|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
عالم چو سایه، نور رخت هست آفتاب
باشد وجود سایه ز خور زین مرو بتاب
بزدا غبار غیر ز آئینه دلت
تا عکس روی دوست ببینی توبی حجاب
عکس رخش ز آینه کون ظاهرست
در پیش عارف حق بین چو آفتاب
عاشق برای دیدن او بگذر از دو کون
عاقل سراب را بگذارد ز بهر آب
آزاده گشت جان اسیری ز قید جهل
تا روی نوربخش جهان دید بی حجاب
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، عشق و معرفت و روشن‌فکری را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که وجود عالم مانند سایه خورشید است و انسان باید موانع و غبارهای غیر را از دل خود بزداید تا قدرت دیدن حقیقت و روی دوست را پیدا کند. با تأکید بر اینکه عشق واقعی باید آدمی را به سوی حقیقت هدایت کند، شاعر اشاره می‌کند که عارفان می‌توانند نور الهی را در کائنات مشاهده کنند. در نهایت، او به آزادی جان اسیری از جهل اشاره می‌کند که با دیدن حقیقت بی‌حجاب، از قید و بندهای دنیوی رهایی می‌یابد.
هوش مصنوعی: عالم مانند سایه‌ای است که نور چهره‌ات چون آفتاب می‌تابد. وجود سایه به خاطر این است که خورشید درخشان است، پس همچنان به تابش خود ادامه بده.
هوش مصنوعی: غبار و کدورت‌ها را از قلبت پاک کن تا بتوانی تصویر دوست را در آن ببینی، زیرا تو مانع خودت هستی.
هوش مصنوعی: تصویر چهره او در آینه دنیا نمایان است، مانند خورشید که در برابر عارف واقعی درخشش دارد.
هوش مصنوعی: عاشق برای دیدن معشوق باید از عقل و منطق بگذرد، چون او مانند سرابی است که انسان برای دست‌یابی به آب به سویش می‌رود، اما در واقع تنها به یک توهم دست می‌یابد.
هوش مصنوعی: نفس آزاد شده‌ای که از بند نادانی رهایی یافته، به روشنی و زیبایی‌های جهان بدون پرده نگاه می‌کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟
تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟
جانی است تیغ شاه، که دید این همه شگفت؟
جانی کزو بود تن و جان همه خراب
لرزان به‌جای گوهر در جرم او پدید
جان‌های دشمنانش چو ذره در آفتاب
گفتم متاب زلف و مرا ای پسر متاب
گفتا که بهر تاب تو دارم چنین بتاب
گفتم نهی برین دلم آن تابدار زلف
گفتا که مشک ناب ندارد قرار و تاب
گفتم که تاب دارد بس با رخ تو زلف
[...]
ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب،
بشنو سؤال خوب و جوابی بده صواب:
بنگر به چشم دل که دو چشم سرت هگرز
دیده‌است چشمه‌ای که درو نیست هیچ آب
چشمه‌ست و آب نیست، پس این چشمه چون بُوَد؟
[...]
چون از فراق دوست خبر دادم آن غراب
رنگ غراب داشت زمانه سیاه ناب
چونانکه از نشیمن بر بانگ تیر و زه
بجهد غراب ناگه جستم ز جای خواب
از گریه چون غرابم آواز در گلو
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.