هزار شکر که سلطان عشق جان را داد
هزار مجد و معالی، هزار حسن و رشاد
به پیش وصل تو از هجر دادها کردم
هزار شکر که سلطان وصل دادم داد
هوای وصل تو جانبخش و دلنواز آمد
که باشد آنکه نباشد به مهر رویت شاد؟
هزار سال من این ره به سر بپیمودم
که تا رسید مرا سر بر آستان مراد
بحسن ولطف وامانی دهر غره مشو
که خانه ایست منقش، ولیک بی بنیاد
مورز وصف تانی وکاوکاوی کن
که گنجهاست درین عرصه خراب آباد
بداد قاسم بیچاره جان شیرین را
بآرزوی وصال تو، هر چه باداباد!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از اینکه عشق به جانش بزرگی و هدایت بخشیده و پس از شکایت از هجران سرانجام به وصال رسیده، سپاس میگوید و راه دراز رسیدن به مراد را یاد میکند. سپس به اندرز روی میآورد: دنیا خانهای آراسته اما بیبنیاد است و نباید فریبش را خورد، ولی با جستوجوی بیدرنگ میتوان در همین ویرانه گنج یافت. در پایان قاسم جان خود را بیپروا در راه آرزوی وصال میسپارد.
هوش مصنوعی: هزار بار سپاس که پادشاه عشق به جان من هزاران بزرگی و بلندی مرتبه و نیکویی و هدایت بخشید.
هوش مصنوعی: در برابر وصال تو از رنج دوری بسیار دادخواهی و شکایت کردم، و هزار شکر که پادشاه وصل به دادم رسید و حقم را داد.
هوش مصنوعی: آرزو و شوق وصال تو جانبخش و نوازشگر دل است؛ کیست که از محبت روی تو شاد نباشد؟
هوش مصنوعی: این راه را گویی هزار سال با سر (و با تمام وجود) پیمودم تا سرانجام سرم به آستانهٔ مراد و مقصود رسید.
هوش مصنوعی: به زیبایی و لطف و آرزوهایی که روزگار وعده میدهد فریفته مشو، زیرا دنیا خانهای نقشونگارشده اما بیپایه و ناپایدار است.
هوش مصنوعی: به درنگ و سستی تن مده و جستوجو و کندوکاو کن، زیرا در همین دنیای ویراننما گنجهای بسیاری نهفته است.
هوش مصنوعی: قاسمِ درمانده جان شیرینش را در آرزوی وصال تو فدا کرد؛ هر چه پیش آید، بگذار پیش آید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد
بر او به هیچ حوادث زمانه دست مداد
درست و راست کناد این مثل خدای ورا
اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
[...]
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
که گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد
مباش غمگین یک لفظ یاد گیر لطیف
شگفت و کوته ، لیکن قوی و با بنیاد
یمین دولت شاه زمانه با دل شاد
بفال نیک کنون سوی خانه روی نهاد
بتان شکسته و بتخانه ها فکنده ز پای
حصارهای قوی بر گشاده لاد از لاد
هزار بتکده کنده قوی تر از هرمان
[...]
همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد
شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا
گهی بتازد و زنجیر سازد از شمشاد
ز قیر بر گل خندان هزار سلسله بست
[...]
دگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
که رفت یکسره بازار و قیمت سرواد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.