بخش ۹۳ - سؤال کردن یکی از حسین منصور در دریافتن اسرار کلّ و جواب دادن او مسائل را
یکی منصور را پرسید ناگاه
که ای گشته ز سرّ جمله آگاه
یقین اینجا تو داری راز مطلق
که دیدستی تو حق را عین مطلق
یقین داری عیان جمله آفاق
که هستی دمدمه در کلّ آفاق
نمود عشق جانان کل تو داری
که بر عشّاق شاهی شهریاری
کسی باشد که جانان کل ببیند
بگفت آری کسی کاینجا ببیند
نمود کشتن خود را یقین پیش
من اینجا دیدهام اسرار در پیش
کنون پیر منم اینجا بمانده
ز جزوم لیک کل پیدا بمانده
سوی بغداد آخر من دهم داد
سر خود اندر اینجاگاه بر باد
دهم بیشک که دیدستم نهانی
برم مکشوف شد عین العیانی
مرا فاش است اینجا کشتن خود
حقیقت فارغم از نیک وز بد
قضا را راه حج بُد کین سؤالش
که کرد آنجایگه او از کمالش
دگر پرسید کان سرّ دیدهٔ تو
یقین دانم که صاحب دیدهٔ تو
ولیکن این جنونست از یقین باز
که گفتی با من اینجا صاحب راز
نداند هیچکس در غیب اللّه
تو هستی زین بیان امروز آگاه
که در بغداد چونت خون بریزند
حقیقت جملگی بردارویزند
تو این اسرار میگوئی عجب فاش
که من هستم عیان هم نقش و نقّاش
نمود جملگی از پیش داری
حقیقت این عیان با خویش داری
ولی من ماندهام در شک یقینم
نمودی از تو اکنون من نبینم
نمودت خواهم از تو پایدارم
نمای اینجایگه مر پایدارم
اگر بیشک تو دیدار خدائی
مرا امروز مر رازی نمائی
نمایم راز بر هر سر که باشد
مرا بیشک از آن خونی نباشد
پس آنگه چون از او بشنید این راز
حجاب آنگه تو بیچاره برانداز
نظر بگماشت آنگه مرد بر وی
ز مستی زد بر او یک بانگ کای هی
نظر نیکو کن اندر دید دیدم
که من هستم که جمله آفریدم
نظر کن این زمان بشناس ما را
که میبینی در این ساعت لقا را
لقای من نظر کن این زمان تو
که میبینم همه کون و مکان تو
لقای ما کنون اینجا نظر کن
دل بیچاره از ذلّت خبر کن
خبر کن ای دل و جان راز بنگر
بجزمن هیچ دیگر باز منگر
چو آن مرد جهان دیده چنان دید
ورا برتر ز هفتم آسمان دید
ز حیرت شد در آنجا زار و مدهوش
ستاده در تحیّر مانده خاموش
چنان مست لقای او بمانده
عجایب در لقای او بمانده
زبان بگشاد و آنگه صاحب راز
که ای مانده چنین حیران ما باز
چه میبینی خبرده این زمانم
که تا مردید دیدت را بدانم
تمامت قافله آنجا بماندند
دعا و آفرین بر خود بخواندند
که ای شیخ جهان و پیر اللّه
تو هستی بیشکی از خود تو آگاه
چرا این پیر اینجا گشت حیران
بمانده این زمان مانند گنگان
زبانش الکنست و باز مانده است
عجب حیران و دست از کل فشاندست
تو گویا کن ز راز پادشاهی
حقیقت بر تمامت نیک خواهی
بدیشان گفت آن دم راز منصور
که این دم او شده حیران در آن نور
ندارد او خبر اینجا بماندست
عجب حیران و دست از کل فشاندست
شده فارغ ز دنیا و زعقبی
که دیدارست او را سرّمولی
چه باشد جمله دنیا پیش آن مرد
حقیقت مانده حیران در یکی کرد
نداند هیچ او بیشک جز ازمن
که از من شد ورا اسرار روشن
ز من روشن شدش اسرار اینجا
شدست این دم ز جسم و جان مصفّا
یقین آگه شدست و بی زبانست
که دیدار منش عین العیانست
منش دیدار بنمودستم اینجا
حقیقت هم منش بودستم اینجا
درونست و برون کلّی گرفته
ز دید دید ما ازخویش رفته
ز دید خویشتن بیزارگشته
حقیقت صاحب اسرار گشته
ز دید خویشتن گشته مبرّا
حقیقت راز پنهانست و پیدا
ندارد تا زبان او راز گوید
یقین شرح شما را باز گوید
چو با هوش آید آن دم در نهانی
زند او دم در اینجا در معانی
بگوید آنچه او دیدست ما را
یقین از بهر دیدار شما را
اشارت کرد آن و زود منصور
که بیرون آی و دم زن زود از نور
بساعت باز هوش آمد در آن دم
بساعت نوحهٔ در داد و ماتم
مر او را گشت پیدا های و هوئی
فتادش در قدم مانند گوئی
فتاد آن لحظه در اندوه و زاری
بگفتاکردمت من پایداری
چرا باز آمدی ای جان در اینجا
فتادی دیگر اندر عین غوغا
مقام اوّلت چون باز دیدی
نظر کردی و کلّی راز دیدی
مرا مکشوف شد عین العیانت
بدیدم جملگی راز نهانت
در این بودیم ما در شهر بغداد
تو دادی اندر اینجا بیشکی داد
تو دادی داد دیدم آنچه دیدی
نظر کردم تو کلّی راز دیدی
طپیدم در میان خاک و خونت
زدم دستی عجایب رهنمونت
مراکردی در اینجا پاره پاره
جهان و خلقم اینجا در نظاره
بدیدم من تو بودم تو منی جان
که هستم من تو و تو من مرا هان
بیک ره چون نمودی عین دیدار
مرا کردی ز خواب مرگ بیدار
در اینجا حشر کردستی مرا یار
دگر درآتش سوزان بمگذار
رهانم این زمان ازدست دشمن
که گفتار منی بی ما و بی من
نگویم پیش کس اسرارت اینجا
مرا بس باشد این دیدارت اینجا
ز دیدارت منم حیران و مدهوش
تو بودی در من بیچاره خاموش
اگرگویا شدی و رازگوئی
یقین بی درد من درمان نجوئی
یقین درد من اینجا کن تودرمان
برو اکنون که آزادی دل و جان
توئی کعبه یقین اینجا ستاده
خودی ره سوی خود بیشک نهاده
همه در دید تو حیران بمانده
چنین در دید تو نادان بمانده
سوی تو رخ نهاده این چنین راز
تو اینجا ظلم ای جانان مینداز
که خواهی کرد بر من آشکاره
همه از بهر تو اندر نظاره
سوی تو رخ نهاده جمله دلشاد
تو ازجمله چنین استاده آزاد
روا باشد چنین جان داده مردان
ترا چه غم که هستی جان جانان
نخواهم کعبه بی دیدار رویت
بخواهم مردن اندر خاک کویت
بخواهم مرد خواهم زنده گشتن
ترا تا جاودان مر بنده گشتن
منم بنده توئی سلطان آفاق
که در شورند از تو کل آفاق
منم بنده توئی تابنده چون نور
که درجانها دمیدستی عیان صور
از آن منصوری از دیدار اللّه
که افکندی مرا در قربت شاه
توئی شاه و به جز تو کس ندیدم
کنون نزدیکت ای جان آرمیدم
بگفت این و بزد یک نعره آنگاه
بیفتاد آن زمان در عشق یک تاه
شد و جان داد آنجا رایگان او
حقیقت در بر کون و مکان او
حقیقت جان جان دید و فنا شد
بر او آن همه آنجا بقا شد
حقیقت بود جانان دید منصور
که آفاق آمدست از راز او نور
چو زانسان قافله او را بدیدند
تمامت عاشقان آنجا طپیدند
چون منصور آن چنان دید اندر اینجا
که برخواهست آمد شور و غوغا
یقین صورت پرستان زور کردند
نهاد خویشتن پر شور کردند
که این کس جادوئی آراست اینجا
بباید کشتنش تحقیق این جا
جوابی داد سر منصور ایشان
ستاد آنجایگه ازدور ایشان
بدیشان گفت کای نادیده گمراه
منم بیشک یقین دیدار اللّه
در این دم اندر اینجا میتوانم
که مر جمله زغوغا وارهانم
ولکین این زمان نی وقت رازست
که این دم عین جانها درگدازست
شما را آنقدر بس تا بدانید
همه در ذات من حیران بمانید
شما را آنقدر بس اندر اینجا
که او برگفت سرّ جمله پیدا
یقین من کعبهام هم جان جانان
بخواهم رفت در اینجای پنهان
ولی پیریست واصل اندر این دم
میان جملگی او هست محرم
وصالی دارد اینجا صاحب درد
بود او در میان جمله شان فرد
ز بهر او شما را من بِحِل هان
بکردم تا برید اینجایگه جان
رها کردم شما را در بر او
که نبود هیچکس بی رهبر او
بگفت این و نهان شد او زعالم
که مکشوفست از او سرّ دمادم
نمود عشق او در خویشتن بین
دم آخر تو خود بیخویشتن بین
برافکن جسم و جان وگرد خاموش
شو اندر عشق کل اینجای مدهوش
نظر کن راز جانان باز بین هان
ترامیگویم اکنون راز بین هان
ترامنصور کل اندر نهادست
ترا این راه در پیشت فتادست
وصال کعبهٔ جان خواستی تو
عجائب قافله آراستی تو
همه ذرات باتست ای ندیده
وصال کعبه اندر جان ندیده
چو منصور حقیقی داری ای جان
قدم تو بیش از این اینجا مرنجان
بخواه اسرار چون رویش ببینی
از او کن من طلب گر مرد دینی
که بنماید ترا اینجا نظر او
کند از دید خویشت باخبر او
درون پرده پنهانست بیچون
نظر کن در رخ او بیچه و چون
مر او را یک زمان بنگر تو بیخود
زمانی گرد فارغ نیک با بد
همه یکسان ببین در دیدهٔ دوست
وجودت باز کن در دیده بین کوست
ببین کو در درون دیدهٔ تست
نهان اینجایگه در دیدهٔ تست
یقین در دیده اینجاگاه رویش
مکن اینجا حقیقت گفتگویش
وصال اینجا یقین زو بازبینی
اگر مرد ره و صاحب یقینی
حقیقت یاب او را در بر شاه
که تا مجنون نگردی تو از آن ماه
حقیقت چون رخت اینجا نماید
ترا از یک طبیعت برزداید
مصفّاات کند آیینه کردار
همه در آینه آید پدیدار
همه در آینه بینی نهانی
تو دانی بیشکی جمله تو دانی
همه در تست هستی آینه تو
نموده روی خود درآینه تو
نمیبینی اگر بینی یقینش
یکی بینی حقیقت کرده بیشش
یکی بینی نمود ذات درخویش
حجابت دور گردانی تو از پیش
حجابت دور گردان ای دل ریش
که تا یابی حقیقت یار در خویش
حجاب صورت تست ای دل و جان
ز دید حق توئی خود را مرنجان
نظر کن تا چه میبینی تو در خود
که ماندستی چنین و بی برِ خود
نخواهی یافت چیزی جز که این دم
ترا من مینمایم راز عالم
بجز این دم طلب اینجا مکن تو
همین بس باشدت از این سخن تو
که دریابی که جانانت درونست
تراگویا و بینا رهنمونست
ترا او رهنمونست ار بدانی
درون جان تست و تو ندانی
که سر تا پای تو دیدار شاه است
ولیکن این بیان با مرد راهست
که بشناسد نمود جسم با جان
کند مرجان خود در دوست پنهان
کند پنهان وجود خودبیکبار
که تا پیدا شود اینجایگه یار
وصال یار بی صورت بیابی
که اندر جان و دل نورت بیابی
یقین منصور خود بشناس در خویش
حجاب جسم و جان بردار از پیش
یقین منصور خود بشناس اینجا
نهاد ذات شودر خویش یکتا
چرا اینجا چنین ساکن بماندی
در این زندان چنین ایمن بماندی
تو آن داری که صورت ره نداند
وگرداند در آن حیران بماند
تو آن داری که هرگز کس ندید است
ز چشم آفرینش ناپدیدست
نهان خویشتن بشناس اینجا
ز دیو هفت سر مهراس اینجا
تو اندر هفت پرده رخ نمودی
عجب زینسان که درگفت و شنودی
نمیدانی درونت نور دارد
نهادت سر بسر منشور دارد
چرا منشور شه داری چنین خوار
بماندستی چنین رنجور و غمخوار
ز حکم شه چه آوردی ابر جای
گریزانی ز حکمش جای بر جای
مرو بیرون ز حکم شاه اینجا
یقین میباش هان آگاه اینجا
یقین آگاه باش و بر تو فرمان
مشو اینجا بخود مغرور و نادان
تو دانا باش و ساز خویش گیر
وگرنه ترک جان و دید تن گیر
بنزد شاه فرمان بر یقین تو
که تا گردی بنزد شه امین تو
بنزد شاه شو با ملک دستور
برد یک سر ترا تا عین گنجور
ترا بخشند شه اینجا تمامت
ولکین می حذر کن از ملامت
حذر میکن تو از شمشیر ناگاه
مکن گستاخیت اندر بر شاه
چگویم چون تو شه نشناختستی
بهرزه عمر خود در باختستی
بدادی عمر اکنون رایگانی
ز دست ای ابله اکنون می ندانی
که عمرت رفت ناگاهی ابر باد
بکردستی در اینجا خانه آباد
چه خواهی برد با خود جزغم و درد
تو خواهی بود ای جان دائما فرد
در آن فردی سخن گفتیم بسیار
ولی تو ماندهٔ در عین پندار
ترا پندار از حق دور کردست
حقیقت ابله و مغرور کردست
چنین ماندی اسیر و خوار اینجا
ز بهر نفس سگ غمخوار اینجا
ترا این نفس جسمانی مردار
بیک ره برده از ره ناپدیدار
شدی یکبارگی درخوف مجروح
شدستی بی نمود قوّت روح
کجا راهی بری آنجا بحضرت
که ماندستی چنین در فکر نخوت
ترا این فکر دنیا خوار کردست
ز حق یکبارگی بیزار کردست
دلت در تنگنای غم بماندست
کنون ریش تو بیمرهم بماندست
کنون مجروحی و خود را دوا کن
درونت با برون یکسر صفا کن
ترا چون کعبهٔ دل هست حاصل
چرا ماندی چنین حیران و بیدل
چنین حیران و بیدل ماندهٔ باز
چنین دستت زجان افشاندهٔ باز
ره خود این زمان کن تا توانی
که داری این حیات و زندگانی
ترا امروز چون عین حیاتست
نمودارت در اینجا نور ذاتست
اگر امروز کام خود نرانی
یقین تو تا ابد حیران بمانی
بران امروز کامی تو ز دنیی
که بهتر زین نیابی تو ز معنی
بران امروز کامی نیک اینجا
که برخورداری ازدیدار یکتا
در معنی بیکباره گشادست
دلت حیران در اودادی ندادست
بده امروز داد ملک معنی
که خواهی رفت بیرون تو بعقبی
سوی ملک فنا داری عجب راه
بماندستی چنین مسکین و گمراه
خبر معنی دمادم آر و از دوست
تو هستی بیخبر درمانده در پوست
نداری هیچ اینجاگه خبر تو
بماندستی چنین اندر بشر تو
بشرگرد و یقین صورت شناسی
چرا از صورت خود میهراسی
گهی دشمن شوی جان را حقیقت
گهی تمییزش آری در طبیعت
اگر میدوستداری هردو اینجا
یکی کن هر دو را اینجا مصفّا
مصفّا کن تن و جانت نهانی
مجو چیزی یقین جز بی نشانی
نشان بی نشان اینجا طلب کن
چو دیدی گه بیابی آن سر و بن
نشان بی نشان دیدار یارست
کسی نزدیک آن ناپایدار است
نشان بی نشان دیدم یقین من
نمود اوّلین و آخرین من
در او دیدم ولی این سر که داند
وگر داند در آن حیران بماند
نمود اوّلین دارد حقیقت
نیابد کس مرا اندر طبیعت
نمود اوّلین من دیدهام باز
دمادم نزد آن گردیدهام باز
نمود اوّلش چون سیر کردم
دگر آهنگ سوی دیر کردم
ز حیرت آن چنان اوّل بماندم
که یک ره دست از جان برفشاندم
در آخر چون نظر کردم بظاهر
شدم مکشوف اوائل تااواخر
اوائل تا بآخر بود یک ذات
ولیکن مختلف در سیر ذرّات
بدیدم آنچنان کان کس ندیدست
کسی در ابتدایش نارسیدست
چگونه شرح این آرم بگفتار
که میگردم در این سر ناپدیدار
چگونه وصف آرم بر زبانم
که الکن شده بیکباره زبانم
حقیقت وصف او گویم بتحقیق
کسی کو را بود از دوست توفیق
بیابد این معانی آخر کار
حجابش دور گردد کل بیکبار
حجابش صورتست و دور گردد
سراسر دید دیدش نور گردد
حجابش چون برافتد نور بیند
همه ذرّات را منصور بیند
اناالحق گوی بیند جمله ذرّات
تمامت صنع خود تحقیق آیات
همه یارست ای مسکین غمخور
اگر مردی سراسر خویش بنگر
همه یار است اینجاگه نهانی
ولی این راز اینجاگه ندانی
همه یارست غیری نیست بنگر
همه کعبه است دیری نیست بنگر
یکی بنگر که در یکی یکی است
نمود ذات اینجا بیشکی است
یکی بنگر که در یکیّ شکی نیست
صفات و ذات فعلت جز یکی نیست
یکی بین هرچه هست و نیست اینجا
که بیشک مر مرا یکی است اینجا
یکی دیدم دوئی بگذاشتم من
نمودم از میان برداشتم من
یکی کردم درآن دیدار خود من
شدم فارغ یقین ازنیک و بد من
یکی میبینم اینجا هرچه دیدست
یکی محوست کلّی ناپدیدست
یکی بد اصل اینجاهرچه دیدم
حقیقت در یکی آمد پدیدم
اگر در اصل یکی رهبری دوست
بیابی و برون آئی تو از پوست
نمود جان جانانت شود فاش
بیابی ناگهانی دید نقاش
حقیقت نقش میبینی و دوری
گزیدستی از آن اندر نفوری
هر آن کو دور شد از یار اینجا
کشید او زحمت بسیار اینجا
مکن دوری ونزدیکی گزین تو
که تا یابی نمودار یقین تو
دریغا چارهٔ اینجا نداری
فرومانده از آن تو شرمساری
که ماندستی چنین در بند صورت
ز صورت دان حقیقت این غرورت
براه راستی آخر قدم نه
که چیزی نیست جز از راستی به
حقیقت راستی دانم یقین من
که حق در راستی دیدیم روشن
حقیقت راستان خود گوی بردند
طریقت اندر این معنی سپردند
حقیقت راستی هر کو کند حق
شود از راستی او نور مطلق
هر آن کو راستست در حضرت یار
رسید اینجایگه در قربت یار
هر آنکو کرد اینجا راستی او
ندید اینجایگه خود کاستی او
ترا بهتر کجا باشد از این کار
که باشی راست اندر نزد دادار
کمان کژ نگر باتیر اینجا
همه چون تیر داند اندر اینجا
کمان کژ، راست میبین تیر اینجا
درون جمله میدان پر ز غوغا
کجی را چون بدید اندر کمان او
یقین بشناختش خود بیگمان او
از او دوری گزید و از برش جَست
بشد پرتاب وز نزدیک او جَست
کمان صورتت چون کل کژ افتاد
از آن بازو ز قوّت در کج افتاد
اگر کژ اندر اینجا میستیزد
یقین میدان که جان ناگه گریزد
ز پیشش دور خواهد شد بناچار
چنین دان اسم این دنیای غدّار
کمانی دان تو دنیای دنس را
که نتواند بدیدن هیچکس را
همه چون تیر داند اندر اینجا
درون جمله میدان پر ز غوغا
همه در شست خود اینجا بسازد
کمان دست ناگه سرفرازد
بیندازد تمامت بیخبر او
نمیداند حقیقت راهبر او
بیندازد تمامت از بهانه
که تا تیری زند سوی نشانه
همه تنها مثال تیر سازد
دمادم این چنین تدبیر سازد
نه کس از دست او جان برد اینجا
که بودند او بجان بسپرد اینجا
همه جانها ز قالب دور کرده است
چنین خود را همی مغرور کرد است
نخواهد ماند دنیا جاودانی
ولی میدان تو عقبی رایگانی
اگر اینجا نداری هیچ رستی
بعقبی فارغ و شادان نشستی
وگر داری بیک سوزن در اینجا
شمارم من ترا میزن در اینجا
نخواهی برد باخود چیزی ای دوست
مگردان در نظر جز دیدن ای دوست
مکن با هیچکس اینجا بدی تو
وگرنه کمتر از دیو و ددی تو
صفائی جوی و بگسل طبع ازبد
تو نیکی کن در اینجاگاه با خود
بدی اینجا مکن تا نیک یابی
بوقتی کاندر آن حضرت شتابی
ز نیکی و بدی آنجا سئوالست
بسی مردان دراین سر گنگ و لالست
زبانت چون دهد پاسخ بر یار
فرومانی در آنجاگه بیکبار
حقیقت بد مدان از نیکی ای دوست
که نیکی مغز آمد چون بدی پوست
ندیدی هیچکس اینجا که بد کرد
که نیکی بازدید ای صاحب درد
بدی بد دان و نیکی نیک بشمار
بجز نیکی مکن ای دوست زنهار
چه باشد نیکنامی خُلق خوش دان
که خلق خوش محمد داشت زینسان
بخُلق خوش خدایش گفت اینجا
حقیقت دُرّ معنی سُفت اینجا
یقین خلق عظیمش گفت اینجا
که بیراهان بخلق آورد اینجا
بخلق خوش جهان بگرفت تحقیق
ز خلق خوش که او را بود توفیق
کدامین انبیا مانند او بود
که گوئی از تمامت خلق بربود
نیابد همچو او دوران افلاک
کجا یابد چو او ای مؤمن پاک
تو داری این زمان دین هدایت
ترا این بس بود عین سعادت
که هستی امّت احمد یقین بود
توئی بیرون ز راه کفرو دین بود
تو داری دین او ای عاقل مست
نمیدانی تو این آخر کرا هست
ز دنیا آنچه تو داری که دارد
که این دین و شرف مر کس ندارد
تو داری راه اینجا دین تو داری
تو در هر دوجهان مر شهریاری
ره شرعش سپار و باز او بین
تو همچون او همه چیزی نکو بین
که او از نیکوئی اینجا یقین است
که جان اوّلین و آخرین است
همه جانها ازآن نورست اسرار
وز او شد عالم جانها پدیدار
تمامت دینها را برفکندست
حقیقت سلسله او در فکندست
بگرد کرهٔ عالم سلاسل
ز نور شرع بنگر مرد واصل
یقین شرع ویت جان شاد دارد
زهر بدها ترا آزاد دارد
ره شرعست راه حق یقین دان
محمد را در این ره پیش بین دان
ره او دان حقیقت راه اللّه
اگر هستی تو از اسرار آگاه
ره او گیر و راه کفر بگذار
سر بتها در اینجا کن نگونسار
بت نفس و هوایت را تو بشکن
حقیقت این بیان بشنو تو از من
تو ترک لذّت نفس و هواگیر
ز شرع احمدی راه خداگیر
چو راه حق یقین مر راه شرعست
که پیدا اندر او هر اصل و فرعست
اگر صورت نگهداری چنین کن
دمادم با تو میگویم یقین کن
دل و جانت در این سرهای بیچون
مگو اینجایگه این چیست و آن چون
چه و چون ازدماغ اینجا بدر کن
دل خود رادر این معنی خبر کن
که عقلت هست در غوغای عالم
فتادست اندر این سودای عالم
همه تشویش تو از صورت افتاد
که خواهد ناگهی از تو ابر داد
نمود عقلت اینجا کاربستست
دلت در غصّهٔ بسیار بستست
از آن کاینجا بغصّه عقل درماند
از آن اینجایگه بیرون درماند
از آن بیرون بماندست و گرفتار
که خودبین است عقل ناپدیدار
غم نامش ابا ننگ است مانده
دمادم پر ز نیرنگ است مانده
بسی نیرنگ اینجا گاه کردست
یقین در سرّ جانان ره نبردست
نبرده است او ره اندر عالم جان
از آن اینجایگه ماندست حیران
که چون مستی است عقل اینجا فتاده
از آن پیوسته در غوغا فتاده
که ره پر کرد و ره سویش نبردست
یقین جز راه در کویش نبرد است
ره نابرده اینجا چون بداند
نمود عشق از آن درخود نماند
در اینجا با صور در آخر کار
شود در زیر گل کل ناپدیدار
ولیکن عشق سلطان جهان است
که برتر از زمین و از زمان است
حقیقت عشق میداند که چونست
که او در جمله اشیا رهنمونست
طریق عشق گیر از بردباری
اگر این سرّ معنی پایداری
طریق عشق گیر و گرد آزاد
بیک ره نام وننگت ده تو بر باد
طریق عشق گیر و نام بگذار
حقیقت ننگ عالم شو بیکبار
ترا گر ذات کلّی آرزویست
در اینجاگاه جای جستجویست
از اول چون قدم خواهی نهادن
ندانی تا کجا خواهی فتادن
قدم چون مینهی در حدّ پرگار
تو سر بیرون اینجاگاه پندار
برون کن از سرت پندار دنیا
مشو تو بعد از این غمخوار دنیا
بیک ره محو کن دنیا حقیقت
که دنیا سر بسر دانم طبیعت
همه دنیا ز بودت محو گردان
اگر مردی از او رخ را بگردان
بگردان رخ از او ای دوست زنهار
رخ او را نگر در حضرت یار
نمود سالک اوّل این قدم دان
پس آنگاهی صفاتت را عدم دان
عدم گردان وجودت ای دل اینجا
حقیقت برگشا این مشکل اینجا
عدم کن بود خود تابود گردی
حقیقت در فنا معبود گردی
عدم کن جسم و جانت در بریار
مبین خود رادر این جاگه بیکبار
صفاتت چون بیابی بیگمان تو
یقین بیرونی از کون و مکان تو
ولیکن چون کنم تا این بدانی
حقیقت تو خداوند جهانی
ولی نه این جهان نی آن جهان دوست
که آنجا مغز آمد وین جهان پوست
جهان جاودان دیدار یابی
در آنجا جملگی اسرار یابی
جهان جاودانی جوی و رستی
برون رو زود از این کوی درستی
از این گلخن طلب کن گلشن جان
چگویم هر زمان خود را مرنجان
مرنجان خویش و یکباره فنا گرد
در آن مسکین عیان انبیا گرد
عیان انبیا شو زود در ذات
که بینی سر بسر اینجای ذرّات
همه ذرّات جویای تو باشند
حقیقت جمله گویای تو باشند
رهی نارفته وین ره را ندیده
بسی از بهر یکدیگر شنیده
یکی نادیدهٔ درد و بماندی
دمی مرکب در این منزل نراندی
در این منزل تمامت در خروشند
ز بهر یکدیگر اینجا بکوشند
بخون همدگر تشنه شده پاک
همه ریزند خون اینجایگه پاک
چنان مر راز دنیا باز دیدم
همه پر شهوت و پر آز دیدم
همه پر شهوتست و بر فراز است
نشستی مرورا سوی فرازاست
همه در محنتاند این قوم دنیا
تمامت بیخبر از نوم دنیا
همه درخواب و فارغ گشته ازمرگ
ببسته دل در این دنیای بی برگ
همه در خواب و فارغ گشته از خویش
که راهی اینچنین دارند در پیش
همه در خواب و فارغ گشته از جان
گرفته این ره اینجاگاه آسان
چنین در خواب کی بیدار گردند
چنین اغیار کی با یارگردند
کسانی کاندر این منزل نمودند
یقین اندر ربود بود بودند
همه در سرّ این قومند حیران
چنین این قوم در توحید حیران
اگر اینجا یقین بیدارگردند
ازاین معنی دمی هشیار گردند
دمادم روی اینجا مینمایند
گره ازکار ایشان میگشایند
ولی ایشان چنان مستند و در خواب
بمانند کسی کاینجای غرقاب
بوند ایشان همه غرقاب دنیا
شده کل اندر این گرداب دنیا
دراین گرداب جمله مبتلایند
فرومانده در این عین بلایند
بلای خویش میبینند از خویش
حقیقت میخورند از خویشتن بیش
بلا و رنج ایشان هم از ایشانست
از آن پیوسته شان خاطر پریشانست
بلا اینجا نمود انبیا بود
که دائم انبیا عین بلا بود
بلای نفس دیگر دان در اینجا
رخت را زین بلاگردان در اینجا
بلای دل بکش هم تاتوانی
وگرنه در بلا حیران بمانی
بلای صورت اینجا برکشیدی
از این معنی به جز آن غم ندید
بلای عشق کش در قربت دوست
که بیشک این بلا اینجاست ای دوست
بلا چون انبیا کش در ره عشق
اگر هستی حقیقت آگه عشق
بلا چون انبیا کش اندر این دهر
حقیقت چون عسل کن نوش این زهر
بلای عشق دیدند جمله عشاق
ولی منصور بوده در میان طاق
چنان اندر بلا شد پایدار او
که برّندش سر اندر پای دار او
چنان اندر بلا راحت عیان یافت
که خود را اندر اینجا جان جان یافت
بلا اینجاکشید و کل لقا شد
از آن اینجایگه عین بلا شد
بلا اینجا کشید و زد اناالحق
یقین شد در همه جانان مطلق
بلا اینجاکشید او ازتمامت
وز اوگویند بیشک تا قیامت
که بد منصور اندر عشق جانان
حقیقت نور عشقش بود دوجْهان
گمانش برتر از کلّ جهان دید
که او حق بود جمله حق از آن دید
که ذاتش با صفات اینجا یکی شد
اگرچه اصل او اندر یکی بُد
بسی فرقست اندر دید صورت
بدانی این بیان وقت حضورت
بوقتی کز حضور آئی تو ساکن
شوی از نفس و از شیطان تو ایمن
حقیقت جان و دل یکتا کنی تو
ز پنهانی دلت پیدا کنی تو
حضورت همچو او آید حقیقت
نگنجد هیچ از تو در طبیعت
حضورت آنچنان باشد بر یار
که میچیزی نبینی جز که دلدار
یکی باشدعیان فعل و صفاتت
شده پنهان همه در نور ذاتت
تو باشی در جهان جویای جمله
تو باشی در زبان گویای جمله
تو باشی عین بینائی بتحقیق
تو باشی عین دنیائی ز توفیق
توانی یافت این معنی بیکبار
ولی گاهی که نبود نقش پرگار
توئی از جمله پیدا آمده دوست
حقیقت مغز داری تو عیان پوست
همه او دان ولی اندر بطونت
ببین تا کیست اینجا رهنمونت
پس این پرده گرداری گذاره
زمانی کن در این معنی نظاره
پس این پرده بنگر تا چه بینی
عیان بینی اگر صاحب یقینی
پس این پرده بینی جان جانان
رخ او در همه پنهان و اعیان
پس این پرده او را هست مسکن
اگرچه جمله او را هست مأمن
پس این پرده دارد پرده بازی
مدان این پرده ای عاشق بازی
حقیقت پرده باز اینجاست ما را
از آن هر لحظهٔ غوغاست ما را
حقیقت یار اینجاگه بیابی
اگر در این پس پرده شتابی
همه جان میدهند نزدیک جانان
ولی در این پس پرده است پنهان
نهان رخ مینماید ناگهانی
که تا او تو نبینی و ندانی
اگر او را تو بشناسی در اینجا
کند این پرده اینجاگاه پیدا
ترا بنماید او از دید خویشت
نهانی پرده بردارد ز پیشت
عیان بینی جمالش ناگهی باز
ولی گر هستی اینجا صاحب راز
بتقوی پردهٔ حقّت برانداز
چو بینی روی او میسوز و میساز
دوئی نبود ولی یکی عیانی
نماید رویت اینجا در نهانی
دوئی نبود در این اسرار بنگر
حقیقت نقطه از پرگار بنگر
حقیقت نقطه و پرگار یک بود
دلت در صورت اینجا پر زشک بود
ندانستی از این معنی رخ یار
نبودی یک زمان آگه تو از یار
نمودی و ندیدی روی او تو
چنین حیران میان کوی او تو
بماندستی عجب شوریده اینجا
نهٔ یک لحظه صاحب دیده اینجا
اگرچه صاحب اسرار و رازی
طلب کن اندر اینجا سرفرازی
بگو اسرار خود با جمله ذرّات
حقیقت محو گردان جمله در ذات



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، حسین منصور از اسرار کل و حقایق وجودی سؤال میکند و به دنبال دریافت دیدار حقیقت و رازهای الهی است. او با بیان تجربیات خود از شناخت عشق و حقیقت به این پاسخ میرسد که شناخت خود و فنا در عشق الهی، راهی برای رسیدن به علم و آگاهی است. منصور درمییابد که وجود او و تمام چیزها در این دنیا به یکدیگر پیوستهاند و این اتحاد در عشق باعث میشود که از جهل و غفلت رها شود. در نهایت، او با درک حقیقتی عمیق، سرانجام جان خود را در عشق الهی تقدیم میکند و به مقام فنا میرسد تا به حقیقت مطلق نزدیک شود.
هوش مصنوعی: یکی از پرسشگران ناگهان از منصور (حسین منصور حلاج) پرسید که آیا تو از سرّ و راز تمام چیزها آگاه شدهای.
هوش مصنوعی: تو به طور یقین به راز مطلق آگاه هستی، زیرا حق را به طور واقعی و بدون واسطه دیدهای.
هوش مصنوعی: تو به وضوح میدانی که همهی جهانها و موجودات چگونهاند و تو خود را در داخل همهی آنها حس میکنی.
هوش مصنوعی: تو نشان عشق خداوند را داری، چرا که بر عاشقان خود سلطنت میکنی و شهرت داری.
هوش مصنوعی: کسی وجود دارد که بتواند تمام حقیقت و عشق الهی را ببیند. پرسشگر پاسخ داد که بله، چنین کسی در اینجا وجود دارد که قادر است این ببیند.
هوش مصنوعی: من در اینجا حضور خود را بهوضوح مشاهده کردهام و حقیقت و اسرار عمیقتری را نیز در مقابل خود میبینم.
هوش مصنوعی: اکنون من پیر و کهنسال هستم و در اینجا باقی ماندهام، اما هنوز ناپایداری و جزئیات دنیا را رها کردهام، در حالی که حقیقت کل و جامع هنوز برای من نمایان است.
هوش مصنوعی: من به بغداد میروم و در اینجا هر چیز که داشتم از دست میرود و نابود میشود.
هوش مصنوعی: من بهطور قطع خواهم رفت، چرا که چیزهایی را که مخفی بودند، بهوضوح دیدم و حالا حقیقت برایم بهطور واضح نمایان شده است.
هوش مصنوعی: من در اینجا بهطور واضح میدانم که حقیقت واقعی خود را میکشم و از قضاوت نیک و بد رها هستم.
هوش مصنوعی: قضا و قدر، مسیر پر از زحمت و سختی را برای انسان مشخص کرده است و در اینجا سوال حسین منصور دربارهٔ این موضوع، نشاندهندهٔ شناخت عمیق او از مسائل کمال و حقیقت است.
هوش مصنوعی: سؤالی دیگر کرد که آیا من میدانم آن راز چه چیزی است که در چشم تو وجود دارد و یقین دارم که تو خود آن صاحب راز هستی.
هوش مصنوعی: این جنون که به آن دچار شدم، به دلیل یقین و شناختی است که از حقیقت داری؛ چون تو گفتی که صاحب راز و اسرار الهی هستی و من در تلاش هستم تا این اسرار را درک کنم.
هوش مصنوعی: هیچکس از اسرار و غیبهای خداوند باخبر نیست، اما تو از این حقیقت امروز آگاه هستی.
هوش مصنوعی: اگر در بغداد به تو آسیب برسانند و خونت را بریزند، حقیقتاً همه آنچه بر تو میگذرد، بر دوش خودشان خواهد بود.
هوش مصنوعی: تو این اسرار را آشکار میکنی، چه شگفتانگیز که من خودم نیز وجودم نمایان است، هم مانند یک تصویر و هم مانند کسی که آن را میکشد.
هوش مصنوعی: حقیقت تمام چیزها را تو از قبل میدانی و نشان دادهای، اما خودت این حقیقت را به وضوح در درون خودت حفظ کردهای.
هوش مصنوعی: ولی من در تردید و شک به یقین خود ماندهام و حالا که از تو چیزی را نشان دادی، نمیتوانم آن را ببینم.
هوش مصنوعی: من از تو میخواهم که به من نمایان کنی واقعیت را، زیرا من در این مکان ثابت و دائمی ایستادهام.
هوش مصنوعی: اگر واقعاً تو با خداوند ملاقات کردهای، امروز به من نیز رازی را خواهی آموخت.
هوش مصنوعی: من میگویم رازها را به هر کسی که باشد فاش میکنم، زیرا هیچ ترسی از عواقب و زخمهای روحی این کار ندارم.
هوش مصنوعی: پس از آنکه او این راز را شنید، حجابهای ذهنی و معنویاش را کنار میزند و خویش را در بیچارگی و ناتوانی میبیند.
هوش مصنوعی: مرد، به دلیل مستی و نشئگی، به او (حسین منصور) نگاه میکند و با صدای بلندی فریاد میزند که ای هی!
هوش مصنوعی: به دقت نگاه کن، زیرا وقتی به حقیقت نگاه کردم، دریافتم که من همان کسی هستم که همه موجودات را آفریدم.
هوش مصنوعی: این بیت از شنونده میخواهد که در حال حاضر به شناخت و درک حقیقت بپردازد و در این لحظهای که ملاقات میکند، ما را بشناسد. این دعوت به درک ارتباط عمیقتر با حقیقت وجود دارد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق و دیدار سخن میگوید و میخواهد بگوید که اکنون به ملاقات و نزدیکیاش با معشوق توجه کن، زیرا در این لحظه او را در همه موجودات و نقاط عالم میبیند.
هوش مصنوعی: ای دل بیچاره، به اینجا نگاه کن و بفهم که ما اکنون در ملاقات هستیم و حالت تو از خجالت و ذلت را درک کن.
هوش مصنوعی: ای دل و جان، تو از من خبر بده و به رازها توجه کن، زیرا جز من به چیز دیگری نگاه مکن.
هوش مصنوعی: مردی که با تجربه و با بصیرت است، او را به قدری والا و بزرگ میبیند که بالاتر از هفت آسمان قرار دارد.
هوش مصنوعی: او از شدت شگفتی و حیرت به حالت زاری و بیحالی درآمده و در آنجا ایستاده و حیران و خاموش مانده است.
هوش مصنوعی: چنان مست ملاقات او شدهام که از شگفتیهای آن ملاقات بیخبر ماندهام.
هوش مصنوعی: صاحب راز، زبانش را باز کرد و گفت: ای کسی که اینقدر حیران و شگفتزدهای، چرا هنوز اینجا ماندهای؟
هوش مصنوعی: منظور این است که در این لحظه، چه چیزی را میبینی که من هنوز زندهام و میخواهم درک کنم شرایط تو را بعد از مرگ، یعنی وقتی که مردهای و دیگر نمیتوانی مرا ببینی.
هوش مصنوعی: تمامی کاروان (قافله) در آنجا متوقف شدند و دعای خیر و ستایش برای خود قرائت کردند.
هوش مصنوعی: ای شیخ و پیشوای عالم و مرد خدا، تو قطعاً از درون و حقیقت خود آگاهی بیشتری داری.
هوش مصنوعی: این پیر چرا در اینجا حیران و سردرگم مانده است، مانند افرادی که قادر به سخن گفتن نیستند؟
هوش مصنوعی: زبان او به قدری ضعیف و ناتوان است که نمیتواند صحبت کند و در نتیجه گیج و حیران مانده و از همه چیز ناامید شده است.
هوش مصنوعی: حسین منصور از تو میخواهد که راز و حقیقت پادشاهی الهی را برای او روشن کنی تا او بتواند درک بهتری از آن پیدا کند و به خیر و نیکی دست یابد.
هوش مصنوعی: در آن لحظه به آنها گفت راز منصور را، که در این لحظه او در آن نور حیرتزده شده است.
هوش مصنوعی: منصور از حقیقت وجود و قصهٔ خود بیخبر است و در حیرت به سر میبرد، او نمیداند که اینجا باید بماند و از همهٔ چیزها دست کشیده است.
هوش مصنوعی: آن مرد به خاطر دیدار با حقیقت، از دنیا و آخرت بینیاز و آزاد شده است.
هوش مصنوعی: دنیا و تمامی آنچه در آن هست، در برابر آن مردی که به حقیقت رسیده، هیچ و بیاهمیت است و او را شگفتزده کرده است.
هوش مصنوعی: او هیچگاه از اسرار حقیقت چیزی نمیداند، مگر اینکه من به او بگویم، زیرا فقط من هستم که رازهای روشن را از او میدانم.
هوش مصنوعی: از من روشن شد که اسرار اینجا (در عالم) به وسیلهی جسم و جان پاک (مصفّا) به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: حقیقت و آگاهی در اینجا کاملاً روشن است و نیازی به کلام و زبان ندارد، زیرا دیدار با حقیقت در واقع، عین مشاهده و مشاهدهٔ مستقیم آن است.
هوش مصنوعی: حقیقت وجود من در اینجا همان چیزی است که شما مشاهده میکنید؛ من در اینجا به شکل دیدار خودم را نشان دادهام.
هوش مصنوعی: درون و برون، یکی شده و حقیقتی بزرگ را در خود جای داده؛ اما از نظر ما، بینایی ما سبب شده که از خودمان دور شویم و به حقیقت نرسیم.
هوش مصنوعی: انسان از دیدن خود و تعلقاتش دلزده شده است و به این ترتیب به حقیقت و رازهای عمیقتر دست یافته و از آنها آگاه شده است.
هوش مصنوعی: انسان از نظر خود و دیدگاههای شخصی خود آزاد شده و دیگر بر اساس آنها قضاوت نمیکند. حقیقت، رازهای پنهانی دارد که هم به خوبی میتوان آن را درک کرد و هم در بعضی موارد برای دیگران آشکار میسازد.
هوش مصنوعی: زبان او نمیتواند به رازهایی که در دل دارید اشاره کند، زیرا تنها یک حقیقت دارد که نمیتوان به راحتی آن را بیان کرد.
هوش مصنوعی: وقتی در آن لحظه هوش و درک به او برسد، در نهان و با طمأنینه در دل این معانی را جاری میکند.
هوش مصنوعی: منصور (حسین منصور حلاج) میگوید آنچه او (خدا یا حقیقت) دیده را برای ما بازگو کند تا ما از طریق دیدن او به یقین برسیم و شما را (مخاطبان) نیز ملاقات کنیم.
هوش مصنوعی: منصور به طور سریع و با اشاره گفت که بیاید و از نور بیرون بیاید و دم (نفس) بزند.
هوش مصنوعی: در آن لحظه از حالت بیخودی به هوش آمد و شروع به زاری و عزا کرد.
هوش مصنوعی: در آن لحظه، حالت و احساس او به وضوح آشکار شد و به گونهای احساسش او را در قدم خاصی قرار داد، انگار که در آن وضعیت به کسی دچار شده است.
هوش مصنوعی: در آن لحظه، او در غم و افسردگی افتاده و گفت: «من تو را برای پایداری و استقامت میسازم.
هوش مصنوعی: چرا دوباره به این دنیا برگشتی ای جان، در حالی که در میان این شلوغی و سر و صدا به زمین افتادهای؟
هوش مصنوعی: زمانی که او مقام نخستین خود را دوباره مشاهده کرد، به حقیقت رسید و رازهای کلی را فهمید.
هوش مصنوعی: بدانستهام حقیقت را و همه اسرار پنهانت را دیدم.
هوش مصنوعی: ما در شهر بغداد بودیم و تو در اینجا به ما چیزی فراتر از حقایق معمولی را عطا کردی.
هوش مصنوعی: شما به من دادهای که ببینم آنچه را که تو دیدهای، به من نگریستهای و در اسرار کلّی الهام کردهای.
هوش مصنوعی: در دل خاک و خون، به شگفتیهای تو دست یافتم و راهنماییهای عجیب و غریبی از تو دریافت کردم.
هوش مصنوعی: تو مرا در این مکان قطعهقطعه کردی و موجودات دیگر در حال تماشا به من هستند.
هوش مصنوعی: من در خودم دیدم که تو من هستی و من تو هستم، ای جان! چون وجود من و تو یکی است، مرا بادا که توجهی خاص کنی.
هوش مصنوعی: از یک راه، وقتی تو را دیدم که عین حقیقت میباشی، مرا از خواب مرگ بیدار کردی.
هوش مصنوعی: ای یار، در اینجا (در روز قیامت یا در زمان حشر) مرا با خودت محشور کردی؛ لطفاً در آتش سوزان (عذاب) ترک نکن و مرا رها نکن.
هوش مصنوعی: به من این زمان فکری از دشمن را فراموش کن که به من میگوید من بدون تو و بدون وجود تو هستم.
هوش مصنوعی: نمیخواهم اسرار تو را برای کسی فاش کنم، همین که تو را اینجا میبینم برای من کافی است.
هوش مصنوعی: از دیدن تو من شگفتزده و گیج شدهام، در حالی که تو در من که بیچارهام، خاموش و بیتفاوتی.
هوش مصنوعی: اگر تو بتوانی به طور روشن صحبت کنی و اسرار را بیان کنی، حتماً دردی را که دارم، درمان نخواهی کرد.
هوش مصنوعی: یقین یعنی حقیقت و واقعیت، درد من را همین جا با حضور تو درمان کن، حالا که دل و جانم آزاد است.
هوش مصنوعی: تو خود کعبه و مرکز یقین هستی که در اینجا قرار داری و بهراستی راهت به سوی خودت است.
هوش مصنوعی: همه در مقابل تو متعجب و گیج ماندهاند و در نگاه تو کسانی که نادان هستند، باز هم در حیرت باقیماندهاند.
هوش مصنوعی: اینکه میگوید، من همواره به تو نگاه میکنم و از این نگاه به رازهای تو پی میبرم، ولی اینجا در برابر تو، ظلم و ستمی به جان من نیفکن.
هوش مصنوعی: نمیدانم در برابر من چه خواهی کرد، اما همه چیز به خاطر تو در نظرم آشکار است.
هوش مصنوعی: همه دلها به سمت تو و با شادی به تو روی آوردهاند و این جمع از دلهای سرشار از شادمانی است که به خاطر تو ایستادهاند.
هوش مصنوعی: مردانی را که جان خود را فدای تو کردهاند، ناراحت نکن؛ چرا که برای آنها این موضوع طبیعی است که جانشان را برای عشق به تو در راه دهند.
هوش مصنوعی: نمیخواهم به زیارت کعبه بروم، مگر اینکه چهرهات را ببینم؛ دوست دارم در خاک سرزمین تو بمیرم.
هوش مصنوعی: من میخواهم بمیرد و دوباره زنده شود تا همیشه بندهٔ تو باقی بماند.
هوش مصنوعی: من منسوب به تو هستم، ای سلطان جهان، زیرا که همهی موجودات به واسطهی تو در حال شوق و هیجان هستند.
هوش مصنوعی: من منبعی از وجود تو هستم که مانند نوری تابان، در جانها دمیدهای و شکلها را به وضوح نمایان کردهای.
هوش مصنوعی: منصور (حسین منصور) به خاطر دیدار خداوند، مرا در نزدیکی و قرابت با شاه (خدا) قرار دادی.
هوش مصنوعی: ای تو تنها پادشاه و معبود من، هیچکس دیگری را جز تو نمیبینم و اکنون در نزد تو آرام گرفتهام.
هوش مصنوعی: پس از گفتن این کلمات، یک نعره زد و در آن لحظه به شدت در عشق غرق شد و مانند فردی که بیاختیار به زمین افتاده باشد، به زمین افتاد.
هوش مصنوعی: او در آنجا جان را بیدریغ فدای حقیقت کرد، و حقیقت را در تمامی وجود و هستی مشاهده نمود.
هوش مصنوعی: حقیقتی که جانها را زنده نگه میدارد، در آنجا در دیدگاه منصور قرار گرفت و او نسبت به آن حقیقت فنا شد، در حالیکه همه چیز در آنجا پایدار و باقی ماند.
هوش مصنوعی: منصور حلاج، حقیقت را در جان خود یافتی و فهمید که هستی به واسطهی او نور و روشنی گرفته است.
هوش مصنوعی: وقتی عاشقان قافله او (منصور) را از دور دیدند، همه آنجا با شوق و ذوق فراوان به تپش درآمدند.
هوش مصنوعی: وقتی منصور این وضعیت را دید، شور و هیاهوی زیادی در اینجا به پا شد و او از جا برخاست.
هوش مصنوعی: البته، صورتپرستان (یعنی کسانی که به ظواهر گرایش دارند) به یقین و یقیناً تلاش کردند که وجود خود را با شدت و شوق پُر کنند.
هوش مصنوعی: این شخص که قدرت جادوگری دارد، باید در اینجا کشته شود؛ زیرا باید حقیقت را درباره او بررسی کرد.
هوش مصنوعی: سر منصور به آنها پاسخ داد و در اینجا ایستاد و از دور به آنها نگاه کرد.
هوش مصنوعی: به آنها گفت: ای نادیده و گمراه، من یقیناً دیدار خدا هستم.
هوش مصنوعی: در این لحظه و در این مکان میتوانم همه را از سر و صدا و دغدغهها رها کنم.
هوش مصنوعی: اما در حال حاضر زمان مناسبی برای گفتن رازها نیست، زیرا این لحظه عین جانها را میسوزاند و در حال احتراق است.
هوش مصنوعی: شما باید آنقدر در اینجا بمانید که در ذات من (خدای متعال) حیرت و شگفتی باقی بمانید و نتوانید همه اسرار او را درک کنید.
هوش مصنوعی: شما را به اندازهای از اسرار آگاه میکنم که او (حسین منصور) آنچه را که باید بگوید، به وضوح بیان کند.
هوش مصنوعی: من یقین دارم که معشوق یعنی جانان من، کعبهٔ حجی را که آرزو دارم، به این مکان پنهان منتقل کرده است.
هوش مصنوعی: در این لحظه، در حضور همه، فقط یک پیر کامل و عارف وجود دارد که درک و آگاهی خاصی نسبت به اسرار و معارف الهی دارد و او به عنوان محرم این حالات شناخته میشود.
هوش مصنوعی: صاحب درد، که اشاره به شخصی خاص دارد، در اینجا به وصل و نزدیکیاش با حقیقت و عالم معنوی اشاره میکند و نشان میدهد که او از دیگران متفاوت و خاص است.
هوش مصنوعی: برای او، من شما را به اینجا آوردم تا در این مکان، جانتان را از این قید و بند جدا کنید.
هوش مصنوعی: رهایتان کردم تا در کنار او باشید، چون کسی بدون راهنما و هدایتگر او نمیتواند زندگی کند و به مقصد برسد.
هوش مصنوعی: منصور حسین گفت این را و بعد ناگهان از دنیا غایب شد، زیرا رازهای پنهانی که به او تعلق دارد همیشه نمایان است.
هوش مصنوعی: عشق الهی را در وجود خودتان مشاهده کنید و در لحظهٔ آخر زندگی، خود را فراموش کنید و از خود بیخود شوید.
هوش مصنوعی: جسم و جان خود را کنار بگذار و خاموش شو، زیرا در عشق به حقیقت کل، اینجا مدهوش و غفلتزدهای.
هوش مصنوعی: به راز و اسرار محبوب توجه کن و از آن غافل نشو، چرا که اکنون به تو میگویم که این راز را دریابی و ببینی.
هوش مصنوعی: ای حسین منصور، کل هستی در وجود تو نهفته است و این مسیر بر تو باز شده است تا به آن برسی.
هوش مصنوعی: تو خواهان رسیدن به وصال الهی و کعبهٔ جان هستی، و در این مسیر، شگفتیها و عجایب قافلهٔ وجود را فراهم کردهای.
هوش مصنوعی: تمامی ذرات وجود تو مشغولِ تو هستند، ای آنکه هنوز وصال کعبهٔ جان را از نزدیک ندیدهای.
هوش مصنوعی: اگر منصور حقیقت را به عنوان یک واقعیت درونی در خود داری، ای جان، لزومی ندارد که اینجا بیجهت ناراحت و مضطرب باشی.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی اسرار و حقایق را ببینی، از او که در جایگاه معنوی و دینی است، درخواست کن. چون او مردی با دانش و ایمان است.
هوش مصنوعی: کسی که به حقیقت و اسرار دست پیدا کند، با نگریستن به او (حسین منصور) میتواند خود را بهتر بشناسد و به علم و آگاهی برسد.
هوش مصنوعی: درون پرده، حقیقتی وجود دارد که هیچ شک و تردیدی ندارد، پس به چهره او نگریسته و از آن حقیقت آگاه شو، حتی اگر به ظاهر، هیچ چیز مشخصی پیدا نباشد.
هوش مصنوعی: به یک لحظه او را تماشا کن و خود را از همه چیز رها کن، تا بتوانی به خوبی تمایز میان نیکی و بدی را درک کنی.
هوش مصنوعی: همه چیز را یکسان و بدون قضاوت در چشمان دوست بنگر و وجود خود را به او نشان بده تا ببینی که حقیقتاً کیست.
هوش مصنوعی: در درون دیدهٔ تو، چیزی پنهان است که باید آن را ببینی. آنجا، حقیقتی نهفته است که تنها با نگاه عمیق به درون خودت میتوانی آن را کشف کنی.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که نباید در حقیقتی که در درون دیده وجود دارد، تردید کرد. این حقیقت نیاز به گفتوگو و تأمل دارد و باید به وضوح مشاهده شود.
هوش مصنوعی: در این بیت، منظور این است که اگر کسی به وصال و نزدیک شدن به حقیقت رسیده باشد، باید با دقت و هوشیاری به آن نگاه کند و درک کند، زیرا این نوع از درک و یقین، ویژهٔ افرادی است که در مسیر ظاهری و باطنی خود، مردانگی و صداقت را تجربه کردهاند.
هوش مصنوعی: برای درک حقیقت، به نزد او (مقصود خدا یا حقیقت مطلق) برو و از او مدد بگیر، زیرا تا زمانی که دیوانه عشق او نشوی، نمیتوانی به فهم عمیق آن ماه (حقیقت) دست یابی.
هوش مصنوعی: وقتی حقیقت خودش را در اینجا نشان میدهد، تو را از یک طبیعت ساده و معمولی جدا میکند و به معنایی عمیقتر و برتر میرساند.
هوش مصنوعی: کردار انسان مانند آینهای است که با پالایش و پاکسازی، همه چیز را منعکس میکند و در آن، حقیقت او به وضوح نمایان میشود.
هوش مصنوعی: همه چیز را در آینه وجود خود میتوانی مشاهده کنی و با درک درونیات به آگاهی کامل نسبت به آن چیزها دست مییابی.
هوش مصنوعی: همه موجودات در واقع وجود تو هستند و تو مانند آینهای هستی که نمایشگر خودت هستی.
هوش مصنوعی: اگر تو به حقیقت نگاه کنی و آن را ببینی، در واقع فقط یک حقیقت را خواهی دید که آن همه چیز است. این بدان معناست که وقتی به عمق وجود مینگری، در مییابی که همهچیز در یک حقیقت واحد خلاصه میشود.
هوش مصنوعی: اگر حقیقت خود را در درونت ببینی، باید حجابها و موانع را از بین ببری تا آن را درک کنی.
هوش مصنوعی: ای دل ریش (پیر و آسیبدیده)، حجاب و پردههایی که جلوی دید تو را گرفتهاند، از خود دور کن تا بتوانی حقیقت یار (معشوق و خدا) را در درون خود بیابی.
هوش مصنوعی: حجاب (پرده یا مانع) facشکل و ظاهر تو، ای دل و جان، است و این مانع تو را از دیدن حقیقت (خدای حق) دور کرده است، پس خود را به دلیل این حجاب آزار نده.
هوش مصنوعی: به خود توجه کن و نگاه کن ببین چه چیزهایی در درون خود داری که به خاطر آن مدتها در این حالت باقی ماندهای و بدون شناخت از خودت زندگی میکنی.
هوش مصنوعی: تو نمیتوانی چیزی جز این لحظهای که در آن هستی پیدا کنی، زیرا من به تو از رازهای جهان در این لحظه خبر میدهم.
هوش مصنوعی: جز در این لحظه چیزی نطلب، همین که از این گفتگو داری، برای تو کافی است.
هوش مصنوعی: تو باید بفهمی که جان تو در درون خودت است و گویا و بینا، که همان جان تو را به راه میبرد.
هوش مصنوعی: او (خدا یا حقیقت) اگرچه تو نمیدانی، راهنمای توست و باید بدانی که این راهنما در درون جان توست.
هوش مصنوعی: هرچند که تمام وجود تو تجلیگاه شاه است (یعنی خدا یا حقیقت اعلی)، این حقیقت فقط برای کسی که در مسیر راستین و صحیح قرار دارد، قابل درک و فهم است.
هوش مصنوعی: کسی که بتواند حقیقت و ماهیت جسم و روح را بشناسد، مانند مرجان است که در وجود دوست پنهان شده است.
هوش مصنوعی: انسان باید وجود حقیقی خود را به گونهای پنهان کند تا در یک لحظه، یار حقیقی خود را پیدا کند و به او دست یابد.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به وصال یار، باید او را بدون هیچ تصویری و فقط با جان و دل خود حس کنی؛ در این حالت، نور او را در وجودت خواهی یافت.
هوش مصنوعی: مطمئن باش که منصور (حسین منصور حلاج) خود را بشناس و از جلوی چشم خود حجاب جسم و جان را بردار.
هوش مصنوعی: منصور (حسین منصور حلاّج) را وادار میکند تا خود را بشناسد و به ذات حقیقی خود پی ببرد که همان یکتایی و یگانگی است. این شناخت در این جهان مادی و جسمانی به وجود میآید و او باید به این حقیقت آگاه شود.
هوش مصنوعی: منصور در اینجا میپرسد که چرا در این دنیا و در شرایط محدود خود، اینقدر آرام و ایمن ماندهای، در حالی که زندگی به نوعی زندان به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: تو آنچه داری، چیزی است که شکل و صورت آن را نمیتوان فهمید و در آن حیرت زده باقی میماند.
هوش مصنوعی: تو چیزی داری که هیچکس آن را ندیده و از چشم آفرینش پنهان است.
هوش مصنوعی: خودت را در اینجا بشناس و از دیو هفتسری که نماد ترس و چالشهاست نترس.
هوش مصنوعی: تو در میان هفت پرده (یعنی لایهها و رازهای وجود) نمایان شدی، چقدر عجیب است که با این حال در گفت و شنود (یعنی ارتباط و مکالمه) هستی.
هوش مصنوعی: تو نمیدانی که در باطن خود نوری وجود دارد و در آفرینشت بهطور کلی یک ساختار نورانی و درخشان نهفته است.
هوش مصنوعی: چرا حکمت و تجلیات الهی که به تو عطا شده، اینقدر کم ارزش و ذلیل به نظر میآید که تو اینقدر غمگین و در رنجی؟
هوش مصنوعی: از دستور و فرمان شاه چه چیزی را به همراه آوردی، که به خاطر آن در اینجا فرار کنی و از وجود او دوری؟
هوش مصنوعی: از فرمان شاه خارج نشو و مطمئن باش که باید در اینجا هوشیار باشی.
هوش مصنوعی: بیدار باش و از فرمان شاه خارج نشو، در اینجا به خودت مغرور نشو و نادانی نکن.
هوش مصنوعی: تو باید آگاه و دانا باشی و خود را آماده کن؛ در غیر این صورت، باید از دنیای ظاهری و زندگی مادی دست برداری و جان را رها کنی.
هوش مصنوعی: به نزد شاه برو و به او بگو که تو به راستی و با یقین باید سرپرست او شوی؛ زیرا وقتی به نزد شاه میروی، باید وی را اطمینان دهی که در انجام این مسئولیت از او حمایت میکنی.
هوش مصنوعی: به حضور شاه برو و از او فرمان بگیر، زیرا بهراستی که تو به گنج و رازهای بزرگ نزدیک خواهی شد.
هوش مصنوعی: شاه (به عنوان مقام قدرتمند) در اینجا تمام وجود تو را به تو خواهد بخشید، اما از ملامت و سرزنشها دوری کن و توجه داشته باش که در معرض انتقاد قرار نگیری.
هوش مصنوعی: از بیاطلاعی خود در برابر قدرت و حکمرانی مراقب باش و جرأت نکن تا خود را به خطر بیندازی.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم بگویم که تو شاه را نشناختی و در نتیجه، عمر خود را بیهوده هدر کردی؟
هوش مصنوعی: ای ابله، عمر خود را بیهوده و رایگان از دست دادی و حالا متوجه نیستی چه اشتباهی کردی.
هوش مصنوعی: عمر تو به سرعت و ناگهانی گذشته است مانند ابر، و اکنون تمام روزهای خوب و خوش را که در این دنیا داشتی، از دست دادهای.
هوش مصنوعی: جز غم و درد، چیز دیگری نمیتوانی با خود به دنیای بعد ببری. تو ای جان، همیشه تنها خواهی بود.
هوش مصنوعی: ما دربارهٔ موضوعات متنوعی صحبت کردهایم، اما تو همچنان درگیر خیال و توهم خود هستی و از حقیقت دور ماندهای.
هوش مصنوعی: پندار و خیال تو را از درک حقیقت دور کرده است و این خود باعث حماقت و فریب تو شده است.
هوش مصنوعی: تو در اینجا به خاطر نفس و خواهشهای دنیوی خود اسیر و خوار ماندهای، و این وضعیت به مانند این است که به خاطر پشتیبانی یک سگ، در به ذلت افتادهای.
هوش مصنوعی: این نفس جسمانی، که مانند یک مرده است، تو را از یک مسیر به طور کامل برده و در مسیر نامرئی پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: تو ناگهان در هراسی غرق شدهای و این ترس تو را به حالتی آسیبدیده درآورده است، در حالی که نمایی از نیروی روحی در تو باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: کجا باید بروی تا به آن مقام و حضرت برسی که اینقدر در فکر خودبرتربینی و غرور ماندهای؟
هوش مصنوعی: این فکر دنیوی تو را ذلیل و حقیر کرده و به یکباره از حقیقت و معنای واقعی زندگی دور کرده است.
هوش مصنوعی: دل تو در فشار غم مانده و در این حال، زخم تو بدون درمان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: اکنون دردی داری و باید خودت را درمان کنی. درون و بیرونت را به طور کامل پاک و صاف کن.
هوش مصنوعی: چرا با وجود اینکه تو همچون کعبهٔ دل و مرکز عشق هستی، اینقدر در حیرت و بیحالی ماندهای؟
هوش مصنوعی: چرا اینقدر حیران و پریشان ماندهای در حالی که دوباره جانت را به دست خود دادهای؟
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی از این زندگی و حیات بهرهمند شوی، باید در همین مدت زمان راه خود را پیدا کنی و اقدام کنی.
هوش مصنوعی: امروز تو مانند خود زندگی به نظر میرسی و تجلی نور وجود در این مکان هستی.
هوش مصنوعی: اگر امروز خواستهات را به دست نیاوری، مطمئناً تا آخر عمر در سردرگمی و سرگردانی خواهی ماند.
هوش مصنوعی: امروز از دنیایی که در اختیار داری بهرهمند شو، زیرا چیزی بهتر از این دنیا نخواهی یافت و از معنای واقعی زندگی که در آن نهفته است، بهرهبرداری کن.
هوش مصنوعی: در اینجا، امروز از خوشبختی بهرهمند شو، زیرا اینجا به خاطر دیدار و اتحاد با یکتای بیهمتا، فضایی خوب و نیکو فراهم شده است.
هوش مصنوعی: در معنای یکتایی، دل به یکباره گشوده میشود، اما با حیرت و شگفتی، زیرا آنچه خداوند به تو داده، در واقع نداده است، یعنی حقیقت را درک نمیکنی.
هوش مصنوعی: امروز باید به تو، که در جستجوی معنای عمیق هستی، حقیقت را بگویم زیرا تو در حال رفتن به دنیای دیگری هستی و اینجا را ترک میکنی.
هوش مصنوعی: تو در مسیر فنا و نابودی قرار گرفتهای و عجیب است که در این وضعیت، همچنان مانند یک مسکین و گمراه به سر میبری.
هوش مصنوعی: همواره از حقایق و معنای عمیق بگو و بدان که تو از دوست خود (خدا) بیخبر و درماندهای و به بند و پوست تن خود (جسم) گرفتار هستی.
هوش مصنوعی: تو هیچ خبر از خودت در اینجا نداری، و در حقیقت خودت هستی که در وجود بشر محو و پنهان شدهای.
هوش مصنوعی: انسان باید به شناخت و حقیقت وجود خود بپردازد و به این که چرا از ظاهر خود و ویژگیهایش میترسد، فکر کند.
هوش مصنوعی: گاهی جان (روح) تو به حقیقت خودش دشمن میشود، و گاهی هم در طبیعت آن را از هم تفکیک میکنی (شناسایی میکنی).
هوش مصنوعی: اگر واقعاً دوست داری که جان و تن را در این دنیا یکی کنی، باید هر دو را صاف و پاکیزه کنی.
هوش مصنوعی: بدن و روح خود را صاف و پاک کن و در پی چیزی پنهان و نامشخص نرو، زیرا تنها حقیقتی که وجود دارد، بینشان بودن است.
هوش مصنوعی: نشان غیرقابل مشاهده را همینجا جستجو کن، زیرا زمانی که آن کمال و اصل را ببینی، به حقیقت آن پی میبردی.
هوش مصنوعی: دیدن یار، که نشانهٔ واقعی و حقیقی است، در این دنیا امری غیرقابل لمس و ناپایدار به شمار میآید.
هوش مصنوعی: به طور قاطع پی بردم که حقیقت آشکار و غیرقابل مشاهده وجود خداوند، هم اولین و هم آخرین چیز است.
هوش مصنوعی: در او (خدا) خالق را مشاهده کردم، اما این راز و حقیقت را کسی نمیداند، و اگر هم کسی آن را بداند، در آن حیران و متحیر میماند.
هوش مصنوعی: ابتدا، حقیقت وجودی را نشان میدهد، اما هیچکس نمیتواند آن را در قالب طبیعت و دنیای مادی درک کند.
هوش مصنوعی: من در ابتدا حقیقت را مشاهده کردهام و این درک همیشه در ذهنم باقی مانده است.
هوش مصنوعی: وقتی اولین نمای او را دیدم و از آن سیر و سفر کردم، دیگر تمایل به بازگشت به گذشته و زمان قدیم را پیدا کردم.
هوش مصنوعی: به خاطر حیرت و شگفتی که از ابتدا داشتم، به گونهای مبهوت ماندم که حتی یک بار تصمیم گرفتم از جان خود بگذرم.
هوش مصنوعی: در نهایت وقتی به آنچه که در ظاهر نمود داشت، نگاه کردم، فهمیدم که همه چیز از ابتدا تا انتها در سطحی واحد و روشن است.
هوش مصنوعی: عالم وجود از ابتدا تا انتها یک حقیقت واحد است، اما پدیدهها و موجودات مختلف در سیر و حرکت خود چهرههای متفاوتی از آن ذات واحد را به نمایش میگذارند.
هوش مصنوعی: من چنین چیزی را دیدم که هیچکس هرگز نظیر آن را ندیده است و هیچکس نتوانسته به آن در آغازش برسد.
هوش مصنوعی: چطور میتوانم این راز را به زبان بیاورم، در حالی که در این عالم نامرئی در حال گشت و گذارم؟
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه میتوانم وصف او را به زبان بیاورم، زیرا ناگهان زبانم از گفتن ناتوان شده است.
هوش مصنوعی: من حقیقت او را وصف میکنم، به راستی کسی که توفیق از جانب دوست (خدا) به او رسیده است.
هوش مصنوعی: برای درک این معانی، در نهایت حجاب و پردهاش کنار میرود و همه چیز به یکباره به او نمایان میشود.
هوش مصنوعی: حجاب او همان صورت یا ظاهر است که با از بین رفتن آن، دید او به طور کامل باز میشود و نور را میبیند.
هوش مصنوعی: زمانی که حجاب (پوشش) از بین برود، منصور به قدری روشنایی میبیند که در آن لحظه میتواند همه ذرات و وجودات را به روشنی مشاهده کند.
هوش مصنوعی: منصور (حسین منصور حلاج) وقتی میگوید "انا الحق" (من حقم)، همه موجودات را میبیند که نشاندهنده تمام آفرینش و حقیقت عمل خودشان هستند و آیات خداوند را به درستی درک میکند.
هوش مصنوعی: ای مسکین، همه چیز در اینجا با یاری و همراهی است؛ اگر مردانه هستی، باید به تمام وجود خود نگاه کنی و آن را درک کنی.
هوش مصنوعی: در این مکان، همه موجودات یار و کمکرسان هستند، اما این راز را نمیتوانی درک کنی اگر به سَمت خودت ننگری.
هوش مصنوعی: همهی کسانی که اینجا هستند، یار و همراهند و هیچ کس غیر از آنها وجود ندارد. اگر دقت کنی، اینجا همهی مکانها، همچون کعبه، از یک حقیقت و یک اصل برخوردارند و هیچ چیز غیر واقعی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: به یکی نگاه کن که در او، یگانگی وجود دارد. نشان دادن ذات و هویت او در اینجا به وضوح قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: بنگر که در اصل وجود هیچ شکی نیست، صفات و ذات خالق (فعلت) نیز جز یکی نیست.
هوش مصنوعی: هرچه در این دنیا وجود دارد یا وجود ندارد، در اینجا به یک چیز بازمیگردد و آن هم توجه به وحدت و یکپارچگی وجود خود من است.
هوش مصنوعی: من در آن دیدار، احساس کردم که دوگانگی وجود ندارد و تنها یک حقیقت وجود دارد. من این دوگانگی را کنار گذاشتم و از میان خود برطرف کردم.
هوش مصنوعی: در آن دیدار، به این نتیجه رسیدم که من از تمایلات خوب و بد بینیاز شدهام و از دوگانگیها رهایی یافتهام.
هوش مصنوعی: در اینجا، راوی تجربه میکند که همه چیز را در یک جلوه واحد میبیند و به نظر میرسد که هر چیز دیگری در این وحدت محو شده و هیچیک از ویژگیهای جداگانهشان قابل مشاهده نیست.
هوش مصنوعی: من تنها در اصل و اساس، هرچه دیدهام، حقیقت در یک چیز نمایان شده است.
هوش مصنوعی: اگر در واقعیت یکی از راهنمایان الهی را پیدا کنی و از قید و بندهای دنیا آزاد شوی، میتوانی به حقیقت دست یابی.
هوش مصنوعی: وقتی جان واقعیات ظهور کند و خود را بیابید، ناگهان تصویر واقعیات را از نقاشی زندگی مشاهده میکنی.
هوش مصنوعی: حقیقت را بهطور واضح میبینی، اما با دوری از آن، خود را از آنچه که باید، محروم کردهای.
هوش مصنوعی: هر کسی که از یار (معشوق) خود دور شود، در این دنیا سختیهای فراوانی را متحمل میشود.
هوش مصنوعی: به دوری و نزدیکی مشغول نشو، زیرا تنها در این صورت است که میتوانی حقیقت و یقین خود را بشناسی و به آن دست یابی.
هوش مصنوعی: در اینجا سخن از این است که تو در این دنیا چارهای نداری و ناامید و مفتضح هستی از بهدستآوردن آنچه که به دنبالش بودی.
هوش مصنوعی: تو در بند ظاهر (صورت) ماندهای و از واقعیات و حقیقت غافلی؛ چون غرور تو مانع درک عمق وجود و مسائل اساسی شده است.
هوش مصنوعی: در راه حقیقت، آخرین مرحله، خود حقیقت است و هیچ چیز جز حقیقت وجود ندارد.
هوش مصنوعی: من میدانم که حقیقت راستی را با یقین درک کردهام، زیرا حق را در نور راستی بهوضوح مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: حقیقت راستی را به خود راستگویان سپردهاند و در این مفهوم، طریقت (راه و روش بهدست آوردن حقایق) را توضیح دادهاند.
هوش مصنوعی: راستگویی و صداقت باعث میشود که شخص به حقیقت نزدیک شود و با این صداقت، او به نور مطلق دست پیدا میکند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در نزد خداوند راست و درست باشد، به مقام نزدیک شدن به محبوب حقیقی دست پیدا میکند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در اینجا راستگویی و صداقت را رعایت نکند، نمیتواند حقیقت و کمال را ببیند و در واقع خودش را به نقصان دچار کرده است.
هوش مصنوعی: بهتر از این کار و عمل برای تو وجود ندارد که در نزد خداوند راست و درست باشی و به حق رفتار کنی.
هوش مصنوعی: دلایل پیچیدگی و انحراف در کمان و تیر در اینجا به این معناست که همه اینجا میدانند که تیر (هدف) در حقیقت درست در جایی است که انحراف وجود دارد. در واقع، هر کس میتواند بفهمد که هدف واقعی در میان ناهنجاریها قرار دارد.
هوش مصنوعی: کمانی که کج است، در اینجا تیر را راست میبیند و در میان این میدان شلوغ، همه جا پر از صدا و همهمه است.
هوش مصنوعی: وقتی حسین منصور کجی تیرکمان را دید، بهراحتی فهمید که این کجی نشانهای از خود او و حقیقت اوست.
هوش مصنوعی: شخصی از حسین منصور دوری جست و از نزدیک او فاصله گرفت، به گونهای که مانند پرتابی شد و دیگر نمیتوانست نزدیک او بیاید.
هوش مصنوعی: چهرهات مانند کمانی است که به خاطر کج شدن بازوی تو، به سمت دیگری خم شده است.
هوش مصنوعی: اگر در اینجا وضعیت تو بد است، مطمئن باش که جان تو ناگهان از بدن خارج خواهد شد.
هوش مصنوعی: این دنیای فریبنده به ناچار انسان را از پیش خود دور خواهد کرد، بنابراین بهتر است بدانید که این دنیا ویژگیهای ناپایدار و حیلهگری دارد.
هوش مصنوعی: دنیا را همچون کمانی بدان که قادر نیست به هیچکس نشان دهد یا او را ببیند.
هوش مصنوعی: همه افراد مانند تیرهایی هستند که در این مکان، در میان میدان شلوغ و سر و صدا قرار دارند.
هوش مصنوعی: همه در این مکان، مثل تیر، آمادگی دارند و هر یک به سرعت خود، توانایی خود را به نمایش میگذارند؛ به طور ناگهانی کمان دستشان بلند میشود.
هوش مصنوعی: آدمی که از حقیقت و مسیرهای راستین زندگی بیخبر است، تمام وجودش را به راحتی از دست میدهد و نمیداند چه کسی او را به راه حق هدایت میکند.
هوش مصنوعی: او (خداوند) تمام وجودت را به بهانهای میاندازد تا همانند تیر به هدفی که نشانه است، پرتاب شوی.
هوش مصنوعی: همه مانند تیر تنها هستند و هر بار با جدیدی بیپاسخی میکوشند تا تدبیری بیندیشند.
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانسته از دست او جان خود را بگیرد، زیرا او در اینجا جانها را به خود میسپارد و تسلیم میکند.
هوش مصنوعی: همهٔ جانها را از قید بدن آزاد کرده است و او خود را بسیار مغرور کرده است.
هوش مصنوعی: دنیا فانی و ناپایدار است و هیچکس نمیتواند آن را جاودان بداند، اما تو در زندگیات باید به آیندهٔ خوب و بینیاز فکر کنی.
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا هیچ دستاوردی نداری، در آخرت نیز نمیتوانی با آسودگی و خوشحالی زندگی کنی.
هوش مصنوعی: اگر در اینجا حتی یک سوزن هم داشته باشی، من تو را به خاطر آن سوزن تحقیر میکنم و مورد سرزنش قرار میدهم. معنای این بیت به این است که در دنیای مادی هیچچیز ارزش دائمی ندارد و اگر فقط به چیزهای کوچک و ناچیز دل ببندیم، مورد بیاحترامی قرار خواهیم گرفت.
هوش مصنوعی: ای دوست، تو نمیتوانی هیچ چیزی را با خود ببری، پس جز دیدن من، هیچ چیز دیگری را در نظر خود نداشته باش.
هوش مصنوعی: در اینجا به شخصی توصیه میشود که با کسی بدی نکند، زیرا اگر چنین کند، از دیو و بدتر هم به شمار میآید.
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده است که در این مکان، باید از افکار و تمایلات بد دوری کرد و به جای آن، به پاکی و خوبی بپردازیم. بنابراین، مهم است که خود را از زشتیها دور کرده و به عمل نیک و پاکی در این فضا مشغول شویم.
هوش مصنوعی: برای اینکه به خوبی نیکی را بیابی و به مقام خوبان برسی، در اینجا بدی نکن و از کارهای ناپسند خودداری کن. زمانی که در حضور آن حضرت (مقام معنوی بالای الهی) شتاب میکنی، نیکیها برای تو آشکار میشود.
هوش مصنوعی: در آنجا درباره نیکی و بدی بسیار پرسش میشود، اما در این دنیا بسیاری از مردم خاموش و ناتوان از بیان حقایق هستند.
هوش مصنوعی: زمانی که زبان تو جواب دوستت را بدهد، دیگر در آن لحظه شاید نیازی به صحبت کردن نباشد.
هوش مصنوعی: ای دوست، حقیقت را در نظر بگیر که نباید بدی را به عنوان نیکی بشناسی؛ زیرا نیکی در واقع درون و مغز است، در حالی که بدی فقط ظاهر و پوست آن را میسازد.
هوش مصنوعی: هیچکس را ندیدی که در این دنیا بدی کرده باشد و سپس نیکیای را هم مشاهده کرده باشد؛ ای کسی که به دردها و رنجها آگاه هستی.
هوش مصنوعی: بدی را بد و نیکی را نیک بدان و جز نیکی هیچچیز دیگری را ارزش نگذار، ای دوست، به دقت این موضوع را در نظر داشته باش.
هوش مصنوعی: خوبی و نیکنامی در رفتار نیک (خلق خوش) به چه معناست، وقتی که محمد (پیامبر اسلام) نیز چنین رفتاری داشت و این نشاندهندهٔ عظمت و ارزش خلق خوش اوست.
هوش مصنوعی: به خاطر خلق نیکوی خداوند، او در اینجا حقیقت و ژرفای معانی را به وضوح بیان کرده است.
هوش مصنوعی: وجود بزرگ و عظیم خداوند به طور مسلم در اینجا بیان شده است و اینکه او به همین مخلوقات زیبا و خوشخلق ایجاد نیک و حق را بخشیده است.
هوش مصنوعی: خلق، یعنی انسانها، از زیباییهای جهان و خوب بودن خلق و خوی دیگران درس میگیرند و تحقیق میکنند. این تحقیق، نتیجه توفیق و موفقیتی است که از سوی خداوند به آن شخص (که در بیت به او اشاره شده) داده شده است.
هوش مصنوعی: هیچیک از پیامبران مانند حسین منصور حلاج نیستند، به طوری که او گویی از تمامی مخلوقات جدا و برتر است.
هوش مصنوعی: هیچ کس همچون او (حسین منصور حلاج) در دورانهای مختلف عالم وجود نداشته و نخواهد داشت؛ او انسانی پاک و مؤمن است که به چنین مرتبهای رسیده است.
هوش مصنوعی: ای مؤمن، تو در حال حاضر دین هدایت را داری و همین برای تو کافی است که به سعادت برسی.
هوش مصنوعی: تو، که از پیروان پیامبر اسلام، احمد هستی، یقیناً باید بدانید که در مسیر هدایت و دین قرار داری و از راه کفر و بیدینی خارج شدهای.
هوش مصنوعی: ای عاقل مست! تو دین خداوند (محمد) را داری، اما نمیدانی که در حقیقت دین چه کسی را داری و این دینی که به آن پایبندی، چیست.
هوش مصنوعی: آنچه تو از دنیا داری، اگر فکر کنی، نمیارزد، چون دین و شرافتی که تو داری، برای کسی دیگر نیست و ارزش آن بسیار بالاتر است.
هوش مصنوعی: تو در این دنیا و آن دنیا دین و راه را داری و از این رو مقام بلندی داری.
هوش مصنوعی: در این بیت میگوید که اگر راه دین و شریعت او را بپذیری، مانند او میتوانی تمام چیزها را به زیبایی و نیکی ببینی.
هوش مصنوعی: این مقام بیان میکند که حقیقت نیکویی، که در اینجا به آن اشاره شده، به وضوح نشان میدهد که جان سببی برای پیدایش و وجود همه موجودات از ابتدا تا انتها است.
هوش مصنوعی: تمام جانها از نور او به وجود آمدهاند و رازها از آن نور است. عالم جانها نیز به واسطهی او شناخته و پدیدار شده است.
هوش مصنوعی: تمامی دینها و اعتقادات را نمیزند بلکه حقیقت معنوی آنها را در نوردیده و با خود پیوند زده است.
هوش مصنوعی: در سراسر جهان زنجیرها و رشتههایی وجود دارد که از نوری که از شریعت میتابد، پرتو میافشانند. پس مردان کامل و عارفان، این نور را میبینند و درک میکنند.
هوش مصنوعی: یقین به شرع (یعنی دستورها و قوانین دینی) باعث شادابی و سرزندگی روح میشود و از زهر و بدیها تو را رها میکند.
هوش مصنوعی: راه درست و حقی که در شریعت مشخص شده است، در واقع مسیر پیامبر محمد (ص) است. او را باید الگو و پیشوای خود در این مسیر قرار دهیم.
هوش مصنوعی: اگر تو به اسرار آگاهی، پس باید راه حقیقت و راه خدا را بشناسی و در آن گام برداری.
هوش مصنوعی: به راه حق و حقیقت برو و از کفر و انحراف فاصله بگیر. بتهای درون و غرایز نفسانی را در اینجا رها کن و سر را به زیر بینداز.
هوش مصنوعی: نفس و خواستههای گناهآور خود را نابود کن تا به حقیقت برسیم. حالا اگر میخواهی به راز این سخن پی ببری، به حرف من گوش کن.
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن حقیقت، باید از لذتهای نفس و خواستههای دل خود دوری کنی و به دنبال شیوههای شرع مقدس پیامبر اسلام (احمد) برای نزدیک شدن به خدا بروی.
هوش مصنوعی: راه حق همان راه شرع است، و یقیناً در این راه هر اصول و فروع دینی به وضوح قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی حقیقت را حفظ کنی، دائم برایت سخن میگویم و تو به این گفتهها اطمینان کن.
هوش مصنوعی: دل و جانت را در این رازهای بیسر و ته نگذار و دربارهٔ این موضوعات بیفایده سؤال نکن که اینجا چه چیزی است و آن چیست.
هوش مصنوعی: سعی نکن در مورد چیستی و چرایی این دنیا سوالاتی بپرسی، بلکه تلاش کن دل خود را درک کنی و به معانی عمیقتری پی ببری.
هوش مصنوعی: عقل تو در میان شلوغیها و آشفتگیهای دنیا گرفتار شده و در این خیال و آرزوها غرق شده است.
هوش مصنوعی: تشویش و نگرانی تو تنها به خاطر ظاهر و صورتِ مسائل است، زیرا ناگهان از تو (از درون تو) احساسی عمیق و بیدارکننده بروز خواهد کرد.
هوش مصنوعی: عقل تو در اینجا با کارهایی که انجام میدهد، خودش را نشان میدهد، ولی دل تو در غم و اندوه بسیار گرفتار است.
هوش مصنوعی: عقل در اینجا به خاطر غم و اندوه دچار درماندگی شده است و از درک حقیقت و وضعیت خارج از اینجا ناتوان است. این اندوه و مشکلاتی که در این مکان وجود دارد، مانع از آن میشود که عقل به درستی عمل کند و از اینجا فرار کند.
هوش مصنوعی: کسی که به خود و تواناییهای خود افراطی مینگرد، از حقیقت و دنیای واقعی دور میشود و به دام گمراهی گرفتار میگردد.
هوش مصنوعی: غم از نام او (جانان) شرمآور است و کسی که در این حال باقی مانده، همیشه در فریب و نیرنگ به سر میبرد.
هوش مصنوعی: در اینجا بسیاری از نیرنگها و فریبها پردهپوشی شدهاند؛ اما بهراستی کسی که به اسرار عشق و رازهای الهی (جانان) دست نیافته، هنوز در حیرت و سردرگمی به سر میبرد.
هوش مصنوعی: او (حسین منصور) در عالم جان (عالم معنوی) راهی نیافته و به همین دلیل در اینجا (در وضعیت فعلیاش) حیران و سردرگم مانده است.
هوش مصنوعی: عقل مانند مستی در اینجا سرگردان و متحیر است و به دلیل شلوغی و سر و صدای اطراف دائماً در حال هیاهو و نگرانی است.
هوش مصنوعی: اگر کسی به دنبال یافتن حقیقت و مقصد باشد، تنها راه رسیدن به آن، سیر و سفر در مسیر عشق و دلدادگی او (حسین منصور) است و هیچ راه دیگری برای دستیابی به آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که بدون طی کردن راه به اینجا برسد، عشق واقعاً او را در خود حفظ نمیکند.
هوش مصنوعی: در اینجا، در نهایت کار، با جلوهها و اشکال (صور) به این حقیقت میرسیم که حقیقت کل به طور نامحسوس در زیر گل و طبیعت پنهان است.
هوش مصنوعی: عشق، حاکم و فرمانروای جهان است و از همه چیز از جمله زمین و زمان بهطور مشخص بالاتر و فراتر است.
هوش مصنوعی: حقیقت عشق میداند که چیست و او در همه چیز راهنمایی میکند.
هوش مصنوعی: در راه عشق باید از صبر و بردباری بهره بگیری، زیرا این راز موجب ثبات و استقامت در عشق و معانی آن میشود.
هوش مصنوعی: راه عشق را بگیر و در این مسیر خود را آزاد کن؛ با این حال، شاید نام و آبرویت را به باد بدهی، یعنی ممکن است در این راه برخی از اعتبار خود را از دست بدهی.
هوش مصنوعی: در راه عشق قدم بگذار و حقیقت را بشناس، به طوری که یکباره از همه ی زشتیها و عیبهای دنیا رها شوی.
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا، خواسته تو شناخت ذات کلی باشد، باید بدانی که اینجا مکان مناسبی برای جستجوی آن است.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی از آغاز قدم برداری، نمیدانی که در نهایت به کجا میرسی یا به کجا افتادهای.
هوش مصنوعی: وقتی قدمی برمیداری، مانند دایرهزنی با پرگار عمل میکنی که تنها یک نقطه را در نظر دارد. بنابراین، نباید خود را در دنیای مادی غرق کنی و تنها به فکر محدودیتها و امکانات ظاهری باشی.
هوش مصنوعی: از ذهنت خیال و پندار دنیوی را بیرون کن و از این پس دلمشغول امور دنیایی نباش.
هوش مصنوعی: در یک راه، دنیا را به طور کامل فراموش کن، زیرا من به خوبی میدانم که دنیا در اصل طبیعت است و هیچ ارزش واقعی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی مردی بزرگ و وارسته باشی، باید همهٔ دنیا را به خاطر وجود خودت نادیده بگیری و از جمال و زیبایی آن دوری کنی.
هوش مصنوعی: ای دوست، مراقب باش که از دنیا روی خود را برگردانی و به جای آن، به وجهه خداوند توجه کنی و به او بنگری.
هوش مصنوعی: سالک (مسافر روحانی) در ابتدا باید قدم اول را ببیند و بفهمد که صفات او در واقع عدم هستند، یعنی واقعیت وجودی او در این مرحله به عدم یا نقص میرسد.
هوش مصنوعی: ای دل، وجود خود را در اینجا به عدم تبدیل کن، تا حقیقت را در این مکان آشکار کنی و این معما را حل کنی.
هوش مصنوعی: خود را به عدم برسان تا وجود واقعیات را بشناسی و در فنا به حقیقت برسی و به مقام معبودیت دست یابی.
هوش مصنوعی: خود را از جسم و جان جدا کن و در این مکان زاییده و ظاهر میشوی. خودت را در این دنیا یکبار ببین.
هوش مصنوعی: اگر صفات خود را بشناسی، به یقین به وجود خود و نشانههای آن در خارج از وجود و مکان پی خواهی برد.
هوش مصنوعی: اما چگونه میتوانم به تو بفهمانم که حقیقت وجود تو، همان خداوند جهانی است؟
هوش مصنوعی: این جهان و آن جهان هر کدام حقیقت خاصی دارند. در اینجا به نظر میرسد که عشق و دوستی در عالم بالا (جهان دیگر) به عمق و مغز حقیقت میرسد، در حالی که در این جهان فقط ظاهر و پوسته آن را میتوان دید.
هوش مصنوعی: در جهانی پایدار و ابدی، تو میتوانی به دیدار او بروی و در آنجا به درک تمامی اسرار نائل شوی.
هوش مصنوعی: به دنبال جهانی جاودانی و پایدار باش و هرچه زودتر از این دنیای فانی و نادرست دور شو.
هوش مصنوعی: از این آتشگاه (دنیای مادی) گلستان دل را بخواه و بگویم که مدام خود را ناراحت نکن.
هوش مصنوعی: خودت را آزار نده و به سرعت به حالتی از فنا و نیستی برس که در آن، حقیقت انبیا برای تو آشکار شود.
هوش مصنوعی: سری به وجود انبیا بزن و در اصل وجود خود غوطهور شو، تا ویژگیهایش را در همه موجودات ببینی.
هوش مصنوعی: تمام ذرات عالم به دنبال تو هستند و حقیقت وجودشان به تو میرسد. این یعنی همه چیز برای پیدا کردن و شناختن تو تلاش میکند و در واقع، حقیقت کلی در آنها نهفته است.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم را راهی نرفته و مسیری ناشناخته است، اما با این حال درباره این راهها فقط از یکدیگر شنیدهاند و تجربیات یکدیگر را نقل میکنند.
هوش مصنوعی: کسی که از درد و رنجهای زندگی بیخبر است، در یک لحظه هم نمیتواند مانند تو که با این مشکلات روبرو هستی، در اینجا بماند و تجربهای از سختیها نداشته باشد.
هوش مصنوعی: در این مکان، همه موجودات در حال ناله و فریاد هستند و به خاطر یکدیگر تلاش میکنند.
هوش مصنوعی: در اینجا، انسانها به شدت عطش و نیاز به یکدیگر دارند و در نتیجه، همه به نوعی در این مکان، خون و زندگی هم را فدای یکدیگر میکنند.
هوش مصنوعی: دنیا را به گونهای مشاهده کردم که همه انسانها از شهوات و آز (میل به کسب بیشتر) پر هستند.
هوش مصنوعی: همه افراد در دنیا پر از تمایلات و خواستههای نفسانی هستند و در قلهی آرزوهای خود نشستهاند؛ در حالی که من به سوی بالاتری میروم و از این وضعیت فاصله میگیرم.
هوش مصنوعی: همهٔ افراد این جامعه در رنج و سختی هستند، ولی دنیا بهطور کلی از خواب غفلت غافل است و بیخبر از این که مردم در چه وضعیت دشواری بهسر میبرند.
هوش مصنوعی: همه مردم در خواب غفلت به سر میبرند و غافل از مرگ هستند و به دنیای فانی و بیارزش دل بستهاند.
هوش مصنوعی: همه مردم غافل و بیخبر از خود هستند و نمیدانند که چنین راهی سخت و دشواری در انتظارشان است.
هوش مصنوعی: همه مردمان در خواب هستند و از جان خود غافل شدهاند، اما این راهی که در پیش دارند، به نظر آسان میآید.
هوش مصنوعی: آیا ممکن است افرادی که در خواب هستند، بیدار شوند و کسانی که غریبهاند، با یار خود ارتباط برقرار کنند؟
هوش مصنوعی: کسانی که در این مرحله از سفر معنوی به یقین و شناخت رسیدهاند، در واقع در اینجا به حقیقت رسیده و آنچنان مستغرق در این حالت هستند که از خود غافلند.
هوش مصنوعی: همه افراد در جستجوی راز و رمز این گروه هستند و خود این گروه هم در فهم مفهوم یگانگی و توحید متعجب و سرگرداناند.
هوش مصنوعی: اگر در اینجا حقیقت را به طور کامل درک کنند و برای لحظهای آگاه و هوشیار شوند، به معنای واقعی آشنا خواهند شد.
هوش مصنوعی: مدام در اینجا با نور و آگاهی، مشکلات و در بستههای زندگی مردم را حل میکنند و در کار آنها گرهگشایی میکنند.
هوش مصنوعی: این افراد آنچنان در مستی و خواب غفلت به سر میبرند که مانند کسانی هستند که در این دریا و گرداب زندگی غرق شدهاند و متوجه وضعیت بحرانی خود نیستند.
هوش مصنوعی: همهٔ افراد در دنیای مادی گرفتار و غرق شدهاند و در واقع همه در این گرداب وابستگیها و مشکلات دنیوی به یکدیگر متصلاند.
هوش مصنوعی: همه افراد در این دنیا به نوعی در مشکلات و سختیها گرفتارند و در واقع در دامی از مصائب که خودشان ایجاد کردهاند، گرفتار شدهاند.
هوش مصنوعی: آنان در واقع از خودشان رنج میکشند و مشکلاتشان را خودشان به وجود آوردهاند، و حقیقت را نیز از درون خود دریافت میکنند.
هوش مصنوعی: بلا و رنج این افراد ناشی از خود آنهاست و به همین دلیل همیشه دلشان پریشان و آشفته است.
هوش مصنوعی: سختیها و مشکلاتی که در اینجا وجود دارد، از نشانههای انبیا (پیامبران) است، زیرا انبیا همیشه با بلاها و دشواریها روبرو هستند.
هوش مصنوعی: سختی و مشکلات ناشی از نفس (خواستهها و تمنیات) را باید در اینجا (یعنی در دنیا) فهمید و به خاطر سپرد، تا بتوان از این گرداب بلا نجات یافت.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که اگر میخواهی از درد و مشکلات قلبی رهایی یابی، باید با دل خود در این مسیر تلاش کنی وگرنه در همان بلاتکلیفی و سردرگمی باقی خواهی ماند.
هوش مصنوعی: درد و رنج ظاهری را در اینجا تحمل کردی، اما از این معنا که فراتر بروی، جز آن غمی نمیبینی.
هوش مصنوعی: در عشق، سختیها و مشکلاتی را که در نزدیکی دوست و محبوب وجود دارد، تحمل کن، زیرا این مشکلات در واقع نشانهای از حقیقت عشق هستند.
هوش مصنوعی: چنانچه در مسیر عشق بلاهایی مانند پیامبران را تحمل کنی، در آن صورت اگر حقیقت را بشناسی، به راز عشق آگاه خواهی شد.
هوش مصنوعی: عشق، همچون پیامبران، در این دنیا مصیبتهای زیادی به همراه دارد، اما اگر حقیقت عشق را درک کنی، میتوانی این درد را به شیرینی، مانند عسل، تبدیل کنی، حتی اگر در ابتدا به سمی تلخ شبیه باشد.
هوش مصنوعی: همهٔ عاشقان در عشق، دردها و مشکلات را تجربه کردهاند، اما منصور حلاج، در این عرصه، فردی برجسته و خاص بوده است.
هوش مصنوعی: منصور در میانهٔ درد و رنج عشق به قدری مقاوم و استوار شد که حتی سرش را نیز به خاطر او (عشق) زیر پایش میگذارد.
هوش مصنوعی: او در وضعیتی سخت و پرآشوب، آرامش و راحتی را بهوضوح درک کرد، بهگونهای که در این مکان، وجودش را بهعنوان زندگی و حقیقتی گرانبها تجربه کرد.
هوش مصنوعی: در اینجا بلا یا مصیبت به قدری عمیق و گسترده است که در نهایت باعث میشود انسان به حقیقت مانند کلّ و همه چیز دست یابد و به نوعی آنچه را که تجربه کرده، خودِ بلا به حساب آید.
هوش مصنوعی: بلای عشق در اینجا به وجود آمد و با گفتن «اناالحق» (من حق هستم) در دل همه انسانها به یقین و حقیقتی مطلق تبدیل شد.
هوش مصنوعی: بلا (مسائل و سختیها) در اینجا بر سر او (حسین منصور) نازل شد و از او (حسین منصور) میگویند که تا قیامت باقی است.
هوش مصنوعی: منصور حلاج، عارف بزرگ، در عشق به معشوق حقیقی (خدا) به شعور و درکی رسیده که عشق او، حقیقت و نور عشقش، کل جهان را شامل میشود.
هوش مصنوعی: حسین منصور به این نتیجه رسید که او (خدا) بالاتر از تمام جهان است و همه حقیقت و واقعیات در وجود او خلاصه میشود.
هوش مصنوعی: ذاتی که او (حسین منصور) از آن سخن میگوید، با صفاتش در اینجا یکی شده است، هرچند که اصل وجود او در مرتبهای واحد و یگانه است.
هوش مصنوعی: بسیاری از تفاوتها در نگاه به ظاهر وجود دارد، اما باید درک کنی که این بیان فقط زمانی قابل فهم است که در حضور حق باشی.
هوش مصنوعی: زمانی که تو در حال حاضر به اینجا میرسی، باید از نفس (خواستههای نفسانی) و شیطان (وسوسهها) بیخبر و دور باشی تا در آرامش قرار بگیری.
هوش مصنوعی: اگر حقیقت جان و دل را به وحدت برسانی، میتوانی آن را به وضوح در دل خود پیدا کنی و آشکارسازی.
هوش مصنوعی: حضور تو به اندازهای مانند اوست که هیچ حقیقتی از وجود تو در دنیای مادی و طبیعت نمیگنجد. در حقیقت، تو فراتر از محدودیتهای طبیعی هستی.
هوش مصنوعی: حضور تو در محضر یار به قدری معنوی و عمیق است که هیچ چیز دیگری جز دلبر و محبوب را نمیبینی.
هوش مصنوعی: فعلها و صفات تو بهگونهای یکی و در هم آمیخته است که همه آنها در نور ذات تو پنهان شدهاند و قابل دیدن نیستند.
هوش مصنوعی: تو در جهان باید جویای همه چیز باشی و در زبان خود باید گویای همه معانی و مطالب باشی.
هوش مصنوعی: تو حقیقتِ بینایی هستی و به طور واقعی، عینِ دنیایی که به خاطر لطف و فزونیِ تو وجود دارد.
هوش مصنوعی: میتوانی این حقیقت را یکبار درک کنی، اما گاهی که نقش یا نشانی در کار نیست، درک آن مشکل میشود.
هوش مصنوعی: تو یکی از موجودات پدیده و شناختهشدهای، ولی حقیقت وجودی تو همچون مغز است که درون پوست پنهان شده و باید به آن پی ببرند.
هوش مصنوعی: همه چیز را او میداند، اما در درونت نگاه کن که چه کسی تو را به اینجا هدایت کرده است.
هوش مصنوعی: تنها به مشاهدهٔ این پرده بپرداز و به زمان حال توجه کن تا این معنا را بهخوبی درک کنی.
هوش مصنوعی: این پرده را مشاهده کن تا ببینی چه چیزی به وضوح و عیان نمایان است؛ اگر به حقیقتی مطمئن و با یقین رسیدهای، این عالم را به وضوح خواهی دید.
هوش مصنوعی: این پرده را که میبینی، جان جانان (خدا) در همه جا پنهان است و در واقع او را در همه موجودات میتوان دید.
هوش مصنوعی: این پردهای که در اینجا به آن اشاره شده، محل سکونت و منزلت اوست، به این معنا که او در این پرده پنهان است و در عین حال همه موجودات به نوعی در او مأمن و پناه دارند.
هوش مصنوعی: این پرده را نباید بازیچهای در نظر گرفت؛ بلکه خود این پرده نیز حقیقتی است که عاشقانه و با زیبایی خود را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: حقیقت و واقعیت در این مکان در دسترس است، اما ما به خاطر شلوغی و صداهای اطراف، از آن غافل هستیم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی حقیقت محبوب را در این مکان بیابی، باید در پشت این پرده بیوقفه تلاش کنی.
هوش مصنوعی: همه انسانها در عشق و محبت به معشوق (جانان) تلاش و فداکاری میکنند، اما حقیقت او در این جهان پنهان و پوشیده است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ پنهان خدا ناگهان خود را نشان میدهد، اما تا زمانی که تو او را نبینی و نشناسی، این رخداد غیرقابل دسترسی است.
هوش مصنوعی: اگر تو او را بشناسی، این پردهای که اکنون میان شماست، در این مکان بهراستی شفاف و آشکار خواهد شد.
هوش مصنوعی: او (خدا) به تو نمایان میشود و از درون خودت به تو نشان میدهد، و پردههای پوشاننده را از جلوی چشمانت برمیدارد.
هوش مصنوعی: او ناگهان زیباییاش را به وضوح میبیند، ولی اگر خود را در اینجا حقیقی و صاحب راز نمیداند، این بینش برای او بیفایده است.
هوش مصنوعی: اگر با تقوا پردههای حقیقت را کنار بزنی و چهرهٔ او را ببینی، از عشق او میسوزی و عاشقانه زندگی میکنی.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که در واقعیت، هیچ دوگانگی وجود ندارد و همهچیز یکپارچه است، اما دیدن روی حق (حقیقت) در این دنیا بهصورت نمایانی برای افراد آشکار میشود، در حالی که این حقیقت در باطن و نهان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: در این اسرار، دوگانگی وجود ندارد؛ حقیقت را مثل نقطهای از پرگار ببین که همه چیز از آن سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: حقیقت نقطه و پرگار یکی هستند، اما دل تو در ظاهر مانند شکی در این دنیا مشغول است.
هوش مصنوعی: اگر تو از این معنی آگاه نبودی، نمیتوانستی چهرهٔ یار را بشناسی و نمیتوانستی در مدت کوتاهی به شناخت یار برسید.
هوش مصنوعی: اگر تو خود را در جستجوی حقیقت و رازهای یار نشان دادی، اما نتوانستی زیبایی او را ببینی، به چه سبب در این حال در کوی او، که با حیرت و شگفتی پر شده، سرگردان هستی؟
هوش مصنوعی: شگفتا که تو اینجا هستی و حالت مانند دیوانگان است؛ چون کسی که با وجود دیدن، یک لحظه هم آرامش ندارد.
هوش مصنوعی: اگرچه در اینجا کسانی که به اسرار و رازها دسترسی دارند، از تو در سختی و زحمت هستند، اما در عین حال میتوانند به سرفرازی و افتخار برسند.
هوش مصنوعی: بگو که اسرار خود را با تمام ذرات حقیقت در هم ادغام کن تا همه چیز در وجود واحدی محو شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.