لب و دندان تو با لعل و گهر میماند
زلف و رخسار تو با شام و سحر میماند
حسن رخسار قمر گر نبدی عاریتی
گفتمی پرتو رویت به قمر میماند
جزع در بار من از آرزوی لعل لبت
روز و شب با صدفی پر ز گهر میماند
چهره منمای به دشمن که ز زخم نظرش
بر رخ نازکت ای دوست اثر میماند
چشم من در غم تو چون سپر افکند بر آب
نرگسی بین که به نیلوفر تر میماند
گفته بودی که ز دست غم من جان نبری
نبرم جان ببرم هیچ دگر میماند
هر که پا در ره عشقت چو من از صدق نهاد
نه همانا که دلش در غم سر میماند
شور فرهاد کجا کم شود از پاسخ تلخ
رو تُرُش کردن شیرین به شکر میماند
سخن ابن یمین گرچه سراسر گهر است
لیکن از گوش تو چون حلقه به در میماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ستایش زیبایی معشوق آغاز میشود و لب و دندان و زلف و رخ او را به لعل و گوهر و شب و سحر مانند میکند و حتی ماه را به سبب نور عاریتیاش شایستهٔ این همانندی نمیداند. سپس شاعر از اشکریزی خود، ترس از چشمزخم دشمن بر معشوق و بیپروایی عاشق صادق نسبت به جان سخن میگوید. با تمثیل فرهاد و شیرین، تلخی معشوق را برای عاشق شیرین میشمارد و در پایان گلایه میکند که سخن گوهرین ابن یمین به گوش معشوق راه نمییابد.
هوش مصنوعی: لب و دندان تو به لعل و مروارید شبیه است و زلف سیاه و چهرهٔ روشنت به شب و سپیدهدم.
هوش مصنوعی: اگر زیبایی چهرهٔ ماه از خودش بود و نور آن از خورشید وام گرفته نشده بود، میگفتم که پرتو روی تو به ماه شبیه است. یعنی ماه با نور قرضیاش شایستهٔ همانندی با روی تو نیست.
هوش مصنوعی: چشم گریان من از آرزوی لب لعلگونت، شب و روز مانند صدفی پر از مروارید است؛ یعنی پیوسته اشک میریزد.
هوش مصنوعی: ای دوست، چهرهات را به دشمن نشان مده، زیرا از زخم نگاه بد او بر چهرهٔ لطیفت نشانی باقی میماند (اشاره به چشمزخم).
هوش مصنوعی: چشم من در غم تو تسلیم شد و در اشک غرق گشت؛ ببین که این چشم نرگسمانند اکنون به نیلوفری خیس و در آبنشسته میماند.
هوش مصنوعی: گفته بودی که از دست غم من جان سالم به در نمیبری؛ گیرم که جان به در نبرم یا ببرم، آیا جز این چیزی برایم باقی میماند؟ یعنی مرگ و زندگی در راه عشق تو برایم یکسان است.
هوش مصنوعی: هر کس مانند من از سر صدق در راه عشق تو قدم گذاشت، بیگمان دلش در اندیشهٔ از دست دادن سر و جانش نمیماند.
هوش مصنوعی: شور و عشق فرهاد با پاسخ تلخ کم نمیشود؛ ترشرویی شیرین برای او مانند شکر شیرین است. در این بیت با نام شیرین و شکر بازی شده است.
هوش مصنوعی: سخن ابن یمین هرچند همهاش مروارید است، به جای آنکه چون گوشواره در گوش تو بنشیند، مانند حلقهٔ در بیرون میماند؛ یعنی تو به آن گوش نمیسپاری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.