کسی ز کوی تو تا چند حبیب چاک برد!

دل آرد و چو برد جان دردناک برد!

به چشم پاک توان دید روی جانان را

که دایم آینه فیض از نگاه پاک برد

به آرزوی تو هر روز آفتاب برآید

ترا نبیند و این آرزو به خاک برد

ز جلوة تو هوس کام آرزو گیرد

ز غمزة تو اجل نسخة هلاک برد

امید هست که فیّاض آنچه باخت به من

به دست من همه را عشوة تو پاک برد