ز مهر سپهر ار کنم شاد جان را
به صابون مهتاب شویم کتان را
زبانم که هرگز بد کس نگوید
ندانم چه بد گفت این اختران را
که این مهرنام سراپای کینه
همه بر دلم تیر دارد سنان را
سر بینوایی سلامت وگرنه
به آهی توانم گرفتن جهان را
ز لخت جگر غنچهوارم لبالب
تماشا کنی گر گشایم دهان را
ز شعله زبان داشتم لیک عمریست
که گم کردهام همچو اخگر زبان را
گر از پستی من دل آسوده باشد
بلندی مباد این بلند آسمان را
ز بس خاک خواری به سر برفشاندم
ز من دل گرفت این کهن خاکدان را
چو از بیضه جستم به صد کامرانی
نهادم درین گلستان آشیان را
چه نیرنگها ساخت چرخ مشعبد
که بر من قفس کرد این گلستان را
رسد مرغ این باغ پردام و دد را
که در بیضه نفرین کند آشیان را
سیه پوشم از جور این چرخ ظالم
که بر من شب تیره کرد این جهان را
چرا ظالمش خوانمی کز عدالت
هدر کرد بر گرگ خون شبان را
ز مهر لئیمان چه حاصل وگرنه
چو رخصت دهم دیده خون فشان را
ز یک غنچه اشک بر شاخ مژگان
به گریه درآرم چو ابر آسمان را
ندارم امید از کسی مهربانی
نه من دیدهام مادر مهربان را
مرا زاد و پرورد و پیش غم افکند
چنان کافکنی پیش سگ استخوان را
نه زال سیهدوک چرخم که دایم
کلافه کنم تار و پود زمان را
نه دهر مخنث مزاجم که گیرم
گهی دوست این را گهی دشمن آن را
مرا عشق از هر دو عالم گزیده
به من داده اقلیم آه و فغان را
برای مدد چرخ من کرده تعیین
پریشانی طره دلبران را
چو دندان افعی و نیش عقارب
سرشتم به زهراب تیغ ربان را
ولی با دل سخت دونان چه سازم
چه باک از دم تیغ سنگ فسان را
مخور لقمه این لئیمان که سازند
کباب سر خوان دل میهمان را
مدان ژاژخایم کزین لقمهخایی
چو من ازندامت نخایی زبان را
چنان گرم دارد تب غم تنم را
که چون شمع سوزم مغز استخوان را
نه خاموش نه با زبانم ندانم
لب خامشی و زبان بیان را
اگر خامشم همچو داغ محبت
که گرداب خون کرده جسم جهان را
اگر با زبانم چرا شیشه باران
دلیرند رزم من سنگ جان را
زرههای گردون ره تیر آهم
نبندد چو بندد دلم زه کمان را
زبانم که خوشخوتر از برگ گل بود
کنون میگزد از درشتی دهان را
اگر دشمنانم ز کین خون بریزند
نخواهم که زحمت دهم دوستان را
طلسمی که از داغ در سینه دارم
کند مهربان خصم نا مهربان را
تو باری دلا زین خرابه سفر کن
سبکبار کن این تن ناتوان را
قناعت به داغی کن ار میتوانی
ببین خرمیهای لالهستان را
سبکرو چو باد بهاران ولیکن
نقط بار دان نکهت گلستان را
گرانی نکو نیست هر گونه باشد
ز گل پرس آسیب گوش گران را
گرانبار سازد چمن را بهاران
مریدند آزاده طبعان خزان را
سپهرا قوی پنجه گرگا مرنجان
مرین یک رمه لاغر نیمجان را
دلیرانه مگشای سر پنجه بر ما
مگر خواب پنداشتستی شبان را
در آن دیده کی خواب را راه باشد
که بیدار دارد نگاهش جهان را
ندانی که چون شیر حق خشم گیرد
چه آرد به سر گرگ رو بهنشان را
کند مرده وارت به یک دم دوپاره
بجنباند ار دست قهرش بنان را
به یک کف هم از آب دریای قهرش
ز گالی کند اخگر اختران را
چرا از فلک نالم استغفرالله
چرا نور مزدور گردد دخان را
سرشکم اگر دست احسان گشاید
به صد آب شویم ز خجلت زبان را
به خار و گل انجمن نیست کارم
که من دوستم صاحب گلستان را
امام به حق مظهر نور مطلق
زمین را مدار و مدیر آسمان را
علی ولی ابر فیض الهی
که شاداب جان کرد جسم جهان را
اگر دایهای همچو لطفت نباشد
مر اطفال امکان بیخانمان را
که جنباند از بهر آرامش ما
شب و روز گهواره آسمان را
پل از موج بندند بر روی دریا
به ملکی که بندی تو سد زمان را
ز صبح قلم در سپهر ثنایت
که دایم محیط است کون و مکان را
کند تازه هر دم طلوع آفتابی
چه خوش آفریدند این آسمان را
زدوده توان ساخت خورشید هرگز
تو این معجز آموختی مر بنان را
کس از کلک بیجان چگونه تواند
ثنای سر و سرور انس و جان را
هم از جوهر اول آید ثنایت
شناسد بلی کالبد قدر جان را
ز طی زمان و مکان بود حرفی
به هم مینمودند مبهم نشان را
چو دلدل به جولان درآمد بیان کرد
ز نقش پی خویش طی مکان را
زبان بر عدو چون سرآورد تیغت
مبرهن ادا کرد طی زمان را
چو امساک دریا و کان دید جودت
بفرمود پاس نظام جهان را
که در چارسوی عناصر فروشند
جگر گوشه بحر و فرزند کان را
چه بحر و چه کان چون تو در بخشش آیی
تهی کیسه سازد ز مغز استخوان را
مهین پادشاها وکیل الها
چه گویم که رایت نداند مر آن را
ولی ز ابجد لفظ تقریر معنی
شد آیین دبستان امکانیان را
در آن روز کز دست قهر آفرینش
زند بر زمین شیشه آسمان را
نفوس از علایق مجرد نشینند
در آیینه بینند تمثال جان را
تو دستم بگیری به دستی که کندی
سبک جانتر از کاه کوه گران را
به دستی که شیرازه تازه بستی
ورقهای فرسوده آسمان را
سبک جان فشانند اطفال امکان
که بر دیده بندند خواب گران را
ز دستی که دارد ز نور ولایت
چو یک نقطه بر روی ناخن جهان را
سیهنامهام را کرم کن قبولی
که غیرت کند داغ زلف بتان را
دعای دگر جوش زد از زبانم
که فرضست آمین آن هر زبان را
چو مازندران ملک تست ای خداوند
نگه دار دهقان مازندران را
نگهدارش از بد که کلب در تست
مرین پادشاه سلیمان مکان را
کریمان چو خوان کرم گسترانند
نوازند اول سگ آستان را
تو خود میزبان جهان کردی او را
نگه دار چون میهمان میزبان را
کرامت کنش امتداد زمانی
که بوسد کف پای صاحب زمان را
پس آنگه به تاج شهادت سرش را
سرافراز کن تا بگیرد جهان را
بسست اینقدر بوالفضولی فصیحی
به راه دگر پیچ ازین ره عنان را
تو آن نیستی کز پی صید معنی
کنی زه ز تار عناکب کمان را
چو خورشید هر صبح از هرزهرایی
گشایی پی خود فروشی دکان را
ترا همتی هست از دولت عشق
که صد ره به از سودخواهی زیان را
نه جولاههای چون حریفان دیگر
که بافی به هم تار و پود بیان را
ز غیب آمد این خلعت از بهر طبعت
که فخرست صد دوده و دودمان را
ازین کاروان معانی که آمد
ز مصر خرد سکه کن نقد جان را
غنیمت شمر مشتری شو که نبود
متاعی بجز یوسف این کاروان را
بجز نعت مولی مرا مطلبی نیست
خدایا تو توفیق ده این زبان را
کز انفاس قدسینژادان علوی
پذیرد شب و روز این ارمغان را
پس آنگه نثار ثنایش نماید
به شرطی که بر سر نهد نقد جان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به ستایش و مدح حضرت علی بن ابیطالب میپردازد و نویسنده در دل شکایت و غم خود را بیان میکند. او از ناامیدی و بلاهای چرخ روزگار شکایت دارد و میگوید که عشق به علی باعث شده تا او بر سختیها غلبه کند. در این شعر، چرخ به عنوان نماد بیرحمی و ناعدالتی توصیف شده و نویسنده از قهر و قصههای زندگی خود صحبت میکند و در نهایت از مقام علی به عنوان ولی الهی و مظهر نور مطلق یاد میکند و او را نجاتدهندهای برای انسانها معرفی میسازد. در پایان، شاعر دعا میکند که کرامت و فضل علی شامل حال او و دیگر مومنان گردد.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم با مهر و محبت آسمان جانم را شاد کنم، مانند آن است که کتان را با صابونِ مهتاب بشویم؛ یعنی مهر آسمان برای من ویرانگر است، همانگونه که مهتاب کتان را میپوساند.
هوش مصنوعی: زبان من هرگز بدِ کسی را نگفته است، نمیدانم به این ستارگان چه بدی گفتهام که با من دشمنی میکنند.
هوش مصنوعی: این خورشید که نامش مهر است، سراپا کینه است و همهٔ تیر و نیزهاش را به سوی دل من نشانه گرفته است.
هوش مصنوعی: بینوایی و فقر سلامت باشد که مرا خاموش نگه داشته است، وگرنه میتوانستم با یک آه جهان را بسوزانم و تسخیر کنم.
هوش مصنوعی: مانند غنچه، دهانم از پارههای جگر پر است؛ اگر دهان بگشایم، خون دل مرا خواهی دید.
هوش مصنوعی: روزگاری زبانی آتشین مانند شعله داشتم، اما عمری است که مانند اخگرِ خاموششده زبانم را از دست دادهام.
هوش مصنوعی: اگر دل آسمان از خواری و پستی من آسوده و خرسند است، این آسمانِ بلند هرگز بلندی نبیند.
هوش مصنوعی: آنقدر خاک ذلت بر سرم ریختم که حتی این خاکدانِ کهنه، یعنی دنیا، از من دلگیر و ملول شد.
هوش مصنوعی: وقتی با شادکامی از تخم بیرون آمدم، یعنی به دنیا آمدم، در این گلستانِ جهان آشیانه ساختم.
هوش مصنوعی: آسمانِ شعبدهباز چه نیرنگها به کار برد تا این گلستان را برای من به قفس تبدیل کرد.
هوش مصنوعی: پرندهٔ این باغِ پر از دام و درنده حق دارد که حتی در درون تخم، آشیانهاش را نفرین کند.
هوش مصنوعی: از ستم این آسمانِ ظالم سیاهپوش و عزادارم، زیرا جهان را برای من چون شبی تاریک کرده است.
هوش مصنوعی: به طعنه میگوید: چرا آسمان را ظالم بخوانم، در حالی که از سرِ عدالت خون چوپان را بر گرگ حلال کرده است! یعنی عدالتش وارونه است.
هوش مصنوعی: از محبت فرومایگان سودی نمیبرم؛ وگرنه اگر به چشم خونفشانم اجازهٔ گریستن بدهم...
هوش مصنوعی: ...با یک قطره اشک که مانند غنچه بر شاخهٔ مژگانم بنشیند، آسمان را مانند ابر به گریه میاندازم.
هوش مصنوعی: از هیچکس امید مهربانی ندارم، زیرا من هرگز مادری مهربان ندیدهام؛ مقصود از مادر، روزگار و آسمان است.
هوش مصنوعی: این مادرِ روزگار مرا زایید و پرورد و سپس پیش غم انداخت، همانگونه که استخوان را پیش سگ میاندازند.
هوش مصنوعی: من مانند آسمان، آن پیرزنِ سیاهدوک، نیستم که پیوسته تار و پود زمانه را درهم بپیچم و آشفته کنم.
هوش مصنوعی: من مانند روزگارِ بیثبات و دورو نیستم که گاه با یکی دوست شوم و گاه با دیگری دشمن.
هوش مصنوعی: عشق مرا از میان هر دو جهان برگزیده و فرمانروایی سرزمین آه و ناله را به من سپرده است.
هوش مصنوعی: آسمان پریشانیِ گیسوی دلبران را یار و مددکار من قرار داده است؛ یعنی پریشانیِ من همتای پریشانی زلف معشوقان است.
هوش مصنوعی: زبانم را که چون تیغ است، مانند دندان افعی و نیش عقرب با زهر آب داده و سرشتهام؛ یعنی زبانم در هجو و گفتن سخن تلخ برّنده است.
هوش مصنوعی: اما با دل سنگی فرومایگان چه کنم؟ سنگِ فسان از لبهٔ تیغ باکی ندارد؛ یعنی زبان تیز من بر دل سخت آنان اثری ندارد.
هوش مصنوعی: از سفرهٔ این فرومایگان لقمهای نخور، زیرا آنان دل مهمان را بر سر سفره کباب میکنند و او را آزرده و خوار میسازند.
هوش مصنوعی: گمان مبر که سخن بیهوده میگویم؛ مراقب باش که از خوردن لقمهٔ آنان، مانند من از پشیمانی زبانت را نگزی.
هوش مصنوعی: تب غم چنان تنم را داغ کرده است که مانند شمع مغز استخوانم را میسوزانم.
هوش مصنوعی: نه خاموشم و نه سخنگو؛ نه لبِ خاموشی را میشناسم و نه زبان گفتار را.
هوش مصنوعی: اگر خاموشم، خاموشیام مانند داغ عشق است که با همهٔ بیصدایی، پیکر جهان را در گرداب خون فرو برده است.
هوش مصنوعی: و اگر زبان دارم، چرا سنگدلان چنین گستاخانه با من، که شیشهوار شکنندهام، به جنگ برمیخیزند و بر من سنگ میبارند؟
هوش مصنوعی: هنگامی که دلم زه کمان را ببندد، زرههای آسمان نیز نمیتوانند راه تیر آهم را ببندند.
هوش مصنوعی: زبانم که روزگاری از برگ گل نرمتر و خوشخوتر بود، اکنون از تلخی و درشتی سخن، دهان خودم را میگزد.
هوش مصنوعی: اگر دشمنان از کینه خونم را هم بریزند، نمیخواهم دوستان را به زحمت بیندازم و از آنان یاری بخواهم.
هوش مصنوعی: داغ عشقی که در سینه دارم مانند طلسمی است که دشمن بیمهر را هم مهربان میکند.
هوش مصنوعی: ای دل، دستکم تو از این دنیای ویران سفر کن و این تن ناتوان را سبکبار کن.
هوش مصنوعی: اگر میتوانی به داغی قناعت کن و بنگر که لاله با همان داغ دلش، لالهزار را چه شاداب و خرم کرده است.
هوش مصنوعی: مانند باد بهاری سبکرو باش، اما حتی بوی خوش گلستان را هم برای خود بار و سنگینی بدان.
هوش مصنوعی: سنگینی به هر شکلی که باشد خوب نیست؛ از گل بپرس که گوش سنگین و ناشنوا چه آسیبی میبیند.
هوش مصنوعی: بهار چمن را پربار و گرانبار میکند، از این رو آزادگان دوستدار و پیرو خزاناند که درختان را از بار سبک میکند.
هوش مصنوعی: ای آسمان، ای گرگ نیرومندپنجه، این گلهٔ لاغر و نیمهجان را آزار مده.
هوش مصنوعی: اینچنین گستاخانه پنجه بر ما مگشای؛ مگر گمان کردهای که چوپان ما در خواب است؟
هوش مصنوعی: خواب چگونه به چشمی راه یابد که نگاهش همهٔ جهان را بیدار و نگاهداشته است؟ (اشاره به نگهبان و پشتیبان راستین.)
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که وقتی شیر خدا، علی، خشمگین شود، بر سر گرگ روباهصفت چه میآورد؟
هوش مصنوعی: اگر دست خشم او تنها انگشتی بجنباند، در یک دم تو را مانند مردهای دو نیم میکند.
هوش مصنوعی: با یک مشت آب از دریای خشم او، اخگرهای ستارگان خاموش و به زغال بدل میشوند.
هوش مصنوعی: اما پناه بر خدا، چرا از آسمان بنالم؟ چرا نور باید خدمتگزار دود شود؟ یعنی شکوه از فلکِ پست شایستهٔ من نیست.
هوش مصنوعی: اگر اشکم دست بخشش بگشاید و روان شود، زبانم را از شرم این شکوه با صد آب میشویم.
هوش مصنوعی: با خار و گلِ این جمع کاری ندارم، چون من دوست صاحب گلستانم؛ یعنی دل به خدا و ولیّ او بستهام نه به مردم.
هوش مصنوعی: او امام بر حق و جلوهگاه نور مطلق است؛ مدار زمین و گردانندهٔ آسمان.
هوش مصنوعی: علیِ ولی، ابر فیض خداوند است که پیکر جهان را با جان تازه و شاداب کرد.
هوش مصنوعی: اگر دایهای مانند لطف تو برای کودکان بیخانمان عالم امکان نبود،
هوش مصنوعی: چه کسی شب و روز گهوارهٔ آسمان را برای آرامش ما میجنباند؟ گردش آسمان از لطف توست.
هوش مصنوعی: در قلمرویی که تو در برابر زمان سد ببندی، بر روی دریا از موج پل میسازند؛ یعنی قدرت تو کار ناممکن را ممکن میکند.
هوش مصنوعی: از سپیدهدم قلم در آسمان ستایش تو که همیشه همهٔ هستی و مکان را فراگرفته است،
هوش مصنوعی: هر لحظه آفتابی تازه طلوع میکند؛ چه زیبا این آسمان ستایش را آفریدهاند.
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوان با صیقل دادن خورشید ساخت، اما تو این معجزه را به انگشتان شاعر آموختی که از قلم خورشید ثنا برآورند.
هوش مصنوعی: کسی چگونه میتواند با قلم بیجان، سرور و پیشوای انسان و پری را ستایش کند؟
هوش مصنوعی: ستایش تو تنها از گوهر نخستین آفرینش برمیآید؛ آری، این جان است که ارزش خود را میشناسد نه کالبد بیجان.
هوش مصنوعی: از درنوردیدن زمان و مکان سخنی در میان بود و نشانههایی مبهم از آن به یکدیگر نشان میدادند.
هوش مصنوعی: هنگامی که دلدل، اسب علی، به تاخت درآمد، با جای پای خود درنوردیدن مکان را آشکار کرد.
هوش مصنوعی: و آنگاه که شمشیر تو زبان بر دشمن گشود و کارش را تمام کرد، درنوردیدن زمان را با برهان روشن بیان کرد.
هوش مصنوعی: وقتی بخشندگی تو دید که دریا و معدن گوهرهای خود را دریغ میکنند، برای حفظ نظم جهان فرمانی داد.
هوش مصنوعی: فرمان داد که مروارید، عزیزترین فرزند دریا، و گوهر، فرزند معدن، را در بازار چهارسوی عناصر بفروشند و از انبار بیرون آورند.
هوش مصنوعی: دریا و معدن در برابر تو چه ارزشی دارند؟ وقتی تو به بخشش میپردازی، حتی استخوان را هم از مغزش خالی میکنی و چیزی برای خود نگه نمیداری.
هوش مصنوعی: ای بزرگترین پادشاه و نمایندهٔ خدا، چه بگویم که اندیشهٔ تو خود آن را نداند؟ تو از همهٔ نیازهای من آگاهی.
هوش مصنوعی: اما در مکتب آفریدگان رسم چنین است که معنا را با الفبای لفظ بیان کنند؛ پس من نیز خواستهٔ خود را به زبان میآورم.
هوش مصنوعی: در روز رستاخیز که قهر الهی شیشهٔ آسمان را بر زمین میکوبد و میشکند،
هوش مصنوعی: و جانها از همهٔ وابستگیها رها و تنها میمانند و صورت حقیقی جان خود را در آینه میبینند،
هوش مصنوعی: تو دست مرا بگیری، با همان دستی که کوه سنگین را سبکتر از کاه از جا کندی.
هوش مصنوعی: با همان دستی که برگهای فرسودهٔ کتاب آسمان را از نو شیرازه بستی و نظم جهان را تازه کردی.
هوش مصنوعی: بهنظر میرسد مقصود این است که آفریدگان که در خواب غفلتاند، برای آن دست به آسانی جان فدا میکنند.
هوش مصنوعی: با آن دستی که به سبب نور ولایت، تمام جهان را مانند نقطهای کوچک بر روی ناخن در اختیار دارد.
هوش مصنوعی: نامهٔ اعمال سیاه مرا از روی کرم بپذیر، چنان پذیرشی که زلف سیاه زیبارویان بر آن رشک ببرد.
هوش مصنوعی: دعای دیگری از زبانم برخاست که آمین گفتن بر آن بر هر زبانی واجب است.
هوش مصنوعی: ای سرور، چون مازندران سرزمین تو است، فرمانروا و صاحب مازندران را نگهدار.
هوش مصنوعی: او را از بدی حفظ کن، زیرا این پادشاه که جایگاهی چون سلیمان دارد، سگ درگاه توست.
هوش مصنوعی: بزرگواران وقتی سفرهٔ بخشش میگسترند، نخست سگ آستانهٔ خود را مینوازند.
هوش مصنوعی: تو خود او را میزبان مردم جهان کردی؛ پس این میزبان را مانند مهمان خود گرامی بدار و حفظ کن.
هوش مصنوعی: به او عمری دراز عطا کن تا زمانی که کف پای امام زمان را ببوسد.
هوش مصنوعی: آنگاه سرش را با تاج شهادت سربلند کن تا آوازهاش جهان را بگیرد.
هوش مصنوعی: فصیحی، اینهمه زیادهگویی بس است؛ عنان سخن را از این راه به راه دیگری بگردان.
هوش مصنوعی: تو کسی نیستی که برای شکار معنا، از تار سست عنکبوت زه کمان بسازی؛ یعنی سخن تو سست و بیمایه نیست.
هوش مصنوعی: و کسی نیستی که مانند خورشید هر بامداد از روی یاوهاندیشی دکان خودفروشی باز کنی.
هوش مصنوعی: تو از برکت عشق همتی داری که زیان را صدبار بهتر از سودجویی میداند.
هوش مصنوعی: تو مانند دیگر همچشمان بافنده نیستی که تار و پود سخن را به هم ببافی و سخن را صنعت دست بدانی.
هوش مصنوعی: این خلعت سخن از عالم غیب برای طبع تو آمده و مایهٔ افتخار صد خاندان و دودمان است.
هوش مصنوعی: از این کاروان معانی که از مصر خرد رسیده، نقد جان را سکه بزن و آن را بها قرار بده.
هوش مصنوعی: این فرصت را غنیمت بشمار و خریدار شو، زیرا این کاروان کالایی جز یوسف ندارد؛ یعنی سراسر معنای نفیس است.
هوش مصنوعی: من جز ستایش مولا هیچ خواستهای ندارم؛ خدایا، این زبان را توفیق بده.
هوش مصنوعی: تا این زبان شب و روز این هدیه را از نفسهای پاک و قدسی والاتباران دریافت کند.
هوش مصنوعی: و سپس آن را نثار ستایش مولا کند، به این شرط که نقد جان را نیز بر سر آن بگذارد و پیشکش کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواهی که نیاری به سوی خویش زیان را
از گفتن ناخوب نگهدار زبان را
گفتار زبان است ولیکن نه مرا نیز
تا سود به یک سو نهی از بهر زیان را
گفتار به عقل است، که را عقل ندادند؟
[...]
ای شاه! تویی شاه، جهان گذران را
ایزد به تو دادهست زمین را و زمان را
بردار تو از روی زمین قیصر و خان را
یک شاه بسنده بود این مایه جهان را
آسان گذران کار جهان گذران را
زیرا که جهان خواند خردمند جهان را
پیراسته می دار به هر نیکی تن را
آراسته می خواه به هر پاکی جان را
میدان طمع جمله فرازست و نشیب است
[...]
نوروز جوان کرد به دل پیر و جوان را
ایام جوانی است زمین را و زمان را
هر سال در این فصل برآرد فلک از خاک
چون طبع جوانان جهان دوست جهانرا
گر شاخ نوان بود ز بی برگی و بی برگ
[...]
آراست جهاندار دگرباره جهان را
چو خلد برین کرد، زمین را و زمان را
فرمود که تا چرخ یکی دور دگر کرد
خورشید بپیمود مسیر دوران را
ایدون که بیاراست مر این پیر خرف را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.