هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از زندگی در جمعی بزرگ اشاره میکند و احساس خجالت و ذلت را از پیگیری منافع خود (دانه) بیان میکند. او میخواهد مانند کبک، در کوهها به دور از دیگران و مشکلات زندگی کند و از انزوا که در آن گرایش به فرار از جامعه را دارد، سخن میگوید. در نهایت، او از ناپسندیهای اجتماعی و زشتخوایی مردم رنج میبرد و از آن دوری میجوید.
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از زندگی در جمعی بزرگ اشاره میکند و احساس خجالت و ذلت را از پیگیری منافع خود (دانه) بیان میکند. او میخواهد مانند کبک، در کوهها به دور از دیگران و مشکلات زندگی کند و از انزوا که در آن گرایش به فرار از جامعه را دارد، سخن میگوید. در نهایت، او از ناپسندیهای اجتماعی و زشتخوایی مردم رنج میبرد و از آن دوری میجوید.
هوش مصنوعی: یک فرد از جمعیت بزرگ باعث حفظ آبرو و ناموس من شد، حتی در شرایط سخت و نابسامانی که داشتم.
هوش مصنوعی: نمیخواهم همچون مرغها برای پیدا کردن دانه و خوراک، در میان جمعیت به زحمت بیفتم و خوار شوم.
هوش مصنوعی: جای خود را مانند کبکی در کوههای بلند میسازم، چرا که به جای دانه از کوه برداشت میکنم.
هوش مصنوعی: از آنجا که فردی در تنهایی و دوری از دیگران قرار گرفته، به خاطر اینکه دیگران او را نپسندیدهاند، به مقام بلندی دست یافته است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
علم داری به حلم باش چو کوه
مشو از نائبات دهر ستوه
از خلایق که گشته بود انبوه
بیعمارت نه دشت ماند و نه کوه
ز کلوخ و ز سنگ وزکه و کوه
از همه چیزها گروه گروه
آسمان گشت و کوکبی انبوه
آسیابان بر آب بلیان کوه
دی یکی گفت کابن یمین
با کناری شد از میان گروه
گفتمش بنده را دلی باشد
بس لجوج و ملول و بس نستوه
صحبت خلق بی نفاقی نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.