عشق تو هر روز شوری در جهان میافکند
زآن که رویت آتش اندر آسمان میافکند
طره تو چاک در جیب فلک میآورد
غمزه تو خاک در چشم روان میافکند
سفته میخواهیم دل را تا چرا چاک تو نیست
سوی سینه چشم ما الماس از آن میافکند
کیمیای عشق ما گر برد عشقت گو ببر
عشق تو ما را نه اول این زمان میافکند
ما یقین دانیم کز تو نیست ما را هیچ روی
این دل آشفته ما را در گمان میافکند
شد عمادی بنده تو گر چه نام او به کفر
نام عشقشت در زبان این و آن میافکند
از تو خشنود است زیرا طبع او را عشق تو
در ثنای خسرو مازندران میافکند
شاه سیفالدین عمادالدوله کز تعظیم او
در کف خود هر چه خواهد رایگان میافکند
رای میمونش بر اسب عزم در صف ثبات
چون ثوابت آسمان را در عنان میافکند
شعر من جز در مدیح تو نباشد لاجرم
فرش عز از قیروان تا قیروان میافکند
دانی از مرغان کدامین بگسلاند مثل خویش
آن که جوزه از برون آشیان میافکند
هر که اندر جان و دل آتشفروز کین توست
دود محنت در دیار دودمان میافکند
دولت تو نقص نپذیرد به آن کز روی لطف
از قبولت بر رخ بنده نشان میافکند
عزم تو بر دیدگاه حصن حزم دشمنت
آهک اندر دیدههای دیدهبان میافکند
هر که خاک پای تو در دیده جان مینهد
نزد من در ثمین در خاکدان میافکند
شاد باش ای شهریاری کز سیاست بر درت
چرخ بار کبریا بر استان میافکند
گفته من مینماید این سخن لیکن تو راست
زآن که اقبالت مرا آن بر زبان میافکند
زخم شمشیر فریدون است کز تایید بخت
نام نیکو بر درفش کاویان میافکند
بر قیاس من زمانه بر در تو هر زمان
شاعر ناجنس را در امتحان میافکند
خصم شیر آهنگ سگ فعل تو را روز وغا
گرد اسبت لرزه اندر استخوان میافکند
کی عجب کز فر مولود رسول هاشمی
زلزله در خاله نوشیروان میافکند
از ضرورت دان که طبع من ز بهر مدح تو
زورق حرف و عبارت بر کران میافکند
زآن که هر ساعت معانی تو در بازار لطف
صد هزاران در معنی در میان میافکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با تغزلی دربارهٔ عشق معشوق و پریشانی دل شاعر آغاز میشود و شاعر میگوید عشق نام او را به کفر آلوده کرده است. سپس با گریزی در بیت ششم به ستایش سیفالدین عمادالدوله، پادشاه مازندران، میپردازد. او بخشندگی، عزم، هیبت و شکست دشمنان ممدوح را میستاید و او را به فریدون مانند میکند. در پایان اعتراف میکند که زبانش از بیان همهٔ فضایل ممدوح ناتوان است.
هوش مصنوعی: عشق تو هر روز شور و غوغایی تازه در جهان برپا میکند، زیرا چهرهٔ تو چنان درخشان است که گویی در آسمان آتش میزند.
هوش مصنوعی: گیسوی تو گریبان آسمان را از رشک چاک میکند و نگاه و کرشمهٔ تو چشم جان را خیره و بیبینایی میسازد.
هوش مصنوعی: ما میخواهیم دلمان سوراخ و شکافته باشد، چون از غم تو چاکچاک نشده است؛ از همین رو چشم ما مانند الماس به سوی سینه مینگرد تا آن را بشکافد.
هوش مصنوعی: اگر عشق تو کیمیای عشق ما، یعنی سرمایهٔ گرانبهایمان را ببرد، بگذار ببرد؛ این نخستین بار نیست که عشق تو ما را از پا میاندازد.
هوش مصنوعی: ما به یقین میدانیم که از سوی تو هیچ امیدی به ما نمیرسد، اما این دل پریشان ما را به گمان و امید خام میاندازد.
هوش مصنوعی: عمادی بندهٔ تو شد، هرچند عشق تو نام او را به کفر و بیدینی بر سر زبان مردم انداخته است.
هوش مصنوعی: عمادی از تو خشنود است، زیرا عشق تو طبع شعر او را به ستایش پادشاه مازندران کشانده است.
هوش مصنوعی: آن پادشاه، سیفالدین عمادالدوله است که از بزرگی و بخشندگیاش هر چه را بخواهد به رایگان میبخشد.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ فرخندهٔ او، آنگاه که بر اسب عزم در صف پایداری نشسته است، آسمان را همچون ستارگان ثابت در اختیار و فرمان خود میگیرد.
هوش مصنوعی: شعر من جز در ستایش تو نیست، و به همین سبب بساط عزت و شکوه را از مشرق تا مغرب میگستراند.
هوش مصنوعی: میدانی کدام پرنده نسل خود را از میان میبرد؟ همان که جوجهاش را از آشیانه بیرون میاندازد؛ یعنی هر که با تو و هواداران تو بدی کند به خود زیان میزند.
هوش مصنوعی: هر کس در دل و جان خود آتش کینهٔ تو را روشن کند، دود رنج و بلا را به سرزمین و خاندان خود میکشاند.
هوش مصنوعی: اقبال و دولت تو از اینکه از روی مهربانی نشان پذیرش خود را بر چهرهٔ این بنده بگذارد، هیچ کاستی نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: عزم تو چنان است که بر برج دیدهبانی دژ احتیاط دشمنت، آهک در چشم دیدهبانان میریزد و آنان را کور و ناتوان میکند.
هوش مصنوعی: به نظر من هر که خاک پای تو را سرمهٔ چشم جان کند، گویی مروارید گرانبها را در خاکدان میافکند؛ یعنی کاری ارزشمند و پربرکت میکند.
هوش مصنوعی: شاد باش ای پادشاه، که از هیبت فرمانروایی تو آسمان بار شکوه و بزرگی خود را بر آستانهٔ درگاه تو فرو مینهد.
هوش مصنوعی: این سخن به ظاهر گفتهٔ من است، اما در حقیقت از آن توست، زیرا بخت و اقبال تو آن را بر زبان من جاری میکند.
هوش مصنوعی: زخم شمشیر تو مانند شمشیر فریدون است که به یاری بخت، نام نیک را بر درفش کاویانی نقش میکند.
هوش مصنوعی: به گمان من روزگار هر لحظه شاعران نالایق و ناهمسان را بر درگاه تو به آزمایش میکشد تا سره از ناسره جدا شود.
هوش مصنوعی: دشمن تو که به ظاهر آهنگ شیر دارد ولی کردارش چون سگ است، در روز نبرد از گرد اسب تو لرزه بر استخوانش میافتد.
هوش مصنوعی: چه جای شگفتی است؟ همانگونه که از فرّ زاده شدن پیامبر هاشمی لرزه در کاخ انوشیروان افتاد.
هوش مصنوعی: بدان که طبع من از روی ناچاری در ستایش تو قایق واژه و عبارت را به ساحل میکشد، یعنی از بیان همهٔ فضایل تو درمیماند.
هوش مصنوعی: زیرا معانی و فضایل تو هر لحظه در بازار لطف، صدها هزار مروارید معنا به میان میافکنند که گنجاندن آنها در سخن ممکن نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل نظر بر روی آن شمع جهان میافکند
تن به جای خرقه چون پروانه جان میافکند
گر بود غوغای عشقش بر کنار عالمی
دل ز شوقش خویشتن را در میان میافکند
زلف او صد توبه را در یک نفس میبشکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.