گنجور

 
غالب دهلوی
 

نمی بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را

چو نور از چشم نابینا ز ساغر رفت صهبا را

مکن ناز و ادا چندین دلی بستان و جانی ما

دماغ نازک من بر نمی تابد تقاضا را

سراب آتش از افسردگی چون شمع تصویرم

فریب عشقبازی می دهم اهل تماشا را

من و ذوق تماشای کسی کز تاب رخسارش

جگر بر تابه چسبد آفتاب عالم آرا را

چه لب تشنه ست خاکم کاستین گرد باد من

چو اشک از چهره از روی زمین برچید دریا را

خیالش را بساطی بهر پاانداز می جستم

پسندیدم به مستی محمل خواب زلیخا را

دل مأیوس را تسکین به مردن می توان دادن

چه امیدست آخر خضر و ادریس و مسیحا را

بهاران است و خاک از جلوه گل امتلا دارد

به رگ نشتر زن از موج خرام ناز صحرا را

سر و کارم بود با ساقیی، کز تندی خویش

نفس در سینه می لرزد ز موج باده مینا را

خطی بر هستی عالم کشیدیم از مژه بستن

ز خود رفتیم و هم با خویشتن بردیم دنیا را

در آغوش تغافل عرض یکرنگی توان دادن

تهی تا می کنی پهلو به ما بنموده ای جا را

نمی رنجد که در دام تغافل می تپد صیدش

نمی دانم چه پیش آمد نگاه بی محابا را

زمین گویی است کو مجنون که من بردم ز میدانش

غبارم در نورد خود فرو پیچید صحرا را

ازین بیگانگی ها می تراود آشنایی ها

حیا می ورزد و در پرده رسوا می کند ما را

حذر از زمهریر سینه آسودگان غالب

چه منتها که بر دل نیست جان ناشکیبا را