سرم سبزست و لب خندان و عیش جاودان دارم
مکانم را چه میپرسی؟ مکان در لامکان دارم
اگر بالای هر دونی نشینم طعنه کمتر زن
که من بالای هفت اختر مکان و آشیان دارم
مرا گویی که: گنج جاودانی در تو مکنونست
من از گنج عیانی در نهانی صد نشان دارم
نه آن مشتاق در شورم که پنداری ازو دورم
جمالش را چو میبینم همه عین عیان دارم
بیا، ای صوفی خودبین، به خود منگر، به من دربین
که من از لذت عشقش حیات جاودان دارم
مرا در بحر اندازی و گویی: زود بیرون شو
شوم بیرون به قول تو ولیکن بیم جان دارم
بگو، ای قاسم مسکین: چهها داری؟ چرا داری؟
که من این عشق پنهانی از آن جان جهان دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عارفانه، شاعر از شادی جاودانه و جایگاه خود در عالم بیمکان سخن میگوید و خود را برتر از هفت آسمان میداند. او در برابر طعنهزن و صوفی خودبین میگوید که گنج پنهان را در درون خود آشکارا یافته و جمال معشوق را بیواسطه میبیند. در پایان، قاسم خود را مخاطب قرار میدهد و سرچشمهٔ این عشق پنهان را جان جهان میداند.
هوش مصنوعی: سرم سبز و شاداب است، لبم خندان است و شادی همیشگی دارم. از جایگاهم چه میپرسی؟ جای من در عالم بیمکان، یعنی فراتر از جهان مادی است.
هوش مصنوعی: اگر ظاهراً بالاتر از فرومایهای بنشینم، کمتر سرزنشم کن، زیرا جایگاه و آشیانهٔ حقیقی من بالاتر از هفت سیاره و آسمان است.
هوش مصنوعی: به من میگویی گنج جاودانه در درون تو پنهان است، اما من از آن گنج آشکار در باطن خود صدها نشانه دارم؛ یعنی آن را تنها شنیدهام، بلکه یافتهام.
هوش مصنوعی: من آن عاشق بیقراری نیستم که گمان کنی از معشوق دورم. چون جمال او را میبینم، همهچیز را آشکار و به چشم یقین دارم.
هوش مصنوعی: ای صوفی خودبین، بیا و به خودت نگاه نکن، به من نگاه کن؛ زیرا من از لذت عشق او زندگی جاودانه یافتهام.
هوش مصنوعی: مرا به دریای عشق میاندازی و میگویی زود بیرون بیا. به فرمان تو بیرون میآیم، اما بر جانم بیمناکم؛ یعنی بیرون آمدن از آن دریا آسان نیست.
هوش مصنوعی: ای قاسم بینوا، بگو چه داری و چرا داری؟ پاسخ این است که این عشق پنهان را از آن جان جهان، یعنی معشوق حقیقی، دارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم
به مضراب غمت چون چنگ بی جان این فغان دارم
نه تن دان این که می بینی پی قوت سگان تو
کشیده در درون پوست مشتی استخوان دارم
ز تو نبود تهی یک لحظه بیرون و درون من
[...]
حدیث سوز دل چون شمع از آن معنی گران دارم
که نَبْوَد زَهرهٔ گفتن گر از لب بر زبان دارم
کیم آتش نشاند دیده زان اشکی که میریزم
که آن آتش که جان سوزد درون استخوان دارم
ز شوخی میکنی آزار دلهای حزین و من
[...]
نه از تیری که بر دل میزنی چندین فغان دارم
سوی خود میکشی ای ناله از رشک کمان دارم
بزن تیری و از ننگ من ایمن شو چو می دانی
نخواهم کرد ترک عاشقی چندانکه جان دارم
ز بهر تیر او از خاک من سازند آماجی
[...]
بکش خنجر که جان بهر تو ای نامهربان دارم
تو خنجر در میان داری و من جان در میان دارم
زبان در ذکر و دل در فکر آن نامهربان دارم
نمیگردد بچیزی غیر نامش تا زبان دارم
به من گر آشنا بیگانه گردد جای آن دارد
که با بیگانه، حرف آشنایی در میان دارم
خلل دارد یقین با هر که جانان را گمان کردم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.