گنجور

 
قاسم انوار

ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییست

بکوی وصل تو هر پشه ای چو عنقاییست

هزار دیده کنم وام، اگر توانم کرد

که در جمال تو هر دیده را تماشاییست

دل مرا بهوای تو ذوق سربازیست

مقررست که در هر دلی تمناییست

بهیچ رو نبرم ره بکوی آزادی

مرا که هر سر مویی اسیر سوداییست

مگر بگوشه چشمی نظر بمستان کرد

میان شهر بهر گوشه شور و غوغاییست

سخن بلند شد، اکنون بلند می گویم

که: خاطرم بهوای بلند بالاییست

بلند بالا یعنی رفیع قدر جلیل

چنین شناسد هرجا که عقل داناییست

چو لفظ اسم شنیدی پی مسما شو

که قول مردم شوریده دل معماییست

بگو بقاسم: در کوی عشق جا کردی

نگاه دار ادب را، که بس عجب جاییست

 
 
قاف | آرشیو ادبیات پارسی
مجد همگر

نه در فراق توام طاقت شکیبائیست

نه در وصال توام ایمنی ز شیدائیست

نه در وصال تو شادم نه در فراق صبور

چه طالع است مرا یارب این چه رسوائیست

مرا به عادت هر یار رنج دل منما

[...]

سعدی

مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

قرینِ دوست به هرجا که هست، خوش جایی‌ست

کسی که روی تو دیده‌ست از او عجب دارم

که باز در همه عمرش سرِ تماشایی‌ست

امیدِ وصل مدار و خیالِ دوست مبند

[...]

حکیم نزاری

شب فراق که را طاقت شکیبایی ست

عذاب مردم عاشق بلای تنهایی ست

در آمدیم ز پا ای فراق مردم خوار

به پنجه ی تو که را بازوی توانایی ست

غراق و ارمن و ایران به پا فرو کردم

[...]

طالب آملی

دل ضعیف مرا آفت شکیبائیست

الف قدی که چو آهم تمام رعنائیست

ره جنون نگذارم به بند و پیوندی

کلاه عقل نپوشد سری که سودائیست

چه سود جامهٔ ناموس در برم هیهات

[...]

فیاض لاهیجی

مگو ز عقل که دامِ فریبِ خودرایی‌ست

مَبین به علم که آیینهٔ خودآرایی‌ست

کسی که بادهٔ تحقیق خورده می‌داند

که اعتراف به جهل از کمالِ دانایی‌ست

جهان ز حیرتِ حُسن تو نقشِ دیوارست

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه