تا دهان او لبالب شد ز نوش
غنچه را در پوست خون آمد به جوش
بزم او بهتر ز گلگشت بهشت
نام او خوش تر ز الهام سروش
با غمش تا طاقتی داری بساز
در پی‌اش تا ممکنت باشد بکوش
صید قید او نمی‌یابد خلاص
مست جام او نمی‌آید به هوش
با چنان صورت چسان بندم نظر
با چنین آتش چسان مانم خموش
می‌خرم خار جفایش را به جان
می‌کشم بار گرانش را به دوش
ما و گل‌زاری که از نیرنگ عشق
گل بود خاموش و بلبل در خروش
تا پیامش بشنوی از هر لبی
پنبهٔ غفلت برون آور ز گوش
رهزن آدم شد آن خال سیاه
آه از این گندم‌نمای جوفروش
دوش در خوابش فروغی دیده‌ایم
تا قیامت سرخوشیم از خواب دوش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی‌های محبوب خود می‌پردازد و می‌گوید که تا دهان او پر از نوش است، غنچه جانش به جوش می‌آید و بزم او زیباتر از بهشت است. او در غم محبوبش صبر می‌کند و در پی او می‌کوشد، با اینکه گرفتار عشق اوست و مست از دیدارش نمی‌تواند آرام بگیرد. شاعر از بار سنگین عشق سخن می‌گوید و اذعان می‌کند که عشقش مانند گل در باغی است که با نیرنگ عشق فریب خورده و در آن بلبل بی‌تاب است. در نهایت، شاعر به خواب شب گذشته‌اش اشاره می‌کند که او را تا قیامت خوشحال می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی که دهان او پر از نوشیدنی گشت، غنچه در درون خود به خاطر این شادمانی به جوش و خروش افتاد.
هوش مصنوعی: محفل او از باغ بهشت هم زیباتر است و نام او از وحی و الهام فرشته سروش نیز دل‌انگیزتر و خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: با غم او تا وقتی که طاقت داری، بساز و در جستجویش باش تا فرصت داشته باشی و تلاشت را ادامه دهی.
هوش مصنوعی: صید (شکار) نمی‌تواند از قید او رهایی یابد و مستی از جام او به خاطر سرخوشی نمی‌تواند به حالت هوشیاری برگردد.
هوش مصنوعی: با چنین زیبایی چگونه می‌توانم چشم از او بردارم؟ و با این آتش عشق چگونه می‌توانم بی‌صدا و بی‌عکس‌العمل بمانم؟
هوش مصنوعی: برای من، خارهای جدایی او به قیمت جان می‌ارزد و من بار سنگین محبت او را با تمام وجود تحمل می‌کنم.
هوش مصنوعی: ما و باغی که به خاطر فریب عشق پر از گل بود، در حالی که خاموش بود و بلبل در حال آوازخواندن بود.
هوش مصنوعی: برای اینکه پیام او را بشنوی، باید هر نوع غفلت را از گوش خود دور کنی و به دقت گوش دهی.
هوش مصنوعی: خال سیاه اشاره به یک نقص یا عیب در ظاهر جذاب دارد که به نوعی انسان را فریب می‌دهد. او که همان خال است، به عنوان دزدی برای شخصیت یا زیبایی نیکو به شمار می‌رود. در اینجا شاعر با حسرت و تاسف از این فریبندگی می‌گوید که چگونه جلای ظاهری (گندم) در واقع می‌تواند یک کلاهبردار (جوفروش) باشد.
هوش مصنوعی: دیشب در خواب، فروغی را دیدیم و تا پایان عمر از دیدن او در خواب خوشحال خواهیم بود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از خراسان آن خورِ طاووس وش
سوی خاور می‌خرامد شاد و خوش
خونم از تشویر تو آمد به جوش
ناجوان مردی بسی کردم بپوش
عقل آمد عاشقا خود را بپوش
وای ما ای وای ما از عقل و هوش
یا برو از جمع ما ای چشم و عقل
یا شوم از ننگ تو بی‌چشم و گوش
تو چو آبی ز آتش ما دور شو
[...]
ای لبت عقلم به غارت داده دوش
وی دو چشم مستت از من برده هوش
تاختن کردی چو یاغی بر سرم
در چریک صبرم افکندی خروش
نا شکیبایی و بی صبری ببرد
[...]
هوشیار و مست و گویا و خموش
گاه جمله چشم و گاهی جمله گوش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.