صف مژگان تو بشکست چنان دلها را
که کسی نشکند این گونه صف اعدا را
نیش خاری اگر از نخل تو خواهم خوردن
کافرم ، کافر، اگر نوش کنم خرما را
گر ستاند ز صبا گرد رهت را نرگس
ای بسا نور دهد دیدهٔ نابینا را
بیبها جنس وفا ماند هزاران افسوس
که ندانست کسی قیمت این کالا را
حالیا گر قدح باده تو را هست بنوش
که نخوردهست کس امروز غم فردا را
کسی از شمع در این جمع نپرسید آخر
کز چه رو سوخته پروانهٔ بیپروا را
عشق پیرانه سرم شیفتهٔ طفلی کرد
که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را
سیلی از گریهٔ من خاست ولی میترسم
که بلایی رسد آن سرو سَهی بالا را
به جز از اشک فروغی که ز چشم تو فتاد
قطره دیدی که نیارد به نظر دریا را؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف زیبایی و تاثیر سحرآمیز معشوق میپردازد. محبت و زیبایی او به حدی است که دلها را میشکند و حتی درد ناشی از عشق را با دلیری میپذیرد. شاعر با حسرت از ارزش والا و نادری وفا سخن میگوید و به غمهای آینده توجهی ندارد. در این میان، عشق او را مانند کودکانی شیفته و نادان به دنبال خود میکشاند و اشکهایش نشاندهندهی عمیقترین احساسات اوست. نهایتاً، شاعر از عشق خود سخن میگوید که تنها از چشمان معشوق میجوشد و به دریا نمیرسد.
هوش مصنوعی: صف مژگان تو به قدری دلها را شکسته و آسیبدیده است که هیچکسی نمیتواند اینچنین دلهای دشمنان را بشکند.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از نخل تو خار بخورم، به راستی که کافر و بیایمان هستم. اگر هم خرما بخورم، باز هم کافر و نادم به حساب میآیم.
هوش مصنوعی: اگر صبا (باد بهاری) برای تو گرد و غبار بر سر راهت بیاورد، نرگس (گل نرگس) میتواند به بعضی افراد نابینا نور و روشنی ببخشد.
هوش مصنوعی: وفا، یعنی صداقت و وفاداری، ارزشی ندارد و بیقدر است، افسوس که هیچکس ارزش واقعی این ویژگی را نشناخته است.
هوش مصنوعی: اگر اکنون برایت میسّر است که جام باده را بنوشی، بنوش که هیچکس امروز به فکر غم فردا نیست و نگران آن نیست.
هوش مصنوعی: هیچکس در این جمع از شمع نپرسید که چرا پروانهٔ بیپروایی که به سوز و گداز معروف است، سوخته و در حال احتضار است.
هوش مصنوعی: عشق من را که سن و سال زیادی دارم، به اندازهٔ محبت یک کودک جوان کرده است، به طوری که با یک اشارهٔ او میتواند راه را برای صد نفر دانشمند هموار کند.
هوش مصنوعی: از شدت گریهام، سیلابی به راه افتاد، اما میترسم که این اشکها آسیبی به آن سرو زیبا (عشق یا محبوب) بزند.
هوش مصنوعی: غزلی که سرودهٔ فروغی بسطامی است بیان میکند که آیا جز اشکهای او (فروغی) که از چشمان معشوقهاش سرازیر شده، قطرهای دیگر نیز وجود دارد که بتواند دریا را تحت تأثیر قرار دهد؟ به عبارتی، او میپرسد آیا این اشکها به اندازهای مهم و عظیم هستند که بتوانند دریا را به یاد دارند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مبداء عشق ز جاییست که نیز آنجا را
کسی ندیدست و نداند ازل آن مبدا را
سخن عشق بسی گفته شد و می گویند
کس ازین راه ندانست امد اقصا را
راست چون صورت عنقاست که نقاشانش
[...]
طاقت درد تو زین بیش ندارم یارا
چاره ای کن به نظر درد دل شیدا را
هوس روی توأم کرد پریشان احوال
زلفت انداخت مگر در دل من سودا را
هر کسی را ز لبت لذت جان حاصل شد
[...]
شد سحر قاید اقبال من شیدا را
آتش انس من جانب طور نارا
ای خوش آن آتش رخشنده کز آیینه صبح
می برد شعله آن رنگ شب یلدا را
گر نیابم ز سر کوی تو در کعبه نشان
[...]
نیست در دیده ما منزلتی دنیا را
ما نبینیم کسی را که نبیند ما را
زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند
مرده دانیم کسی را که نبیند ما را
مردمی را نشود هیچ حجابی مانع
[...]
مانع گریه نشد چشم مرا دیدن تو
تاب خورشید کجا خشک کند دریا را
پرده بر داغ کشم چون روم از شهر برون
بر دل لاله چرا تنگ کنم صحرا را
کی به سودای دلم سلسله مویی برخاست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.