نه از وصل تو دلشادم نه در هجر تو غمگینم
خیال عشق رویت کرده از بس عاقبت بینم
به امید وصالت در فراقت شاد و مسرورم
ز تشویش فراقت در وصالت زار و غمگینم
مرا تا بت پرستی گشته از عشق رخت آئین
نه پروا دیگر از کفر است و نه اندیشه از دینم
شبی درخواب دیدم میکنم با طرهات بازی
شدم بیدار و بوی مشک میآمد ز بالینم
کفن درم به تن خیزم ز جا گیرم حیات از سر
چو در قبرم گذارند ار شود نام تو تلقینم
تو را خورشید و مه گر سر زده است از چاک پیراهن
مرا بنگر که اندر دامن افتاده است پروینم
ز عکس عارضت چشمم گلستانی بود پرگل
که گرداگرد اوآمد ز خار مژه پرچینم
تو را در بندگی هستم چو قمری طوق در گردن
زنی همچون خروس از تاج اگر بر سر تبرزینم
سزد گر چون بلند اقبال مدحت گویم از خسرو
چولعل شکر افشانت ز بس شعر است شیرینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از حالی سخن میگوید که در آن نه وصال شادش میکند و نه هجران غمگینش؛ چون در دوری به امید وصال دلخوش است و در وصال از بیم جدایی مینالد. سپس با تصویرهایی چون بوی مشک گیسوی یار بر بالین، زنده شدن در گور با شنیدن نام او، و اشکی که چون پروین در دامن فرو میریزد، عشقی را وصف میکند که از کفر و دین فراتر رفته است. در پایان، شاعر بندگی بیچونوچرای خود را اعلام میکند و شیرینی شعرش را با بازی با نامهای خسرو و شیرین به لب یار نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: نه از رسیدن به تو شادمانم و نه از دوریات اندوهگین؛ زیرا اندیشهٔ عشق چهرهٔ تو مرا چنان عاقبتاندیش کرده است که به پایان هر حال مینگرم.
هوش مصنوعی: در دوری از تو به امید وصال شاد و خرسندم، و در هنگام وصال از نگرانی جدایی دوباره نالان و غمگینم.
هوش مصنوعی: از وقتی که عشق چهرهٔ تو بتپرستی را آیین من کرده است، دیگر نه از کفر پروایی دارم و نه در بند دین هستم.
هوش مصنوعی: شبی در خواب دیدم که با گیسوی تو بازی میکنم؛ چون بیدار شدم، از بالینم بوی مشک برمیخاست.
هوش مصنوعی: اگر هنگامی که مرا در گور میگذارند نام تو را به من تلقین کنند، کفن را بر تن میدرم، از جا برمیخیزم و دوباره زنده میشوم.
هوش مصنوعی: اگر از گریبان پیراهن تو خورشید و ماه سر زده است، مرا ببین که از اشکهایم پروین در دامنم فرو ریخته است.
هوش مصنوعی: چشمم از بازتاب چهرهٔ تو گلستانی پر از گل شده بود که مژههایم چون خار، گرداگرد آن پرچینی ساخته بودند.
هوش مصنوعی: من مانند قمری که طوق بر گردن دارد، در بندگی تو هستم؛ حتی اگر مانند تاج خروس، تبرزین بر سرم بکوبی.
هوش مصنوعی: بلند اقبال میگوید سزاوار است که بیش از خسرو در ستایش تو سخن بگویم، زیرا شعرم مانند لب لعل و شکرافشان تو بسیار شیرین است. در این بیت به خسرو و شیرین اشاره و ایهامی هست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز دستم بر نمیخیزد که یک دم بی تو بنشینم
به جز رویت نمیخواهم که روی هیچ کس بینم
من اول روز دانستم که با شیرین درافتادم
که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم
تو را من دوست میدارم خلاف هر که در عالم
[...]
مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم
ز لبهای تو می نوشم ز رخسار تو گل چینم
شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم
اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم
مرا گر بی توام غم نیست از هجران و تنهایی
[...]
چه خوشتر دولتی زینم که دایم با تو بنشینم
که سیری نیست از رویت مرا چندان که میبینم
به چشم ناتوان زین سان که بردی خوابم از مژگان
نبیند که به خواب اکنون که آید سر به بالینم
شب هجرانت از هر سو فشاندم اشک دور از تو
[...]
تو را ای ماه مهرافروز چندانی که میبینم
نخواهد در کنار آمد به جز اشک چو پروینم
مرا مستی بود آئین و آئینه می روشن
مگر آن لعبت ساقی نماید رو در آئینم
گریبان میدرم چون گل به بوی سنبل زلفت
[...]
به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم
بیا کز چَشمِ بیمارت هزاران دَرد برچینم
الا ای همنشینِ دل که یارانت بِرَفت از یاد
مرا روزی مباد آن دَم که بی یادِ تو بنشینم
جهان پیر است و بیبنیاد از این فرهادکُش فریاد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.