ای ز روی تو آفتاب خجل
وز لبت آب زندگی حاصل
عاشقان را خیال عارض تو
در شب تیره نور دیده و دل
زانکه روی تو را ز غایت لطف
برگ گل شرمسار و لاله خجل
ز آرزوی قد تو سرو سهی
خشک بر جای مانده پا در گل
ای لبت را اسیر آب حیات
وی رخت را غلام شمع چگل
از برای کمند گیسویت
رشتهٔ جان عاشقان مگسل
رمقی بود باقی از جانم
که تو ناگه بدو شدی واصل
وای اگر خاطرت به جانب ما
لحظهای دیرتر شدی مایل
اتفاقی عجب: عراقی و وصل!
زانکه آشفته گم کند منزل



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش زیبایی معشوق است: خورشید، گل، لاله، سرو و شمع چگل در برابر چهره و قامت و لب او شرمنده یا بندهاند. شاعر سپس از حال خود میگوید که با نیمهجانی باقیمانده، معشوق ناگهان به سراغش آمده و اگر لحظهای دیرتر میآمد، جانی برایش نمانده بود. در پایان، عراقی رسیدن خود را به وصال شگفت میداند، زیرا عاشق آشفته معمولاً راه منزل را گم میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که خورشید از زیبایی چهرهٔ تو شرمنده است و آب حیات از لب تو پدید میآید.
هوش مصنوعی: برای عاشقان، خیال و یاد چهرهٔ تو در شب تاریک روشنی چشم و دلشان است.
هوش مصنوعی: زیرا چهرهٔ تو چنان لطیف است که برگ گل و لاله در برابرش شرمندهاند.
هوش مصنوعی: سرو راستقامت از آرزوی رسیدن به قامت تو خشک بر جای مانده و پایش در گل فرو رفته است؛ یعنی حیران و درمانده و بیحرکت است.
هوش مصنوعی: ای که آب حیات اسیر لب توست و شمع زیبارویان چگل بندهٔ چهرهٔ تو.
هوش مصنوعی: رشتهٔ جان عاشقان را که به کمند گیسوی تو بسته است پاره مکن؛ یعنی عاشقان را از بند زلفت رها مکن و جانشان را مگیر.
هوش مصنوعی: از جان من تنها نیمهجانی باقی مانده بود که ناگهان تو به آن رسیدی و به وصال آمدی.
هوش مصنوعی: وای بر من اگر دل تو لحظهای دیرتر به سوی ما توجه میکرد؛ آنگاه دیگر جانی برایم نمانده بود.
هوش مصنوعی: عراقی به خود میگوید: رسیدن عراقی به وصال اتفاقی شگفت است، چون انسان آشفته و پریشان راه منزل را گم میکند و انتظار نمیرود به مقصد برسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر ندانی ز زاغور بلبل
بنگرش گاه نغمه و غلغل
ای دو زلفت چو ماه در آخر
وی رخانت چو مشک در اول
احول اکحلی و متفقند
خلق در حسن احول اکحل
شده بار دگر کسی هم جفت
[...]
آمد از حوت برنهاده ثقل
پیشوای ستارگان به حمل
پر لطایف نموده عرض هوا
در طرایف گرفته طول جبل
کرده بر آب و باد و خاک طباع
[...]
نه به ذاتست ساکن هر دل
بلکه لطفش همی کند منزل
جان بیمار در تراقی وتو
میگشائی ز دست او قیفال
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.