نه در فراق توام طاقت شکیبائیست
نه در وصال توام ایمنی ز شیدائیست
نه در وصال تو شادم نه در فراق صبور
چه طالع است مرا یارب این چه رسوائیست
مرا به عادت هر یار رنج دل منما
اگر چه عادت خوبان همیشه خودرائیست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نه در فراق توام طاقت شکیبائیست
نه در وصال توام ایمنی ز شیدائیست
نه در وصال تو شادم نه در فراق صبور
چه طالع است مرا یارب این چه رسوائیست
مرا به عادت هر یار رنج دل منما
اگر چه عادت خوبان همیشه خودرائیست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حال دردمند خود در عشق می‌گوید و بیان می‌کند که نه در زمان دوری محبوب توانایی طاقت و شکیبایی دارد و نه در وصال او احساس آرامش می‌کند. او به وضعیت آشفته خود اشاره کرده و از طالع بدش گلایه می‌کند که او را در این معضل عشق به رسوایی می‌اندازد. در نهایت، از محبوب می‌خواهد که او را به عادت‌های دردآور و خودخواهی متداول در عشق گرفتار نکند، چرا که این عادت‌ها برای دلش رنج‌آور است.
هوش مصنوعی: من نه می‌توانم در جدایی تو تحمل کنم و نه در کنار تو احساس امنیت دارم، زیرا عشق و شوریدگی همواره مرا درگیر کرده است.
هوش مصنوعی: نه در کنار تو خوشحال هستم و نه حتی در جدایی صبر و تحمل دارم. ای کاش می‌دانستم این چه تقدیری است که نصیب من شده و این چه رسوایی‌ای است که دچارش شده‌ام.
هوش مصنوعی: به من مثل هر عاشق دیگری درد و رنج نده، حتی اگر این رفتار خوبان همیشه به نوعی خودخواهی باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟
قرینِ دوست به هرجا که هست، خوش جایی‌ست
کسی که روی تو دیده‌ست از او عجب دارم
که باز در همه عمرش سرِ تماشاییست
امیدِ وصل مدار و خیالِ دوست مبند
[...]
شب فراق که را طاقت شکیبایی ست
عذاب مردم عاشق بلای تنهایی ست
در آمدیم ز پا ای فراق مردم خوار
به پنجه ی تو که را بازوی توانایی ست
غراق و ارمن و ایران به پا فرو کردم
[...]
ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییست
بکوی وصل تو هر پشه ای چو عنقاییست
هزار دیده کنم وام، اگر توانم کرد
که در جمال تو هر دیده را تماشاییست
دل مرا بهوای تو ذوق سربازیست
[...]
دل ضعیف مرا آفت شکیبائیست
الف قدی که چو آهم تمام رعنائیست
ره جنون نگذارم به بند و پیوندی
کلاه عقل نپوشد سری که سودائیست
چه سود جامهٔ ناموس در برم هیهات
[...]
مگو ز عقل که دامِ فریبِ خودرایی‌ست
مَبین به علم که آیینهٔ خودآرایی‌ست
کسی که بادهٔ تحقیق خورده می‌داند
که اعتراف به جهل از کمالِ دانایی‌ست
جهان ز حیرتِ حُسن تو نقشِ دیوارست
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.