هر که چراغی ز برق آه ندارد
در شب هجران سوی تو راه ندارد
هر که ندارد دلی چو آینه زاهن
در رخ تو تاب یک نگاه ندارد
هر که ندارد سرشک و آه دمادم
دعوی عشق ار کند گواه ندارد
بی تو سراسیمه اند عقل و دل و جان
همچو سپاهی که پادشاه ندارد
طالب وصل است دل و لیک دمادم
تاب ملاقات گاه گاه ندارد
مهر تو کردست چون هلال قدم را
آنکه تو داری نه مهر ماه ندارد
از غم و اندوه روزگار فضولی
جز در پیر مغان پناه ندارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شرطِ راه یافتن به معشوق را سوز، دلِ پرطاقت و اشک و آهِ پیوسته میداند و آنها را گواهِ عشقِ راستین میشمارد. سپس پریشانیِ عقل و جانِ عاشق را در دوری، و ناتوانیِ او را در برابر دیدار، با وجودِ آرزوی دائمیِ وصال، وصف میکند. در بیتِ پایانی فضولی برای رهایی از غمِ روزگار به درگاهِ پیرِ مغان پناه میبرد.
هوش مصنوعی: کسی که از آتشِ آهِ سوزانش چراغی برای خود نساخته باشد، در شبِ تاریکِ جدایی راهی به سوی تو پیدا نمیکند. یعنی تنها سوزِ عاشقانه راهِ رسیدن به معشوق را روشن میکند.
هوش مصنوعی: کسی که دلی سخت و روشن مانند آینهٔ پولادین ندارد، تابِ یک نگاه به چهرهٔ تو را نمیآورد. دیدنِ جمالِ معشوق دلی هم صاف و هم پرطاقت میخواهد.
هوش مصنوعی: کسی که پیوسته اشک نمیریزد و آه نمیکشد، اگر ادعای عاشقی کند، گواهی بر ادعایش ندارد. اشک و آه گواهِ عشقِ راستین است.
هوش مصنوعی: بی تو عقل و دل و جانم آشفته و پریشاناند، مانند لشکری که پادشاه و فرمانده ندارد.
هوش مصنوعی: دلم پیوسته خواهانِ وصال است، اما حتی تابِ دیدارهای گاهبهگاه را هم ندارد. آرزوی وصل بسیار است، ولی طاقتِ دیدار کم.
هوش مصنوعی: عشقِ تو قامتم را مانند هلال خمیده کرده است. آن زیبایی که تو داری، نه خورشید دارد و نه ماه. «مهر» هم به معنای عشق است و هم به معنای خورشید.
هوش مصنوعی: فضولی در برابر غم و اندوهِ روزگار، جز درگاهِ پیرِ مغان پناهگاهی ندارد. پیرِ مغان در زبانِ شاعرانه کنایه از مرشد یا میکده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چشم تو کو جز دل سیاه ندارد
دل برد از مردم و نگاه ندارد
بی رخت ای آفتاب پرتو رویت
روز منست آن شبی که ماه ندارد
با همه ینبوع نور چشمه خورشید
[...]
آنچه تو داری به حُسن، ماه ندارد
جاه و جمالِ تو پادشاه ندارد
جانِبِ دلها نگاه دار که سلطان
مُلک نگیرد اگر سپاه ندارد
عاشقِ خود گر کنی به جرمِ محبت
[...]
روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد
پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد
گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم
خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد
تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من
[...]
جز خم زلفت دلم پناه ندارد
جانب دلها چرا نگاه ندارد
کیست که از تاب آن دو سنبل مشکین
همچو بنفشه قد دوتاه ندارد
مردمی کن که پیش چشم سیاهت
[...]
روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل رونق گیاه ندارد
زینت چتر قطیفه ماه ندارد
افسر خور شوکت کلاه ندارد
نی من تنها شدم ز شده پریشان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.