دهید شیشهٔ صهبای سالخورده بدستم
کنون که شیشهٔ تقوای چند ساله شکستم
کتاب و خرقه و سجاده رهن باده نمودم
بتار چنگ زدم و چنگ و تار سبحه گسستم
فتاده لرزه بر اندام من ز جلوهٔ ساقی
خدا نکرده مبادا فتد پیاله ز دستم
مرا به گل چه سر و کار کز تو بشکفدم دل
مرا بباده چه حاصل که از نگاه تو مستم
بخود چو خویش بگویم توئی ز خویش مرادم
اگرچه خویش پرستم ولی زخویش برستم
نداشت کعبه صفائی به پیش درگهش اسرار
از آن گذشتم و احرام کوی یار ببستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عرفانی، شاعر از زهد ظاهری دست میکشد و کتاب و خرقه و سجاده را در گرو باده میگذارد. سپس میگوید مستی و شکفتگیاش از جلوه و نگاه یار است، نه از گل و شراب. در بیت پنجم «خود» او در معشوق فانی میشود و خودپرستیاش همان رهایی از خود است. در پایان، اسرار کوی یار را بر کعبه برتری میدهد و برای آن احرام میبندد.
هوش مصنوعی: شیشهٔ شراب کهنه را به دستم بدهید، چون اکنون شیشهٔ پرهیزگاری چندسالهام را شکستم. مراد رها کردن زهد ظاهری و روی آوردن به مستی عشق است.
هوش مصنوعی: کتاب و خرقه و سجادهام را در گرو شراب گذاشتم. به تار چنگ دست زدم و رشتهٔ تسبیح را پاره کردم. یعنی ابزارهای زهد را رها کردم و به ساز و باده روی آوردم.
هوش مصنوعی: از دیدن جلوهٔ ساقی همهٔ تنم به لرزه افتاده است. خدا نکند که از این لرزه پیاله از دستم بیفتد.
هوش مصنوعی: مرا با گل چه کار است، وقتی دلم از دیدن تو شکفته میشود؟ و شراب برایم چه سودی دارد، وقتی از نگاه تو مستم؟
هوش مصنوعی: هرگاه با خود از «خویش» سخن میگویم، منظورم از «خویش» تو هستی. پس اگرچه خودپرست به نظر میآیم، در حقیقت از خود رها شدهام، زیرا خود من در تو فانی شده است.
هوش مصنوعی: اسرار (شاعر) میگوید کعبه در برابر درگاه یار هیچ صفایی نداشت. پس از کعبه گذشتم و برای رفتن به کوی یار احرام بستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خراب کرد به یک بار خواب نرگس مستم
خبر دهید به جانان که دل برفت ز دستم
ز بس که این دل خون گشته در دوید به چشمم
نایستاد دلم تا میان خون ننشستم
هزار شب رود و من به خواب چشم نبندم
[...]
اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستم
مرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
مرا چه سود ملامت؟ به یاد بادهٔ روشن
که پند کس ننیوشم کنون که توبه شکستم
اگر چه گوشه گرفتم ز خلق و روی نهفتم
[...]
قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستم
ز جام جرعه چه خیزد سرقرابه شکستم
گهی شکایت مستی و گاه طعنه ی توبه
نرسته ام ز زبانها بهر طریق که هستم
بمجلسی که رسیدم سپند بودم و آتش
[...]
بسنگ حادثه تا چند بشکنی دل و دستم
طلسم نیستم ای عشق درگذر. ز شکستم
اگرچه نالهام از من متاب گوش نزاکت
که همچو قامت دلدار نی بلند و نه پستم
کمند چون نکنمحلقه منکه زلفشکارم
[...]
به سعی ضعف گرفتم ز دام خویش نجستم
بس است این که طلسم غرور رنگ شکستم
ز بس که سرخوشم از جام بینیازی شبنم
بهار شیشه به رویم شکست و رنگ ببستم
سراغ گوشهٔ امنی نداشت وادی امکان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.