ماهروی من اگر پرده ز رخ بگشاید
فلک از عکس ویم ماه دگر بنماید
گر ببیند رخ چون آتش رخشنده در آب
دل خود را چو دل خلق جهان برباید
چون رقم بر بقم از نیل صبوحیش زنند
دیده بر نیل رخم آب بقم بگشاید
عشق را طعنه دشمن نکند دور ز دل
هیچکس پیکر خورشید بگل ننداید
از غم رسته دندانش چو لولو است مرا
جزع مانند صدف گوهر تر میزاید
میکند میل رسن بازی زلفش دل من
این چه سودای محالست که می پیماید
چون بر آرد بزبان ابن یمین وصف لبش
هست ماننده طوطی که شکر میخاید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: چهرهٔ او ماهی دیگر در آسمان مینماید و اگر خود را در آب ببیند دل خویش را هم میبازد. شاعر از اشک خونین و مرواریدگون خود در غم او میگوید و تأکید میکند که سرزنش دشمن عشق را از دل نمیزداید، همچنان که خورشید با گل پوشیده نمیشود. در پایان آرزوی دستیافتن به زلف یار را خیالی محال میخواند و سخن خود را در وصف لب او به طوطیِ شکرخا مانند میکند.
هوش مصنوعی: اگر یار ماهروی من نقاب از چهره بردارد، آسمان از بازتاب روی او ماه دیگری به من نشان میدهد؛ یعنی چهرهٔ او چنان درخشان است که خود ماهی تازه مینماید.
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ چون آتشِ درخشانش را در آب ببیند، همانگونه که دل مردم جهان را میرباید، دل خودش را هم میرباید و شیفتهٔ خود میشود.
هوش مصنوعی: هنگامی که بر رخسار سرخ او که از بادهٔ صبحگاهی گلگون شده، نقشی کبود (چون خط یا خال) نمایان شود، چشم من بر چهرهٔ کبود و رنجورم اشک خونین و سرخرنگ روان میکند.
هوش مصنوعی: سرزنش دشمن عشق را از دل بیرون نمیکند؛ همانگونه که هیچکس نمیتواند خورشید را با گل بپوشاند و پنهان کند.
هوش مصنوعی: از اندوه ردیف دندانهای او که چون مروارید است، چشم من مانند صدف مرواریدهای تر، یعنی اشک، پدید میآورد.
هوش مصنوعی: دل من میل دارد بر رشتهٔ زلف او بندبازی کند؛ این چه آرزوی ناشدنی و خیال باطلی است که دلم در سر میپروراند.
هوش مصنوعی: وقتی ابن یمین ستایش لب یار را بر زبان میآورد، مانند طوطیای است که شکر میجود؛ یعنی سخنش از یاد آن لب شیرین شیرین میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عمر عاشق از املاک اجل فخرالدین
پنبه دزدید و ندانست که آن بگزاید
خورد سوگند و از آن شومی سوگند دروغ
پنبه شد رشته و از . . . ونش برون میآید
مفتی شرع کرم عاقلهٔ ملت جود
آنکه از مادر احرار چنو کم زاید
فتوی بنده چو از روی کرم برخواند
حکم فتوی بکند مشکل آن بگشاید
خواجهای بندهٔ خود را نه به تکلیف سؤال
[...]
روز گم گشتن فرزند مقادیر قضا
چاه دروازهٔ کنعان به پدر ننماید
باش تا دست دهد دولت ایام وصال
بوی پیراهنش از مصر به کنعان آید
برو ایدوست مپندار که اندر همه عمر
از خط و شعر ترا هیچ گره بگشاید
شعر و خط نیست متاعی که بهائی آرد
با تو گویم که چرا تا عجبت ننماید
مصطفی از همه کس بود بدان قادرتر
[...]
ای وزیری که دلت همت اگر در بندد
گره عقد ز ابروی فلک بگشاید
قدم همت تو تارک کیوان سپرد
چنبر طاعت تو گردن گردون ساید
در زمان قلمت زهره ندارد بهرام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.