و ایمان او شود.
هوش مصنوعی: ای شیخ، تا چه زمانی میخواهی عمامهات را سنگینتر کنی تا در زمان دعوت، صحنه را باشکوهتر و پرهیاهوتر کنی؟
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به نکتهای اشاره میکند که نباید در زمان مناسب و در هنگام شکار، به دنبال کارهای خاص و ویژه رفت. بلکه باید از فرصتهای عمومی و عمومیتر نیز بهرهمند شد. به عبارت دیگر، نیاز به توجه به امور عمومی و غفلت نکردن از آنها بیشتر احساس میشود.
هوش مصنوعی: پرندهی افسانهای (عنقا) با بالهای یک مگس شکار نمیشود، و کسی که هنوز دانشآموز است، نمیتواند به مدرسهی یک علامه (عالم بزرگ) برسد.
هوش مصنوعی: چرا به دنبال شکار مگسهای بزرگ و کوچک هستی و وقت خود را تلف میکنی؟ تا کی میخواهی تلاش کنی و به سوی جلو و عقب بروی؟
هوش مصنوعی: تا زمانی که در مکانهای آشفته و نابسامان قدم میزنی، سعی کن خود را از آلودگیها پاک نگهداری. ای شیخ، قبل از ورود به این مکانها، بهتر است که لباس خود را مرتب کنی.
هوش مصنوعی: تو با زرق و برق و نفاق تلاش میکنی تا تفسیر قرآن را بگویی، اما تا کی میخواهی این نامه آسمانی را به زحمت بکشی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را
کی بود از خود رهایی بستهٔ عمامه را
کسوت عریان تنی را مخترع طبع من است
من چو گل از خود برون آورده ام این جامه را
نامهٔ پیچیدهٔ عشاق زخم بسته است
[...]
بشکند آن تندخو چون آستین جامه را
می کند خون شهیدان زینت هنگامه را
در بیان آن کمر از مو قلم کردم نشد
از خیال خود تراشیدم بنان خامه را
می تواند زاهد بیچاره از سر بگذرد
[...]
سر کنم در وصف گیسوی تو هر جا خامه را
رشک سنبلزار باغ خلد سازم نامه را
سوختن در کوی این افسردگان بیحاصل است
گرم سازم بعد ازین جای دگر هنگامه را
بس که زر را دوست دارد یار سیمینپیکرم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.