ما عاشقان مست دل از دست داده ایم
از دست رفته ایم وز پا اوفتاده ایم
چشم ازجهان وهرچه در اوهست بسته ایم
بر روی خویشتن در دولت گشاده ایم
هر جا که عاشقی است به پیشش نشسته ایم
هر جا که دلبری به برش ایستاده ایم
با درد وغم اگر چه دچاریم خرمیم
هر چندپر ز نقش ونگاریم ساده ایم
گه ساکت وخموش چورندان خرقه پوش
گه درخروش وجوش چوخم های باده ایم
ما را مبین به روزکه درویش مسلکیم
شبها به صدر میکده بین شاهزاده ایم
زاهدکند ز رفتن میخانه منع ما
گویا نه آگهست کز این خانواده ایم
امروز ما به میکده ساکن نگشته ایم
روز الست پا و سر آنجا نهاده ایم
آن شه چورخ نمودبه شطرنج عشق او
ما مات مانده در شط رنج و پیاده ایم
درجمع وخرج عشق رخ خود نگار ما
ما را نوشته باقی اگر چه زیاده ایم
هرگه پی شکار شود شاه ما سوار
اندر رکاب اوسگ سر در قلاده ایم
اقبال ما ز عشق بلنداست وارجمند
ما را مبین که پست تر از خاک جاده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل توصیف حال عاشقان مست و رند است که از دنیا چشم پوشیدهاند، در ظاهر درویش و خاکسار و در باطن در میخانهٔ عشق شاهزادهاند. شاعر پاسخ زاهد را میدهد که میخانهنشینیِ آنان از روز الست بوده است. با بهرهگیری از اصطلاحات شطرنج و دفتر حساب دیوانی، بندگی و ماتی خود را در برابر معشوق شاهوار نشان میدهد و در پایان با تخلص خود، بلندی اقبال را حاصل عشق و خاکساری میداند.
هوش مصنوعی: ما عاشقانی مست هستیم که دل را از دست دادهایم؛ اختیار از کفمان رفته و از پا افتادهایم.
هوش مصنوعی: چشم خود را از دنیا و هرچه در آن است بستهایم و با همین چشمپوشی، درِ سعادت و دولت حقیقی را به روی خود گشودهایم.
هوش مصنوعی: هر جا عاشقی باشد، در برابرش با فروتنی مینشینیم و هر جا دلبری باشد، در کنارش به خدمت میایستیم.
هوش مصنوعی: با آنکه گرفتار درد و غمیم، شادمانیم؛ و با آنکه دلمان پر از نقش و تصویر یار است، ساده و بیآلایش هستیم.
هوش مصنوعی: گاهی مانند رندانِ خرقهپوش ساکت و خاموشیم و گاهی مانند خُمهای شراب در جوش و خروش هستیم.
هوش مصنوعی: ما را در روز نبین که همچون درویشان ساده رفتار میکنیم؛ شبها ما را در صدر میخانه ببین که مانند شاهزادگان نشستهایم.
هوش مصنوعی: زاهد ما را از رفتن به میخانه بازمیدارد؛ گویا خبر ندارد که ما از اهل و خاندان همین میخانهایم.
هوش مصنوعی: ما تازه امروز ساکن میخانه نشدهایم؛ از روز الست، یعنی روز پیمان ازلی، پا و سر در آنجا نهادهایم و عشق ازلی است.
هوش مصنوعی: با بازی با اصطلاحات شطرنج: وقتی آن شاه (معشوق) در شطرنج عشق رخ و چهرهاش را نشان داد، ما مات و حیران ماندیم و در رودِ رنج، پیاده و درمانده هستیم.
هوش مصنوعی: با اصطلاحات دیوانی و حساب: در دفتر جمع و خرجِ عشقِ چهرهٔ خودش، نگار ما ما را «باقی» ثبت کرده است، هرچند ما اضافه و زیادی هستیم؛ یعنی با همهٔ ناچیزیمان ما را در حساب خود نگه داشته است.
هوش مصنوعی: هر گاه شاهِ ما (معشوق) برای شکار سوار شود، ما همچون سگی قلاده به گردن در رکاب او همراهیم.
هوش مصنوعی: شاعر با اشاره به تخلص خود «بلند اقبال» میگوید: اقبال و بخت ما از عشق بلند و ارجمند است؛ به این نگاه نکن که ظاهراً از خاک راه پستتریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما را میفگنید که ما اوفتادهایم
در کار عشق تن به بلاها نهادهایم
آهستگی مجوی تو از ماورای هوش
کاکنون به شغل بی دلی اندر فتادهایم
ما بیدلیم و بیدل هر چه کند رواست
[...]
جانا ، عنان دل بهوای تو داده ایم
سر بر خط اشارت عشقت نهاده ایم
بر جان ز خیل مهر تو صفها کشیده ایم
در دل بکوی عشق تو درها گشاده ایم
تا زاده ایم جفت هوای تو بوده ایم
[...]
ما دل به دست مهر تو زان باز دادهایم
کهاندر طریق عشق تو گرم اوفتادهایم
ما رطلهای دُرد تو زآن درکشیدهایم
کز رمزهای دَرد تو سری گشادهایم
گفتی که دل بداده و فارغ نشستهای
[...]
چشم امیدوار به ره برنهادهایم
گوش نیازمند به در برگشادهایم
پیش خیال روی تو کز چشم ما نرفت
چون مخلصان به پای ادب ایستادهایم
مهر تو از مبادی فطرت نهادهاند
[...]
ما بیغمانِ مست دل از دست دادهایم
همرازِ عشق و همنفسِ جامِ بادهایم
بر ما بسی کمانِ ملامت کشیدهاند
تا کارِ خود ز ابرویِ جانان گشادهایم
ای گُل تو دوش داغِ صَبوحی کشیدهای
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.