بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
لب فرهاد نبوسید لب شیرین را
صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم
گر به چنگ آورم آن سلسلهٔ پرچین را
گر شبی حلقهٔ آن طره مشکین گیرم
مو به مو عرضه دهم حال دل مسکین را
سیم اگر بر زبر سنگ ندیدی هرگز
بنگر آن سینهٔ سیمین و دل سنگین را
ره به سر چشمه خورشید حقیقت بردم
تا گشودم به رخش چشم حقیقت بین را
کسی از خاک سر کوی تو بستر سازد
که سرش هیچ ندیدهست سر بالین را
گر به رخ اشک مرا در دل شب راه دهی
بشکنی رونق بازار مه و پروین را
گر تو در باغ قدم رنجه کنی فصل بهار
برکنی ریشهٔ سرو و سمن و نسرین را
گر تو در بتکده با زلف چو زنار آیی
بت پرستان نپرستند بت سیمین را
کفر زلف تو چنان زد ره دین و دل من
که مسلمان نتوان گفت من بی دین را
ترسم از تیرگی بخت فروغی آخر
گرد خورشید کشی دایرهٔ مشکین را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و جاذبههای معشوق سخن میگوید و به مظاهر زیبایی و دلانگیزی او اشاره میکند. او به احساسات عمیق و روانی خود نسبت به معشوق میپردازد و میگوید که حتی در زندگیاش، عدم حضور او باعث زنجیر کردن دلها میشود. عشق او به قدری عمیق است که اگر معشوقی در کنار او باشد، تمامی زیباییها و لذتها به او مربوط میشود و پوستری از حقیقت و کمال را برای او به نمایش میگذارد. در نهایت، او از تاریکی بخت خود میترسد و نسبت به وجود معشوق به عنوان نور خورشید احساس نیاز میکند.
هوش مصنوعی: من آخرین بوسه را به آن لب شیرین ندادم که به پیش فرهاد لب شیرین را نبوئید. این اشاره به داستان شیرین و فرهاد دارد که فرهاد به عشق شیرین جان میسپرد.
هوش مصنوعی: اگر بتوانم آن زنجیر بلندی که از موهای پرچین و زیبا به هم بافته شده است را به دست آورم، میتوانم صدها هزار دل دیوانه را در بند کنم.
هوش مصنوعی: اگر یک شب بتوانم آن دستهٔ موهای سیاه را بگیرم، بهطور دقیق حال دل زار و بیچارهام را برای او بیان میکنم.
هوش مصنوعی: اگر بر سنگ چیزی از نقره و سیم ندیدی، هرگز به آن سینهٔ نقرهای و دل سنگین نگاه نکن؛ یعنی نباید از ظواهر بیرونی قضاوت کنی، زیرا ممکن است آنچه به چشم میآید، با حقیقت متفاوت باشد.
هوش مصنوعی: به دنبال یافتن حقیقت و درک واقعیت زندگی به سر چشمهٔ خورشید، یعنی منبع روشنایی و نور، رفتم و زمانی که جلوی او قرار گرفتم، چشم حقیقتبینم را گشودم تا واقعیت را ببینم.
هوش مصنوعی: کسی که در کنار کوی تو از خاک آنجا تخت و بستر میسازد، هیچگاه خواب سر بالینی را ندیده و تجربه نکرده است. این شخص به شدت از مهر و محبت تو تأثیر گرفته و دلش جاودانگی خواب را نچشیده است.
هوش مصنوعی: اگر بر صورت من اشک بریزی و در دل شب به من فرصت بدهی، نور ماه و ستارههای پروین را از رونق میاندازی و تحتالشعاع قرار میدهی.
هوش مصنوعی: اگر تو برای قدم زدن به باغ بیایی، فصل بهار را هم از ریشهٔ درختان و گلهای سرو، سمن و نسرین ویران میکنی.
هوش مصنوعی: اگر تو با زلفی که شبیه زنار (قلاب) است وارد معبد بتان شوی، بتپرستان دیگر بت زیبا و نقرهای را نمیپرستند.
هوش مصنوعی: زلف تو به گونهای کفرآمیز است که مسیر ایمان و عشق من را تغییر داده و به قدری دل من را تحتتأثیر قرار داده که نمیتوانم بگویم من بیدین هستم.
هوش مصنوعی: فروغی، من از بدشانسی و زوال بخت خود میترسم، زیرا تو مانند خورشید، دایرهٔ سیاه و غمآلودی را به وجود میآوری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
این منم آمده نزدیک کریمیکه شدست
شخص او قبله قبول شرف وتمکین را
وین منم دست به من داده بزرگیکه سپرد
بهکف پای بزرگی سر علیّین را
وین منم یافته اقبال وزیریکه زعدل
[...]
بنگر گردش این چرخ جفاآیین را
که چه سان زیر و زبر کرد من مسکین را
ریخت صد گوهرم از چشم چو از سلک وجود
برد در صفت لطف صفی الدین را
از حریم چمنم شاخ گل تازه شکست
[...]
به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را
سخن تلخ میاموز، لب شیرین را
بر زبان آر گناهی که نداریم و به ما
کینه اندوز مکن خاطر مهر آیین را
خون ما بر تو حلال است، بکش تیغ و بریز
[...]
تندی خوی ضرورست سخن آیین را
که بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردند
چه شناسند قماش سخن رنگین را
برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.