فرودی باشد و ننگ و جودی
که نبود پیش جودت در سجودی
مراگویی :چه میگویی؟ چه گویم؟
ثنای شاهد فرد ودودی
همه ذرات در رقصند ازین حال
نباشد این رواقص بی سرودی
سرود از عالم غیبست، هش دار!
سرود اعتدالی با شهودی
سرود اولیا اینست، ای دوست
نه این جا نغمه چنگی، نه عودی
نی و دف هر دو همرازان عشقند
که باشدشان بهم گفت و شنودی
کسی کو منکر عشقست در راه
چه باشد؟ جاحدی، کور و کبودی
ز بود خود بفریادیم، زنهار!
چه خوش بودی که بود ما نبودی!
ز قول قاسمی هر روزکی چند
روان می سازم از دیده دو رودی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با ستایش خداوند یگانه آغاز میشود و هستیای را که در برابر او سجده نکند ننگ میشمارد. سپس از رقص همهٔ ذرات جهان سخن میگوید و آن را با سرودی غیبی همراه میداند که سرود اولیاست، نه نوای چنگ و عود. شاعر منکر عشق را کوردل میخواند و در پایان آرزوی رهایی از هستی خود و فنا را بیان میکند و از اشک ریختن خود در این راه میگوید.
هوش مصنوعی: هر هستیای که در برابر بخشش و لطف تو به سجده نیفتد، مایهٔ پستی و ننگ است. همهٔ موجودات باید در برابر کرم تو فروتن باشند.
هوش مصنوعی: از من میپرسی چه میگویی؟ چه بگویم؟ جز ستایش آن محبوب یگانه و مهربان سخنی ندارم. «ودود» از نامهای خداوند است.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای جهان از این حال عشق در رقصاند و این رقصندگان بی آواز و سرود نیستند.
هوش مصنوعی: آگاه باش که این سرود از عالم غیب میآید؛ سرودی است موزون و همراه با شهود و دیدار حقیقت.
هوش مصنوعی: ای دوست، سرود اولیای خدا همین است. در اینجا سخن از نغمهٔ چنگ و عود دنیوی نیست.
هوش مصنوعی: نی و دف هر دو همراز عشقاند و با یکدیگر گفتوگو دارند. در سماع عارفان این سازها زبان راز عشقاند.
هوش مصنوعی: کسی که در راه حق منکر عشق باشد چه کسی است؟ جز منکری کوردل و سیهروز نیست.
هوش مصنوعی: از هستی خود به فریاد آمدهایم و امان میخواهیم. چه خوش بود اگر هستی ما در میان نبود. فنای خود آرزوی عاشق است.
هوش مصنوعی: قاسمی (شاعر) میگوید: چند روزی است که از این سخنان، از دو چشمم دو رود اشک روان میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فروغ نور ظلمت را زدودی
پس این کون و فساد ما نبودی
مو را نه فکر سودایی نه سودی
نه در دل فکر بهبودی نه بودی
نخواهم جو کنار و چشمه سارون
که هر چشمم هزارون زنده رودی
به هر تیشه که بر سنگ آزمودی
دو همسنگش جواهر مزد بودی
نهان از عقل و پیدا در وجودی
ز نور ذات خود عکسی نمودی
شنودم من که چاکر را ستودی
کی باشم من تو لطف خود نمودی
تو کان لعل و جان کهربایی
به رحمت برگ کاهی را ربودی
یکی آهن بدم بیقدر و قیمت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.