طالعم زلف یار را ماند
وضع من روزگار را ماند
دل هوس تشنه است ورنه سپهر
کاسهٔ زهر مار را ماند
نَفسِ من به این فسرده دلی
دود شمع مزار را ماند
بسکه بیدوست داغ سوختنم
گلخنم لالهزار را ماند
خار دشت طلب ز آبلهام
مژهٔ اشکبار را ماند
نقش پایم به وادی طلبت
دیدهٔ انتظار را ماند
عجزم از وضع خود سری واداشت
ناتوانی وقار را ماند
یار در رنگ غیر جلوه گر است
هم چو نوری که نار را ماند
جگر چاک صبح و دامن شب
شانه و زلف یار را ماند
عزلت آیینهدار رسواییست
این نهان آشکار را ماند
نیک در هیچ حال بد نشود
گل محال است خار را ماند
با دو عالم مقابلم کردند
حیرت آیینهدار را ماند
مایهٔ بیغمی دلی دارم
که چو خون شد بهار را ماند
هر چه از جنس نقش پا پیداست
بیدل خاکسار را ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل زنجیرهای از تشبیههاست که با ردیف «را ماند» حال عاشق را وصف میکند: بخت تیره، دل افسرده، داغهای دوری و پای آبلهدار در راه طلب. در میانه به نکتههایی عرفانی میرسد، از جمله جلوهٔ یار در صورت غیر و اینکه گوشهنشینی خود مایهٔ رسوایی است. در پایان شاعر خونشدن دل را مایهٔ بیغمی میداند و خود را همانند نقش پا، خاکسار و افتاده میشمارد.
هوش مصنوعی: بخت من مانند زلف یار تیره و پریشان است و حال و وضع من نیز مانند روزگار آشفته و ناپایدار است.
هوش مصنوعی: دل از هوس تشنهٔ این جهان است، وگرنه آسمان در حقیقت به کاسهای پر از زهر مار میماند و نوشیدنی نیست.
هوش مصنوعی: نفس من با این دل افسرده و بیشور، مانند دود شمعی است که بر سر گور میسوزد؛ سرد و غمانگیز است.
هوش مصنوعی: از بس که در دوری دوست داغهای سوزان بر دل دارم، آتشدان وجودم از سرخی داغها مانند لالهزار شده است.
هوش مصنوعی: خار بیابان جستوجو چون آبلههای پایم را میشکافد و از آن آب میچکد، مانند مژهای اشکریز شده است.
هوش مصنوعی: جای پای من در راه جستوجوی تو مانند چشمی است که به انتظار تو باز مانده است.
هوش مصنوعی: ناتوانی و درماندگی مرا از خودسری و گردنکشی بازداشت؛ پس ناتوانی من به وقار و سنگینی میماند.
هوش مصنوعی: یار در صورت غیر خود جلوه میکند، همچون نوری که به شکل آتش دیده میشود؛ یعنی حقیقت در پردهٔ پدیدهها آشکار است.
هوش مصنوعی: سینهٔ شکافتهٔ صبح و دامن تاریک شب به شانه و زلف یار میمانند؛ سپیدهٔ صبح چون شانهای است که در گیسوی سیاه شب میرود.
هوش مصنوعی: گوشهنشینی خود آینهای است که رسوایی را نشان میدهد؛ این پنهان شدن در واقع به آشکار شدن میماند و بیشتر انگشتنما میکند.
هوش مصنوعی: نیکو در هیچ حالی بد نمیشود، چنانکه محال است گل به خار شبیه شود.
هوش مصنوعی: مرا در برابر هر دو جهان قرار دادند؛ حیرت من مانند حیرت آینهای است که همه چیز را مینمایاند و خود مات میماند.
هوش مصنوعی: سرمایهٔ بیغمی من دلی است که چون خون شد، از سرخی مانند بهار گلگون گشت؛ یعنی خونشدن دل مایهٔ شادی و شکفتگی من است.
هوش مصنوعی: هر چیزی که از جنس نقش پا، افتاده و بر خاک است، به بیدل خاکسار و فروتن میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
موجگل بیتو خار را ماند
صبح، شبهای تار را ماند
به فسون نشاط خون شدهام
نشئهٔ من خمار را ماند
چشم آیینه از تماشایش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.