گنجور

 
عیوقی
 

دل پادشاهان شه خسروان

که رایش بلندست و بختش جوان

بزرگی کی سازد همی رای اوی

برافراز هفتم فلک پای اوی

همیشه چنین دولتش یار باد

خدای جهانش نگه دار باد

گل دولتش سال و مه تازه باد

بزرگی و قدرش بی اندازه باد

کی تا آسمان بگدرد قدر اوی

نهد بخت بر مشتری صدر اوی

نتابد جهان گردن از رای اوی

دهند اختران بوسه بر پای اوی

زمین بر نتابد همی گنج اوی

زمانه نیاساید از خنج اوی

گه جود ابر سخا گستری

گه فضل دریای پر گوهری

هزبر عرین سخرهٔ رزم اوست

بهشت برین چاکر بزم اوست

نعیمست جایی کجا رام اوست

جحیمست جایی که صمصام اوست

بهارست جایی کجا روی اوست

بهشتست جایی کجا خوی اوست

چو جودش ببارد نبارد امل

چو تیغش بخندد بگرید اجل

فلک پایهٔ همتش را رهیست

که در طلعتش فر شاهان شهیست

ثنا را جز او کس خریدار نیست

ثنا خود جز او را سزاوار نیست

بر حلم او کوه را سنگ نیست

بر طبع او باد را رنگ نیست

همیشه جهان بستهٔ نام اوست

کز ایام او خوشتر ایام اوست

کرا زامر ملک اندر آرام نیست

مبارک تر از نام او نام نیست

همه مملکت همت و سنگ اوست

جهانی همه فضل و فرهنگ اوست

زمانه مزین به تأثیر اوست

ولایت معین به تدبیر اوست

سپهر برین بستهٔ چهر اوست

جهان را همه رغبت مهر اوست

رخش لعل باد و دلش شاد باد

همیشه جهان را جهان دار باد

همه ساله دل شاد و خرم زیاد

از اهوال این دهر بی غم زیاد

بدو تازه بادا دل دوستان

چو برگ گل سرخ در بوستان

همی تا به محشر مبیناد رنج

ز فرزند و مال وز ملک و ز گنج

تو عیوقیا گرت هوش است ورای

به خدمت بپیوند به مدحت گرای

به دل مهر سلطان غازی بجوی

به جان مدح سلطان محمود گوی

ابوالقاسم آن شاه دین و دول

شهنشاه عالم امیر ملل

نبیند جهان و نزاید سپهر

چنو راز و فرزانه و خوب چهر

در اقبال و در فضل و در هر فنی

جهانیست در زیر پیراهنی

گه جود چون ابر با بخشش است

گه علم دریای پر دانش است

تن جود و آزادگی را سر است

سر فضل و فرهنگ را افسر است

گه فضل آرایش عالم است

بهر علم فخر بنی آدم است

گه جود با شرم و با حشمت است

کی با گنج و مالست و با هیبت است

خدای جهان مرو را یار باد

ز هر بد خدایش نگه دار باد

نهای کی در اول نو بهار

نشانده بدی عیدت آمد ببار

به باغ طرب در به فرخنده بخت

نکشتست زو طرفه تر کس درخت

درختی کی بیخش همه دانش است

درختی کی شاخش همه رامش است

درختی کی برگش همه نزهت است

درختی کی بارش همه حکمت است

گل پایدار اندرو بادرنگ

که تا حشر ازو نگسلد بوی و رنگ

بهر برگ او در هزاران کشیست

بهر بوی او در هزاران خوشیست

کنون کآمد این گلبن نو ببر

بر شاه ازو یادگاری ببر

کی این دستهٔ گل در ایام تست

بهر برگ گل بر رقم نام تست

چنان کن کنون تا به روز قضا

نگردد زرامش زمانی جدا

ازیرا که هرگز نگردد کهن

گل تازه کش اصل باشد سخن