خوشا مروا نشست شهریاران
خوشا مروا زمین شاد خواران
خوشا مروا به تابستان و نیسان
خوشا مروا به پاییز و زمستان
کسی کاو بود در مرو دلارای
چگونه زیستن داند دگر جای
به خاصه چون بود در مرو یارش
چگونه خوش گذارد روزگارش
چنان چون بود رامین دلازار
گسسته هم ز مرو و هم ز دلدار
هم از یاران و خویشان دور گشته
هم از یار کهی مهجور گشته
نباشد جای چون جای نخستین
نه یک معشوق چون معشوق پیشین
چو رامین آمد اندر کشور مرو
به چشمش هر گیاهی بود چون سرو
زمینش چون بهشت و شاخ چون حور
گلش چون غالیه برگش چو کافور
در آن کشور چنان بُد جان رامین
که در ماه بهاران شاخ نسرین
تو گفتی در زمین مرو شهجان
در مینو برو بگشاد رضوان
چو نزدیک دز مرو آمد از راه
به بام گوشک بر، دیده شد آگاه
فرود آمد همان گه مرد دیده
به شادی رام را بر رخش دیده
یکایک دایه را زو آگهی داد
دل دایه شد از اندیشه آزاد
دوان شد تا به پیش ویس بانو
بگفت آمد به دردت نوش دارو
پلنگ خسروی آمد گرازان
هزبر شاهی آمد سر فرازان
نسیم دولت آمد مژده خواهان
که آمد نوبهار پادشاهان
درخت شادکامی بارور شد
همان بخت ستمگر دادگر شد
به بار آورد شاخ مهر نو بر
پدید آورد کان وصل گوهر
دمیده گشت صبح از خاور بام
شکفته شد بهار کشور کام
امید فرخی آمد ز دولت
نوید خرمی آمد ز وصلت
نبینی شب شده چون روز روشن
جهان خرم شده چون وقت گلشن
نبینی شاخ شادی بشکفیده
نبینی شاخ انده پژمریده
نبینی خاک، دیبا روی گشته
نبینی باد، عنبر بوی گشته
الا ماها برآور سر ز بالین
جهان‌بین برگشا و این جهان بین
شبت تاریک بُد همرنگ مویت
کنون رخشنده شد همرنگ رویت
زدوده شد جهان از زنگ اندوه
همی خندد زمین از کوه تا کوه
جهان خندان شده از روی رامین
هوا مشکین شده از بوی رامین
به فال نیک رامین آمد از راه
همی پیوست خواهد مهر با ماه
بیا تا روی آن دلبند بینی
تو گویی ماه را فرزند بینی
به درگاه ایستاده بار خواهان
ز کین و خشم تو زنهار خواهان
ترا دل خسته او را دل شکسته
میان هر دوان درهای بسته
درت بر دلگشای خویش بگشای
امید جان فزای خویش بفزای
سمن‌بر ویس گفتا شاه خفته‌ست
بلا در زیر خواب او نهفته‌ست
گر او زین خواب خوش بیدار گردد
سراسر کار ما دشوار گردد
یکی چاره بکن کاو خفته ماند
نهان ما و راز ما نداند
سبک دایه فسونی خواند بر شاه
تو گفتی شاه مرده گشت بر گاه
چو مستان خواب نوشین درربودش
چنان کز گیتی آگاهی نبودش
پس آنگه ویس همچون ماه روشن
نشست آزرده بر سوراخ روزن
ز روزن روی رامین دید چون مهر
شکفته شد به جانش در، گل مهر
و لیکن صبر کرد و دل فروداشت
بننمود آن تباهی کاندرو داشت
سخن با رخش رامین گفت یکسر
بدو گفت ای سمند کوه پیکر
ترا من داشتم همتای فرزند
چرا ببرید از من مهر و پیوند
نه از زر ساختم استام و تنگت
وز ابریشم فسار و پالهنگت
نه از سیم و رخامت کردم آخر
همه ساله ز کنجت داشتم پر
چرا دل ز اخر من بر گرفتی
برفتی آخر دیگر گرفتی
ترا نیکی نسازد چون بدیدم
دریغ آن رنجها کز تو کشیدم
ترا آخر چنان سازد که دیدی
تو خود دانی چه سختیها کشیدی
کرا خرما نسازد خار سازد
کرا منبر نسازد دار سازد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از شعر، رامین به مرو می‌رسد و زیبایی‌های این سرزمین را وصف می‌کند و دل‌تنگی‌اش از دوری از ویس را ابراز می‌کند. او احساس می‌کند که زندگی در مرو بسیار خوشایند است، اما دوری از یار و دوستانش احساس تنهایی و غم را در او به وجود آورده است. رامین با شوق به نزد ویس می‌رود و دایه را از آمدن خود مطلع می‌کند. اما در این حین، دایه متوجه می‌شود که شاه خوابیده و باید چاره‌ای برای بیدار کردن او پیدا کند. ویس، با دیدن رامین، در دلش شوری تازه پیدا می‌شود و این پژمردگی را به خاطر غم دوری از او تجربه کرده بود. در پایان، ویس به یاد روزهای خوش گذشته و رامین دل می‌بندد و احساس می‌کند که همواره در دل او باقی خواهد ماند.
هوش مصنوعی: مرو (شهری در ایران) به خاطر نشستن شهریاران و بزرگانش، جایی خوشایند و دلپذیر است. همچنین این سرزمین زمینِ شاد خواران (کسانی که از نعمت‌ها و برکت‌های زمین بهره‌مند هستند) را به خوبی در بر می‌گیرد.
هوش مصنوعی: مرو در همهٔ فصول سال، از جمله تابستان و نیسان (بهار) و همچنین پاییز و زمستان، بسی سرسبز و دل‌انگیز است.
هوش مصنوعی: کسی که در مرو محبوبی دارد، چه راه‌هایی برای زندگی کردن می‌شناسد که در جاهای دیگر ممکن نیست؟
هوش مصنوعی: چطور می‌تواند در مرو با یارش زندگی کند و روزگارش را خوش بگذراند؟
هوش مصنوعی: رامین در حالی که دلbroken و غمگین است، هم از مرو دور شده و هم از محبوبش جدا مانده است.
هوش مصنوعی: رامین هم از دوستان و وابستگان خود دور افتاده و هم از معشوقش، که کی بسیار محبوب و عزیزش بود، جدا شده است.
هوش مصنوعی: جایگاه فعلی رامین مانند جایگاه نخستش نیست و معشوق او هم به اندازه معشوق قبلی‌اش نیست.
هوش مصنوعی: وقتی رامین به کشور مرو رسید، برای او هر گیاهی به اندازه سرو (درختی بزرگ و راست)، زیبا و دلربا به نظر می‌آمد.
هوش مصنوعی: زمین آنجا زیبا و دلنشین است، شاخ درختانش مانند حوریان زیبا به نظر می‌رسد، گل‌ها مانند عطر و بوی خوش غالیه (نوعی ادویه خوشبو) هستند و برگ‌ها هم مانند کافور (نوعی خوشبوکننده) خوشبو و معطرند.
هوش مصنوعی: در آن سرزمین، حال و هوای رامین به قدری خوش و دلنشین بود که مانند شاخ نسرین در فصل بهار زیبا و گل‌فشان بود.
هوش مصنوعی: تو گفتی که در سرزمین مرو، شهجان (پادشهری بزرگ) در باغی بهشتی مانند مینو، دروازهٔ بهشت را گشوده است.
هوش مصنوعی: زمانی که رامین به دز مرو نزدیک شد و از راه وارد شد، کسی از بالای گوشک (نقطه‌ای بلندی) او را دید و متوجه آمدن او شد.
هوش مصنوعی: در آن زمان، مرد فرود آمد و با خوشحالی، رامین را بر روی اسبش (رخش) دیده است.
هوش مصنوعی: رامین به صورت جداگانه به هر کدام از دایه‌ها اطلاع داد و این خبر باعث شد دل دایه‌ها از نگرانی آسوده شود.
هوش مصنوعی: رامین با شتاب به نزد ویس بانو رفت و به او گفت که برای درمان دردش، دارویی آورده است.
هوش مصنوعی: پلنگ خسروی که در اینجا به عنوان نماد قدرت و شجاعت است، به سرزمین گرازان (شاید نماد جانداران ناتوان) می‌آید و این نشان‌دهنده ورود پادشاهی با شوکت و عظمت به میان مردمی است که در برابر او سر فرود آورده‌اند.
هوش مصنوعی: نسیم خوشبختی خبر می‌دهد که بهار پادشاهان فرا رسیده است و همه خواهان و منتظران خوشحالی و روزهای خوب هستند.
هوش مصنوعی: درخت شادکامی که نماد خوشبختی و سرزندگی است، اکنون میوه‌دار شده و بختی که در گذشته ستمگر بود، حالا به بختی عدالت‌خواه بدل شده است.
هوش مصنوعی: شاخ مهر نو، به معنای عشق و محبت تازه، برآورده شد و به این ترتیب، ارتباطی ارزشمند و زیبا (به خاطر وصل گوهر) شکل گرفت.
هوش مصنوعی: صبح از سمت شرق دمیده و روشن شده و بهار در دیار شادی و سرور آغاز شده است.
هوش مصنوعی: نوری از شادی و خوشبختی به وجود آمده است، زیرا خبری خوش از خوشی و شادی به واسطه پیوستن به محبوب به گوش می‌رسد.
هوش مصنوعی: نمی‌بینی شب که به روشنی روز تبدیل شده و جهان پر از شادی و خوشحالی شده است، همان‌طور که در زمان گلستان و شکوفه‌ها است.
هوش مصنوعی: شما جلوه‌های شادمانی را نمی‌بینید که درختان با شکوفه‌هایشان پر از شادمانی شده‌اند و درختان اندوه نیز پژمرده و بی‌حالی به سر می‌برند.
هوش مصنوعی: تو نمی‌بینی که زمین به رنگ دیبا (پارچه‌ای ابریشمی و نرم) درآمده و بویی مانند عنبر (عطر خوشبو) از باد به مشام می‌رسد.
هوش مصنوعی: ای دختر، سر خود را از بستر بلند کن و به تماشای دنیا بپرداز و این جهان را ببین.
هوش مصنوعی: شب تاریک و سیاه مثل رنگ موی تو بود، اما حالا روشن و درخشان شده و به رنگ صورت تو درآمده است.
هوش مصنوعی: جهان از غم و اندوه پاک شده و همه جای زمین از کوه تا کوه در شادی می‌خندد.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر ورود رامین شاد و خوشحال شده و هوا نیز از عطر و بوی او معطر گردیده است.
هوش مصنوعی: رامین با نشانه‌های نیکو و خوشی به مرو آمد و به دنبال این است که با ویس، یعنی ماه دلخواهش، دوباره به وصال برسد.
هوش مصنوعی: بیا تا چهرهٔ آن معشوق را ببینی، گویی که فرزند ماه را مشاهده کرده‌ای.
هوش مصنوعی: در درگاه ایستاده‌ام و درخواست دارم که از کین و خشم تو بپرهیزم و از آن دوری گزینم.
هوش مصنوعی: دل تو خسته است و دل او نیز شکسته؛ میان این دو، هر دو در برابر درهایی بسته قرار دارند و هیچ‌کدام نمی‌توانند به هم برسند.
هوش مصنوعی: در دل خود را به روی او که دلتنگ است، باز کن و به او امید زندگی و شادابی را هدیه بده.
هوش مصنوعی: سمن به ویس گفت: شاه در خواب پنهان است و مصیبت‌ها در زیر خواب او نهفته است.
هوش مصنوعی: اگر او از این خواب شیرین بیدار شود، تمام کارهای ما سخت و دشوار خواهد شد.
هوش مصنوعی: باید کسی اقدام کند که هنوز در خواب است و راز ما و مشکلات ما را نمی‌داند.
هوش مصنوعی: دایه (پرستار) با شیوه‌ای خاص و جادوگرانه چیزی برای شاه گفت که موجب شد گویی شاه در حال مرگ است و جانش در خطر است.
هوش مصنوعی: وقتی که رامین در حال خواب است، مانند مستان مستی که خواب نوشین (شراب) آنها را دربرگرفته، به حالت غفلت و بی‌خبری از دنیا فرو می‌رود. به‌طوری که انگار هیچ آگاهی از واقعیت‌های جهان ندارد.
هوش مصنوعی: ویس، به‌سان ماهی درخشان و روشن، در حالتی ناراحت و غمگین، در کنار یک روزن (پنجره یا سوراخ) نشسته است.
هوش مصنوعی: ویس از روزنه، چهرهٔ رامین را دید و به دلش شوق و محبت او مانند شکفتن گل در بهار sprang شد.
هوش مصنوعی: اما رامین صبر کرد و از دلش غم و اندوه را پنهان کرد و این بی‌احساسی و غم را به ویس نشان نداد.
هوش مصنوعی: رامین به اسبش، رخش، گفت که ای اسب قوی و کوهی شکل، تمام سخن خود را با تو می‌گویم.
هوش مصنوعی: من تو را به اندازه‌ای دوست داشتم که مانند فرزند خودم به تو علاقه‌مند بودم، اما چرا محبت و رابطه‌ام را از من گرفتید؟
هوش مصنوعی: من نه از طلا بدنم را ساخته‌ام و نه لباس‌هایم را از ابریشم نرم و فاخر درست کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من رُخسار تو را از نقره نساختم، بلکه هر سال از گوشهٔ چشمت پر از عشق تو شدم.
هوش مصنوعی: چرا دل من را از خودت برانداختی و رفتی؟ حالا چرا دوباره دیگری را انتخاب کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: تو را هیچ خوبی نمی‌بخشد، زیرا که من بدی‌هایت را دیده‌ام. افسوس بر آن زحمت‌هایی که به خاطر تو متحمل شدم.
هوش مصنوعی: تو را در آینده به حالتی می‌رساند که خودت بهتر از هر کس می‌دانی چه سختی‌هایی را متحمل شدی.
هوش مصنوعی: هر کسی که نمی‌تواند از خود کار خوب و ارزشمندی ارائه دهد، در نهایت مشکلات و موانع برایش به وجود می‌آید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.