رفت شیخ بصره پیش رابعه
گفت ای در عشق صاحب واقعه
نکتهای کز هیچ کس نشنیدهای
بر کسی نه خواندهای نه دیدهای
آن ترا از خویشتن روشن شدهست
آن بگو کز شوقْ جان من شدهست
رابعه گفتش که ای شیخ زمان
چند پاره رشته بودم ریسمان
بردم و بفروختم خوش شد دلم
دو درست سیم آمد حاصلم
هر دو نگرفتم به یک دست آن زمان
این درین دستم گرفتم آن در آن
زانک ترسیدم که چون شد سیم جفت
راهزن گردد، فرو نتوان گرفت
مرد دنیا جان و دل در خون نهد
صد هزاران دام دیگرگون نهد
تا به دست آرد جوی زر از حرام
چون بهدست آرد بمیرد والسلام
وارث او را بود آن زر حلال
او بماند در غم و زور وبال
ای به زر سیمرغ را بفروخته
دل ز عشق زر چو شمع افروخته
چون درین ره مینگنجد موی در
نیست کس را گنج گنج و روی زر
گر قدم در ره نهی ای همچو مور
از سر مویی بگیرندت به زور
چون سر مویی محابا روی نیست
هیچ کس را زهرهٔ این کوی نیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شیخ بصره از رابعه نکتهای میخواهد که خود او به آن رسیده باشد. رابعه میگوید نخ ریسیده و فروخته و دو سکهٔ نقره گرفته است، اما آن دو را در دو دست جدا نگه داشته، از ترس آنکه پول جمعشده راهزن دلش شود. عطار سپس نتیجه میگیرد که دنیادوست با رنج و حرام زر میاندوزد و میمیرد، زرش به وارث میرسد و وبالش برای خود او میماند. پایان سخن خطاب به مرغی است که سیمرغ را به زر فروخته است: در راه حق حتی به اندازهٔ مویی دلبستگی پذیرفته نیست.
هوش مصنوعی: شیخ بصره نزد رابعه رفت و به او گفت: ای کسی که در راه عشق الهی حال و تجربههای حقیقی داری.
هوش مصنوعی: نکتهای به من بگو که آن را از هیچکس نشنیدهای و نه برای کسی خواندهای و نه در جایی دیدهای.
هوش مصنوعی: نکتهای که از درون خودت برایت روشن شده است؛ همان را بگو که جانم از شوق شنیدنش بیتاب است.
هوش مصنوعی: رابعه به او گفت: ای بزرگ روزگار، چند رشته نخ ریسیده بودم.
هوش مصنوعی: آنها را به بازار بردم و فروختم و دلم خوش شد، و دو سکهٔ درست نقره به دستم آمد.
هوش مصنوعی: آن هنگام هر دو سکه را در یک دست نگرفتم؛ یکی را در این دست و دیگری را در آن دست نگه داشتم.
هوش مصنوعی: زیرا ترسیدم که اگر نقره جفت شود و فزونی گیرد، راهزن دل و دین من شود و دیگر نتوانم آن را مهار کنم.
هوش مصنوعی: دنیادوست جان و دل خود را به رنج و خون میکشاند و صدها هزار دام و نیرنگ گوناگون میگسترد.
هوش مصنوعی: تا به اندازهٔ دانهای جو زر از راه حرام به دست آورد؛ و چون به دستش آورد، میمیرد و کار تمام است.
هوش مصنوعی: آن زر برای وارثش حلال و بیرنج میماند، اما خود او در اندوه و بار گناه و عذاب آن باقی میماند.
هوش مصنوعی: ای کسی که سیمرغ، یعنی حقیقت مطلوب، را به زر فروختهای و دلت از عشق زر مانند شمع شعلهور است.
هوش مصنوعی: چون در این راه حتی به اندازهٔ مویی تعلق جا ندارد، هیچکس نمیتواند هم گنج حقیقت را بجوید و هم دل به زر بسپارد.
هوش مصنوعی: اگر ای کسی که مانند مور ناتوانی، در این راه قدم بگذاری، حتی برای سر مویی دلبستگی تو را به سختی بازخواست میکنند.
هوش مصنوعی: چون در این راه حتی به اندازهٔ سر مویی چشمپوشی و ملاحظهای در کار نیست، هیچکس جرئت قدم نهادن در این کوی را ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.