خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم
چندانکه فراموش توام یاد تو دارم
این ناله که قد میکشد از سینهٔ تنگم
تصویر نهال ز غم آزاد تو دارم
تمثال گل و رنگ بهارم چه فریبد
من آینهٔ حسن خداداد تو دارم
هرچند به صد رنگ زنم دست تصنع
چون وانگرم خامهٔ بهزاد تو دارم
تا زندهام از جانکنیام نیست رهایی
شیرینی و من خدمت فرهاد تو دارم
گو شیشهٔ امکان شکند سنگ حوادث
من طاقی از ابروی پریزاد تو دارم
پرواز نفس یاد گرفتاری شوقایست
این یک دو پر از خانهٔ صیاد تو دارم
چشمت به نگاهی ز جهان منتخبمکرد
تمغای قبول از اثر صاد تو دارم
مطرب چه تراود ز نیبینفس من
هر ناله که من دارم از ارشاد تو دارم
بیدل تو به من هیچ مدارا ننمودی
عمریستکه پاس دل ناشاد تو دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه، یکسره بیانِ وابستگیِ کاملِ عاشق به معشوق است: خاموشی و ناله، هنر و نقش، رنج و پناه، همه از معشوق سرچشمه میگیرد. شاعر با تصویرهایی چون آینهٔ حسن، قلم بهزاد، فرهاد و شیرین، طاق ابرو و خانهٔ صیاد نشان میدهد که از خود چیزی ندارد و هرچه دارد اثرِ معشوق است. در بیت پایانی رو به خود میکند و از بیمداراییِ دلِ خویش گله میکند که عمری نگهبانِ آن بوده است.
هوش مصنوعی: خاموشم، اما در دل بیتابِ فریاد کشیدن برای تو هستم. هرچه تو بیشتر مرا فراموش کنی، من بیشتر به یاد تو هستم.
هوش مصنوعی: این ناله که از سینهٔ تنگم بلند میشود و قد میکشد، تصویری از قامت آزاد و بیغمِ تو، همچون سروِ آزاد، است.
هوش مصنوعی: نقش گل و رنگ بهار چگونه مرا بفریبد؟ من آینهای دارم که زیبایی خدادادِ تو در آن پیداست و با وجود آن به زیبایی دیگری دل نمیبندم.
هوش مصنوعی: هرچند با صد رنگ به هنرنمایی و ساختگی دست میزنم، چون نیک مینگرم میبینم قلمِ نقاشیِ چیرهدستِ تو، که همچون بهزاد است، در دست من است. یعنی هر هنری دارم از توست.
هوش مصنوعی: تا زندهام از رنج و جانکندن رهایی ندارم، زیرا تو شیرینی و من در خدمت تو کارِ فرهاد را میکنم.
هوش مصنوعی: بگذار سنگ حوادث شیشهٔ جهانِ ممکنات را بشکند. من پناهگاهی چون طاقِ ابروی پریوار تو دارم و از این ویرانی باکی ندارم.
هوش مصنوعی: پرواز نفسِ من یادگارِ گرفتاری در دام شوق است. این یکی دو پری که دارم، از خانهٔ صیادِ تو با خود آوردهام. یعنی هستیام نشانی از اسارت در عشق توست.
هوش مصنوعی: چشم تو با یک نگاه مرا از میان جهان برگزید. مُهرِ پذیرفتهشدنم از اثرِ «صاد»ِ توست، یعنی نشانِ تأییدی که چشمِ صادمانندِ تو بر من نهاده است.
هوش مصنوعی: ای مطرب، از نیِ بینفسِ من چه آوازی برمیآید؟ هر نالهای که دارم از راهنمایی و الهامِ توست.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای بیدل، تو هرگز با من مدارا نکردی، اما من عمری است که مراقبِ دلِ غمگینِ تو هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.