جمالش آفتاب هر نظر باد
ز خوبی روی خوبش خوبتر باد
همیشه تا که کعبه قبله باشد
مرا قبله رخ آن خوشپسر باد
همای زلف شاهین شهپرش را
دل شاهان عالم زیر پر باد
کسی کاو بسته زلفش نباشد
همیشه غرقه در خون جگر باد
بتا چون غمزهات ناوک فشاند
دل مجروح من پیشش سپر باد
چو لعل شکرینت بوسه بخشد
مذاق جان مرا زاو پرشکر باد
مرا از توست هر دم ناز و عشقی
تو را هر ساعتی حسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست ناصر
تو را بر جان مشتاقان نظر باد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل یکسره دعا و آرزو برای معشوق است و بیشتر بیتها با ردیف «باد» ساخته شدهاند. شاعر آرزو میکند که زیبایی معشوق افزون شود و روی او قبلهٔ عاشق باشد. همچنین آرزو میکند که شاهان اسیر زلفش شوند و دل عاشق سپر تیر غمزهاش باشد. در پایان، ناصر شوق جانش را به روی معشوق ابراز میکند و از او میخواهد که به مشتاقانش توجه کند.
هوش مصنوعی: آرزو میکند که زیبایی معشوق برای هر بینندهای مانند آفتاب روشنیبخش باشد و چهرهٔ زیبایش روزبهروز زیباتر شود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که کعبه قبلهٔ مردم است، قبلهٔ من چهرهٔ آن پسر زیبا باشد؛ یعنی روی او تنها جهت توجه و پرستش عاشقانهٔ من است.
هوش مصنوعی: زلف معشوق مانند همای و شاهینی با بالهای بزرگ است. آرزو میکند دل همهٔ پادشاهان جهان زیر بال و سایهٔ آن زلف باشد، یعنی شاهان هم اسیر زلف او شوند.
هوش مصنوعی: هر کس که گرفتار زلف او نباشد، همیشه در خون دل و رنج غرق باشد. این بیت نفرینی است بر کسی که عاشق او نیست.
هوش مصنوعی: ای زیبارو، هرگاه غمزه و نگاه تو تیر بیندازد، دل زخمی من در برابرش سپر باشد؛ یعنی آمادهام همهٔ تیرهای نگاهت را به جان بخرم.
هوش مصنوعی: هرگاه لب سرخ و شیرینت بوسه ببخشد، کام جانم از آن پر از شیرینی باشد.
هوش مصنوعی: از تو هر لحظه به من ناز میرسد و در من عشقی تازه پدید میآید. آرزو میکند که تو هم هر ساعت زیبایی تازهای داشته باشی.
هوش مصنوعی: ناصر از ته جان مشتاق دیدن روی توست. آرزو میکند که تو نیز به جان مشتاقانت نگاه و توجهی داشته باشی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱
جمالش آفتاب هر نظر باد
ز خوبی روی خوبش خوبتر باد
جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
ناصر الدین بجهای که به ناصر الدین شیرازی و ناصر بجهای هم شهرت دارد، از شاعران پارسیگوی سده هفتم و اوایل سده هشتم هجری بود. تخلّص شعری او «ناصر» بود. اشعارش به سعدی و حافظ نیز منتسب شده است. از او دیوان کاملی به جا نمانده. این شعر در دیوانچهٔ ناصر بجهای فراهم شده به همت محمود مدبری و منتشر شده در جلد نهم ناموارهٔ دکتر محمود افشار صفحهٔ ۵۲۹۸ آمده است (با سپاس از دکتر رضا ضیاء جهت ارائهٔ منبع).
کجا رزمش بود پیروزگر باد
کجا بزمش بود با جاه و فر باد
بقای شهریار تاجور باد
پناهش کردگار دادگر باد
دلیلش دولت و بخت جوان باد
ندیمش نصرت و فتح و ظفر باد
ز رزم شاه در مشرق نشان باد
[...]
مرادش با سعادت رهسپر باد
ز نو هر روزش اقبالی دگر باد
فشاند از سوسن و گل سیم و زر باد
زهی بادی که رحمت باد بر باد
به داد از نقش آذر صد نشان خاک
نمود از سحر مانی صد اثر باد
مثال چشم آدم شد مگر ابر
[...]
چنین دریا ز دُر پیوسته پُرباد
نثار هر دُری صد دانه دُر باد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.