آباد بر این برکه و این طارم آباد

وز هر دو خداوند جهان کامروا باد

این برکهٔ افروخته چون چشمهٔ خورشید

وین طارم آراسته چون قبلهٔ نوشاد

با آن نبَرَد هیچ کس از ماء مَعین نام

با این نکند هیچ کس از خلد برین یاد

از آب روان آن همه مانندهٔ دجله

از نقش و نگار این همه چون حلهٔ بغداد

آرایش این تابان چون چهرهٔ شیرین

فوارهٔ آن باران چون دیدهٔ فرهاد

این را همه دیبا و پرند آمده پوشش

آن را همه اَرزیز و رخام آمده بنیاد

پیرامن آن کاشته سرو و سمن و بید

بر دامن این رسته گل و لاله و شمشاد

این طارم شاهانه و این قصر نوآیین

در برکه جهان باده به بالین تو را باد [کذا]

چون رای ملک روشن و چون طبع ملک خوش

چون دولت شه محکم و چون ملک شه آباد

خورشید همه میران بونصر محمد

کایزد همه فرهنگ و همه فضل بدو داد

هم مردی و هم رادی و هم دانش و هم دین

هم بخشش و هم کوشش و هم دولت و هم داد

با هوش دل پیران با داد جوانان

هرگز نبوَد خلق بدین هوش و بدین داد

پیش کف کافیش چه سنگ است و چه یاقوت

پیش شِل هندیش چه موم است و چه پولاد

ای شاه نهاده دل شاهی به جهان کیست

کاو پیش تو بر خاک به سجده سر ننهاد؟

با دست تو دینار بوَد خوارتر از خاک

با تیغ تو پولاد بوَد نرم‌تر از لاد

روی تو روان‌پرور و رای تو دل‌آرای

آباد بر این روی و بر این رای تو آباد

آن کس که تو را کشت همه فر و خرد کشت

آن کس که تو را زاد همه فر و خرد زاد

گیتی چو نیام است و تواش باشی شمشیر

عالم چو عروس است و تواش باشی داماد

در هفتم مرداد به پیروزی موجود

بگذار به پیروزی سیصد مه مرداد

تا شادی و غم پیدا از نیک و بد آید

وز هر دو نباشند جدا بنده و آزاد

بی بد بزیاد آن‌که دلش نیک تو خواهد

در غم بزیاد آن‌که دلش نیست ز تو شاد