خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم!
تو بشنوی و خندی و من گویم و گریم!
گر در چمنم، سوی قفس بینم و نالم؛
ور در قفسم، حرف چمن گویم و گریم!
رضوان چو دهد نار جنان، سیب بهشتم؛
نستانم و پستان و زقن گویم و گریم!
گر روز و شبی، قامت و زلف تو نبینم؛
سرو چمن و مشک ختن گویم و گریم!
هر کس بغریبان، نظر مهر کند؛ من
بیمهری یاران وطن گویم و گریم
بلبل دهن غنچه اگر بیند و نالد
من خنده ی آن غنچه دهن گویم و گریم!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه بر ردیف «گویم و گریم» بنا شده و حال عاشقی را نشان میدهد که در هر وضعی فقط سخن میگوید و میگرید. او نه در باغ آرام دارد و نه در قفس، میوههای بهشت را به یاد اندام یار نمیپذیرد و در دوری از یار، سرو و مشک را به جای قامت و زلف او یاد میکند. در میانهٔ غزل از بیمهری یاران وطن نیز شکوه میکند و در پایان، گریهٔ خود را با نالهٔ بلبل در برابر غنچه میسنجد.
هوش مصنوعی: خوشا شبی که با تو سخن بگویم و گریه کنم؛ تو بشنوی و بخندی و من همچنان بگویم و بگریم.
هوش مصنوعی: عاشق هیچجا آرام ندارد: اگر در باغ باشم به یاد قفس میافتم و ناله میکنم، و اگر در قفس باشم از باغ سخن میگویم و میگریم.
هوش مصنوعی: اگر رضوان، نگهبان بهشت، انار و سیب بهشتی به من بدهد، آن را نمیپذیرم و از پستان و چانهٔ تو که به انار و سیب میمانند یاد میکنم و میگریم.
هوش مصنوعی: اگر یک شبانهروز قامت و زلف تو را نبینم، به جای آنها از سرو باغ و مشک ختن سخن میگویم و میگریم.
هوش مصنوعی: دیگران به غریبان با مهربانی نگاه میکنند، و من از نامهربانی یاران هموطن خود سخن میگویم و میگریم.
هوش مصنوعی: اگر بلبل با دیدن دهان غنچه ناله میکند، من از خندهٔ آن یار غنچهدهن یاد میکنم و میگریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.