عمادی از تو چندان درد خورده است
که بر هر موی او صد گونه درد است
ز تو گر لاف زد کفری نگفته است
تو را گر دوست شد خونی نکرده است
بداند هر که بیند روی سرخت
که از بهر چه او را روی زرد است
پی اسبی و صد همچون سر او
بر آن میدان که عشقت را نبرد است
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
عمادی از تو چندان درد خورده است
که بر هر موی او صد گونه درد است
ز تو گر لاف زد کفری نگفته است
تو را گر دوست شد خونی نکرده است
بداند هر که بیند روی سرخت
که از بهر چه او را روی زرد است
پی اسبی و صد همچون سر او
بر آن میدان که عشقت را نبرد است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعهٔ کوتاه عاشقانه گلایهٔ عاشق از معشوق است. شاعر با یاد کردن از خود به نام عمادی میگوید که از عشق او سراپا دردمند شده و دوست داشتن معشوق نه کفر است و نه جنایت. سپس زردی چهرهٔ خود را در برابر سرخی چهرهٔ معشوق میگذارد و در پایان عشق را به جنگاوری مانند میکند که در میدانش سرهای بسیاری چون سر او پایمال میشود.
هوش مصنوعی: عمادی از دست تو (معشوق) آنقدر رنج و غم کشیده است که بر هر تار مویش صد نوع درد نشسته است؛ یعنی سراپای وجودش دردمند است.
هوش مصنوعی: اگر به عشق تو ببالد و از تو سخن گوید، کفری نگفته است و اگر دوستدار تو شده، خونی نریخته است؛ یعنی عاشق تو بودن گناه و جرمی نیست که او را به خاطرش سرزنش کنی.
هوش مصنوعی: هر کس چهرهٔ سرخ و زیبای تو را ببیند، درمییابد که چرا چهرهٔ عمادی از غم عشق زرد و رنگپریده شده است.
هوش مصنوعی: در میدانی که عشق تو در آن به نبرد برخاسته است، سر او و صد سر مانند او زیر سم اسب پایمال میشود و ارزشی ندارد؛ یعنی عشق تو عاشقان بسیاری را از پا درمیآورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به وصفش چند گفتن هم نه زیباست
که چندی را مقادیرست و احصاست
خداوندی که تاج دین و دنیاست
بهدولت دین و دنیا را بیاراست
از آن تاجی است در دنیا و در دین
که انعلا مرکب او تاج جوزاست
دلیل دولتش چون روز روشن
[...]
قدر میخواست تا کار دو عالم
به یکبار از پی سلطان کند راست
چو او اندیشهٔ برخاستن کرد
قضا گفتا تو بنشین خواجه برخاست
خداوندا کمینه چاکر تو
کت اندر بندگی یکروی و یکتاست
ز خدمت یکدو روز اردورماندست
مگو سرگشته نا پای برجاست
بخاک پای تو کان نیست تقصیر
[...]
بیا بنشین که دلها بی تو برخاست
دمی با ما دل سنگین بکن راست
من اندیشم که جان بر تو فشانم
مشو از جای، کین اندیشه برجاست
ز تو جورست با ما و غمی نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.