نه هر گیاه که در باغ رست شمشادست
نه هر درخت که پیر است سرو آزادست
نه هر که را لب چون شکرست شیرینست
نه هر که کوه تواند برید فرهادست
هزار فکر دقیقست فکر بکر اینجا
نه هر که لوح تواند نبشت استادست
نه هر که صومعه دارد شقیق بلخی شد
نه هر که صوف بپوشد جنید بغدادست
رقیب ابن یمین را چه میکنی انکار
جزالت سخن عذب او خدا دادست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با چند مثال پیاپی از گیاهان باغ، داستان شیرین و فرهاد، استادی در نویسندگی و بزرگان تصوف مانند شقیق بلخی و جنید بغدادی نشان میدهد که شباهت ظاهری کسی را صاحب حقیقت و کمال نمیکند. در بیت پایانی این حکم را دربارهٔ خود به کار میبرد و رقیب انکارکننده را خطاب میکند که شیوایی سخن ابن یمین هنری خدادادی است و با تقلید و ادعا به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: هر گیاهی که در باغ میروید شمشاد نیست و هر درختی که کهنسال است سرو آزاد نیست. یعنی ظاهر و قدمت دلیل ارزش و برتری نیست.
هوش مصنوعی: هر کسی که لبی شیرین چون شکر دارد، شیرین (معشوق فرهاد) نیست و هر کسی که بتواند کوه بکند، فرهاد نیست. شباهت ظاهری کسی را همپایهٔ آن اسطورهها نمیکند.
هوش مصنوعی: در این عرصه یک اندیشهٔ نو و بیسابقه به اندازهٔ هزار اندیشهٔ باریک ارزش دارد. هر کسی که بتواند بر لوح چیزی بنویسد، استاد نیست.
هوش مصنوعی: هر کس صومعه و خلوتگاهی داشته باشد، شقیق بلخی نمیشود و هر کس جامهٔ پشمینهٔ صوفیان بپوشد، جنید بغدادی نیست. ظاهر زهد و تصوف نشانهٔ مقام حقیقی عارفان نیست.
هوش مصنوعی: ای رقیب، چرا ابن یمین را انکار میکنی؟ استواری و شیوایی سخن شیرین او موهبتی خدادادی است، نه چیزی که هر کس با تقلید به دست آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهان و کار جهان سر بسر همه بادست
خنک کسی که ز بند زمانه آزادست
ثبات نیست جهان را به ناخوشی و خوشی
که او به عهد وفا سخت سست بنیادست
گلی به دست که دادست روزگار بگو؟
[...]
خدا یگان شریعت پناه اهل هنر
که امر جزم ترا روزگار منقادست
زمین ز حلم تو در آرزوی تو قیرست
خرد ز کلک تو در انتظار ارشادست
چو در معانی ذات تو می کنم فکرت
[...]
جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست
چرا ز باد مکافات داد و بیدادست
به باد و بود محمد نگر که چون باقیست
ز بعد ششصد و پنجاه سخت بنیادست
ز باد بولهب و جنس او نمیبینی
[...]
هر آن نصیبه که پیش از وجود ننهادست
هر آن که در طلبش سعی میکند بادست
سر قبول بباید نهاد و گردن طوع
که هرچه حاکم عادل کند نه بیدادست
کلید فتح اقالیم در خزاین اوست
[...]
مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادست
غمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
مریز آب دو چشم از برای او در خاک
که گر بر آتش سوزنده در شوی بادست
کجا دل تو نگه دارد؟ آنکه از شوخی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.