فرستاد دریای فضل و هنر
بدین خشک لب بحری از شعر تر
روان کرد جویی ز بحر روان
که دارد همی ز آب کوثر اثر
روانی لفظ روانبخش او
ببرد آبروی نسیم سحر
دل ناتوانم همانا بدید
فرستاد بهر دل من شکر
چو بر جانم از فضل زیور نیافت
بیاراست جانم به فضل درر
اگر دیدی اشعار جان پرورش
خضر آب حیوان نجستی دگر
اگر چه بسی مادر فضل زاد
به گیتی نیاورد زو به پسر
چو بر فضل صدگونه برهان نمود
به برهان شد اندر جهان نامور
فرستاد بحری که غواص طبع
برو بر نیارست کردن گذر
در آن بحر کو گشت غواص، من
چه به زانکه باشم ازو بر حذر؟
چو کشتی دانش نباشد مرا
نیفتم به نادانی اندر خطر
مسلم شد آن بحر آن را که او
شناسای بحر است و دانای بر
جهان هنر دایمآباد باد
از آن معدن فضل و کان هنر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده پاسخ و سپاسی است در برابر شعری که بزرگی فاضل برای عراقی فرستاده است. شاعر آن شعر را به دریا، کوثر، شکر و مروارید مانند میکند و سرایندهاش را برترین فرزند فضل میخواند. سپس با فروتنی میگوید طبع او توان گذر از این دریای سخن را ندارد و بیکشتی دانش خود را به آن نمیزند. در پایان برای سراینده دعا میکند که جهان هنر از وجود او همیشه آباد بماند.
هوش مصنوعی: آن کسی که دریای فضل و هنر است، برای من تشنهلب و بیبهره، شعری تازه و لطیف همچون دریایی فرستاد.
هوش مصنوعی: از دریای جان و طبع روانش جویباری از شعر جاری کرد که از آب کوثر بهشتی نشان دارد.
هوش مصنوعی: روانی و سلاست سخنِ جانبخش او آبروی نسیم سحرگاهی را برد؛ یعنی از نسیم صبح هم لطیفتر و روحافزاتر است.
هوش مصنوعی: گویا دل ناتوان و بیمار مرا دید و برای درمان آن شکر، یعنی سخن شیرین، فرستاد.
هوش مصنوعی: چون دید که جان من از زیور فضل و دانش بیبهره است، از روی بزرگواری جانم را با مرواریدهای سخنش آراست.
هوش مصنوعی: اگر خضر شعرهای جانپرور او را میدید، دیگر در پی آب حیات نمیرفت، چون سخن او خود زندگیبخش است.
هوش مصنوعی: هرچند مادرِ فضل فرزندان بسیاری به جهان آورده، هیچ فرزندی بهتر از او نزاده است.
هوش مصنوعی: چون بر فضل و دانش خود صدها دلیل روشن آورد، به سبب همین برهان در جهان نامدار شد. شاید در «برهان» به نام یا لقب ممدوح هم اشارهای باشد.
هوش مصنوعی: دریایی از سخن فرستاد که غواص طبع من نتوانست از آن بگذرد و به ژرفایش راه یابد.
هوش مصنوعی: در دریایی که او در آن غواص است، برای من چه بهتر از آنکه از آن پرهیز کنم و خود را به آن نزنم؟
هوش مصنوعی: چون کشتی دانش ندارم، از روی نادانی خود را به خطر این دریا نمیاندازم.
هوش مصنوعی: آن دریا شایستهٔ کسی است که هم دریا را میشناسد و هم خشکی را؛ یعنی تنها خود او از عهدهٔ چنین سخنی برمیآید.
هوش مصنوعی: دعا میکند که جهان هنر به برکت آن معدن فضل و کان هنر همیشه آباد بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر بازی اندر چغو کم نگر
وگر باشهای سوی بطّان مپر
که را رودکی گفته باشد مدیح
امام فنون سخن بود ور
دقیقی مدیح آورد نزد او
چو خرما بود برده سوی هَجَر
چو دانا تَوانا بُد و دادگَر
از ایرا نکرد ایچ پنهان هنر
پدید آرد آن سرو بیجاده بر
همی گرد عنبر به بیجاده بر
ز روی و ز بالا و زلف و لبش
خجل شد گل و سرو و مشک و شکر
بت و ماه را نام خوبی مده
[...]
ز شرم گنه آبرویم مبر
چو خاکم ز تقصیر من درگذر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.