شبم به محنت و روزم به هجر یار گذشت
تمام مدت عمرم بر این قرار گذشت
مگر ندارد ای ساقی انتظار آخر
بیار باده که کارم ز انتظار گذشت
هزار حیف که تا فکر خویش میکردم
گلی نچیدم از این گلشن و بهار گذشت
نهال من همه لخت جگر به بار آورد
مگر ز خون دل آبم ز جویبار گذشت
زد آتشم به درون چون چنار در گلزار
نسیم زلف تو هر گاهم از کنار گذشت
کمان ناز به من چپ نشسته بود هنوز
که تیر غمزهاش از سینه فکار گذشت
بسوخت شعلهٔ آهم سپهر را دامن
خیال او چو مرا در دل نزار گذشت
پیاله گیر و گلی برفشان و عشرت کن
چه فکر میکنی؟ ایام نوبهار گذشت
گذشت یار به صد فتنه از برت قصاب
خموش باش که آشوب روزگار گذشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از عمری مینالد که در رنج هجران گذشت و حسرت میخورد که در بند اندیشهٔ خود ماند و از بهار عمر بهرهای نبرد. سپس با تصویرهایی چون نهالی که لخت جگر بار میآورد، چنار سوزان و تیر غمزه، سوز عشق را نشان میدهد. در پایان به غنیمت شمردن نوبهار و شراب فرا میخواند و به خود میگوید یار با فتنههایش گذشت و اکنون باید خاموش ماند.
هوش مصنوعی: شبهایم در رنج و روزهایم در دوری از یار گذشت و همهٔ عمرم به همین حال سپری شد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، مگر انتظار پایانی ندارد؟ شراب بیاور که کار من از حدِ انتظار گذشته و دیگر تاب صبر ندارم.
هوش مصنوعی: افسوس بسیار که تا سرگرم اندیشه و تدبیر کار خود بودم، گلی از این باغ نچیدم و بهار عمر گذشت.
هوش مصنوعی: نهال وجود من جز پارههای جگر میوهای نداد؛ گویی آبی که از جوی به آن رسید، از خون دل بود.
هوش مصنوعی: هرگاه نسیمی که بوی زلف تو را داشت از کنارم گذشت، درونم را آتش زد، همچون چناری که در باغ از درون میسوزد.
هوش مصنوعی: هنوز کمان ناز یار با من سرِ ناسازگاری داشت و آماده نشده بود که تیر غمزهاش از سینهٔ زخمیام گذشت؛ یعنی پیش از آنکه آهنگ کند، کارم را ساخت.
هوش مصنوعی: چون خیال یار از دل ناتوانم گذشت، شعلهٔ آهم دامن آسمان را سوزاند.
هوش مصنوعی: جام شراب را بگیر، گل بیفشان و شادی کن؛ به چه میاندیشی؟ روزهای نوبهار دارد میگذرد.
هوش مصنوعی: قصاب، یار با هزار فتنه و ناز از کنارت گذشت؛ خاموش باش که آن آشوب روزگار سپری شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همه نعیم سمرقند سربهسر دیدم
نظاره کردم در باغ و راغ و وادی و دشت
چو بود کیسه و جیب من از درم خالی
دلم ز صحن امل فرش خرمی بنَوَشت
بسی ز اهل هنر بارها به هر شهری
[...]
جهان ز رفتن مودود شه موئید دین
به ما نمود مزاج و به ما نمود سرشت
جریدهایست نهاد سیه سپید جهان
که روزگار درو جز قضای بد ننوشت
چه سود از آنکه از این پیش خسروان کردند
[...]
چه فتنه بود که در عید گه جنان بگذشت
سواره بر من مسکین ناتوان بگذشت
سلام کردم و پرسید کای فلان چونی
همین بگفت و به شبدیز بر ، روان بگذاشت
چه گویمت ز سخن گفتنش که شیرینی
[...]
نسیم باد بهارست یا هوای بهشت
بهشت چیست وصال نگار حورسرشت
نوای بلبل و آواز چنگ و نغمه ی عود
خوش است و خوش بود آبی روانه بر لب کشت
بهشت روی تو ما را مدام می باید
[...]
کنون که میدمد از بوستان نسیمِ بهشت
من و شرابِ فرح بخش و یارِ حورسرشت
گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟
که خیمه سایهٔ ابر است و بزمگه لبِ کِشت
چمن حکایتِ اردیبهشت میگوید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.