ای ز جام می عشق تو خرد رفته ز هوش
لب و دندان ترا لعل و گهر حلقه بگوش
عکس یاقوت لبت سوی بدخشان بردند
آمد اندر رگ کان خون دل لعل بجوش
پاسخ تلخ تو و خنده شیرین با هم
نوش در نیش نهان گشته و نیش اندر نوش
روی زیبای تو از زلف گره کردارت
گشته چون آب ز باد سحری جوشن پوش
دوش سیلاب غمم تا بسر زانو بود
امشب ایدوست چه تدبیر که بگذشت ز دوش
دل من بسته زنجیر سر زلف تو شد
با گرفتار خود ای سست وفا سخت مکوش
عهد بستی که در وصل گشائی بر من
چو وفا نیستت ای دلبر بد عهد خموش
بخت با ابن یمین دست در آغوش کند
گر شود با تو شبی تا بسحر دست آغوش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با وصف لب و دندان و زلف معشوق آغاز میشود و لعل بدخشان را حسود لب او میداند. سپس عاشق از تلخی پاسخ و شیرینی خندهٔ یار، از افزون شدن سیل غم، و از پیمانشکنی او در وعدهٔ وصال گله میکند. در پایان شاعر میگوید که یک شب وصال تا سحر برای او اوج خوشبختی خواهد بود.
هوش مصنوعی: ای کسی که خرد از شراب عشق تو مست و بیهوش شده است، لعل و مروارید بندهٔ لب و دندان تو هستند. یعنی لب سرخ تو از لعل و دندانت از مروارید زیباتر است.
هوش مصنوعی: وقتی بازتاب لب یاقوتی تو را به بدخشان (سرزمین معدن لعل) بردند، خون دل لعل از حسادت در رگ معدن به جوش آمد.
هوش مصنوعی: پاسخ تلخ تو همراه با خندهٔ شیرینت چنان است که گویی نوش در نیش و نیش در نوش پنهان شده است؛ تلخی و شیرینی تو در هم آمیخته است.
هوش مصنوعی: روی زیبای تو با زلف پرپیچ و گرهدارت مانند آبی شده است که نسیم سحر بر آن چین انداخته و گویی زره پوشیده است.
هوش مصنوعی: دیشب سیل غم من تا سر زانو بود، اما ای دوست امشب چه چاره کنم که از شانهام هم گذشته است. «دوش» در مصراع اول به معنای دیشب و در مصراع دوم به معنای شانه است.
هوش مصنوعی: دل من در زنجیر زلف تو گرفتار شد؛ ای کسی که وفایت سست است، با گرفتار خودت اینقدر سختگیری و ستیز مکن.
هوش مصنوعی: پیمان بستی که در وصال را به روی من بگشایی؛ ای دلبر پیمانشکن، حال که وفا نداری، دیگر وعده مده و خاموش باش.
هوش مصنوعی: اگر ابن یمین یک شب تا سحر با تو همآغوش شود، بخت و اقبال با او دست در آغوش میشود و یار او میگردد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش
تو چه دانی که چه بود از غم تو بر من دوش
می زدم آب صبوری زد و دیده بر دل
چون دل از آتش عشق تو برآوری جوش
گاه چون نای بدم از غم تو با ناله
[...]
اندر آورد سپهر از ره تشریف بگوش
حلقه بندگی میراتابک بر غوش
چرخ در گوش کشد حلقه فرمان ورا
دهر مرغاشیه دولت او را بر دوش
تا کله گوشه رسانید ز اقبال بچرخ
[...]
هر که فریادرس روز مصیبت خواهد
گو در ایام سلامت به جوانمردی کوش
بنده حلقه به گوش ار ننوازی برود
لطف کن لطف که بیگانه شود حلقه به گوش
ای دل از گردش ایام مخالف مخروش
با قضایی که ز تدبیر برون است مکوش
غم بگذشته و اندیشه ی آینده هباست
حال دریاب و مخور بیهُده اندوه می نوش
دوش بگذشت و مبر رنج که نو باز آری
[...]
آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش
وان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش
گریه می آیدم از دور به آواز بلند
که ازان گریه نمی آیدم آواز به گوش
سر و قد، از چمن سبز به بیرون چه روی؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.