تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای
آهوان را همه خون در جگر انداخته‌ای
به هوای لب بامت که نشیمن نتوان
طایران را همه از بال و پر انداخته‌ای
ای دل غم‌زده از عجز تو معلومم شد
که بر تیغ محبت سپر انداخته‌ای
میتوان یافتن از تیشهٔ فرهاد ای عشق
که بسی کوه گران از کمر انداخته‌ای
به کمند تو اگر تازه گرفتاری نیست
پس چرا یار قدیم از نظر انداخته‌ای
هیچ مرغ دلی از حلقهٔ زلف تو نجَست
این چه دامیست که در رهگذر انداخته‌ای
سرگران رفته‌ای از حلقهٔ عشاق برون
جان به‌کف طایفه را در خطر انداخته‌ای
گره از چین سر زلف گشودستی باز
یا به دامان صبا مشک تر انداخته‌ای
نه همین کشتهٔ عشق تو فروغی تنهاست
ای بسا کشته که بر یکدگر انداخته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تأثیر عمیق عشق و زیبایی معشوق بر دل عاشق می‌پردازد. او از چشمان سیاه و لبان زیبای یار سخن می‌گوید که باعث گیرافتادن طایران و آهوها شده و دل عاشقان را به درد آورده است. شاعر احساس می‌کند که عشق، همچون دامی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن رهایی یابد. او به معشوق یادآور می‌شود که در میان عاشقان، نه تنها خودش بلکه دیگران نیز بر اثر محبت‌اش دچار درد و مصیبت شده‌اند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که نام او به عنوان یک عاشق تنها نیست و بسیاری دیگر نیز در اثر عشق قربانی شده‌اند.
هوش مصنوعی: چشمان سیاه و زیبا (سرمه درا) تو باعث شده است که آهوان، به خاطر عشق و زیبایی تو، به شدت دلتنگ و غمگین شوند و خون در دل آنها جاری شود.
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت لب‌های تو، که به مانند بام یک خانه است و پرنده‌ها نمی‌توانند در آن جا nest کنند، همه را از بال و پر خود محروم کرده‌ای.
هوش مصنوعی: ای دل غمگین، از ناتوانی تو متوجه شدم که در عشق، خود را در برابر درد و رنج ناشی از محبت قرار داده‌ای.
هوش مصنوعی: ای عشق، تو می‌توانی مانند فرهاد، که با تیشه‌اش کوه را می‌شکافت، کمر کوه‌های بزرگ را ببندی و آنها را به زمین بیفکنی.
هوش مصنوعی: اگر در دام تو هنوز گرفتار نشده‌ام، پس چرا عشق قدیم را از چشمانم دور کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: هیچ‌کس (مرغ دل‌ها) نتوانسته از پیچ و تاب موهای تو فرار کند. این چه دام عجیبی است که در مسیر عشق برافراشته‌ای و کسی نمی‌تواند از آن بگذرد؟
هوش مصنوعی: عاشقانی که سر در عشق تو دارند، با رفتن تو از میانشان، در خطر و سردرگمی قرار گرفته‌اند. تو به‌نوعی موجب پریشانی و رنج آنها شده‌ای و جانشان را به خطر انداخته‌ای.
هوش مصنوعی: اگر تو گرهٔ موی خود را باز کرده‌ای، پس یا به نسیم صبحگاهی مشک معطر ریخته‌ای.
هوش مصنوعی: فروغی می‌گوید: فقط من نیستم که به خاطر عشق تو کشته شده‌ام، بلکه بسیاری دیگر نیز وجود دارند که به عشق تو جان داده‌اند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خانهٔ صبر مرا باز برانداخته‌ای
تا چه کردم که مرا از نظر انداخته‌ای؟
هر دم از دور مرا بینی و نادیده کنی
خویش را نیک به جایی دگر انداخته‌ای
عوض آنکه به خون جگرت پروردم
[...]
تا دلم را به غم هجر درانداخته‌ای
صبر را خانه ز بنیاد برانداخته‌ای
دل نیندازم اگر تیر تو از جان گذرد
تا نگویند به سهمی سپر انداخته‌ای
تا گشادی به تبسّم لب شیرین، ز حسد
[...]
سوی هرکس به عنایت نظر انداخته‌ای
تا قیامت ز خودش بی‌خبر انداخته‌ای
طمعم نیست کزین کو به سلامت بروم
که به هرسو که نهم پای، سر انداخته‌ای
عقل در حلقه نگنجد ز بس اندر خم زلف
[...]
تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ای
سوز خورشید به جان قمر انداخته‌ای
در سراپای تو کم بود بلای دل و دین؟
که ز خط طرح بلای دگر انداخته‌ای
دولت حسن تو وقت است شود پا به رکاب
[...]
بنگاهی ز خودم بی‌خبر انداخته‌ای
دل من خوش که بحالم نظر انداخته‌ای
پرتو مهر توام نیست عجب کز خاکم
شام برداشته‌ای و سحر انداخته‌ای
گشته‌ای یار رقیب آه که بهر قتلم
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.