چو رامین دید بانو را دلازار
ز لب بارنده زهر آلود گفتار
هزاران گونه لابه کرد و پوزش
ز جان پر نهیب از درد و سوزش
بدو گفت ای بهار مهربانان
به چهره آفتاب دلستانان
بهشت دلبران اورنگ شاهان
طراز نیکوان سالار ماهان
ستاره بامداد و ماه روشن
چراغ کشور و خورشید برزن
گل صد گنبد و آزاده سوسن
خداوند من و کام دل من
چرا چندین به خون من شتابی
چرا رویت همی از من بتابی
منم رامین ترا با جان برابر
توی ویسه مرا از جان فزونتر
منم رامین ترا شایسته کهتر
تویی ویسه مرا بایستهٔ مهتر
منم رامین که شاه بی دلانم
ز مهر تو به گیتی داستانم
توی ویسه که ماه نیکوانی
به چشم و زلف شاه جادوانی
همانم من که تو دیدی همانم
همان شایسته یار مهربانم
همانم من که بودم تو نه آنی
چرا بر من نمایی دل گرانی
مگر کردی به گفت دشمنان گوش
که زی تلخ شد آن مهر چون نوش
مگر سوگندها به دروغ کردی
مگر زنهار با جانم بخوردی
مگر یکدل شدی با دشمن من
مگر آتش زدی در خرمن من
دریغ آن مهر و آن امیدواری
که جانم را بُد اندر مهرکاری
بکشتم عشق در باغ جوانی
به جان خویش کردم باغبانی
همی ورزید باغم با دل شاد
چنان کز دیدگان آبش همی داد
نه یک شب خفت و نه یک روز آسود
به رنج باغبانی در، بفرسود
چو آمد نوبهار وصل روشن
برآمد لاله و خیری و سوسن
ز گل بود اندرو صد جای توده
دمان بویش چو بوی مشک سوده
چنار و بید او شد سایه گستر
چنان چون مورد و سروش شاخ پرور
شکفته شد دگرگونه درختان
ز خوبی همچو کام نیکبختان
به بانگ آمد درو قمری و بلبل
دگر مرغان برآوردند غلغل
وفا پیرامُنَش آهیخت دیوار
نه دیواری که کوهی نام بُردار
به پای کوه نوشین رودباری
به گرد رود زرین مرغزاری
ز رامش بود کبگ کوهساری
چنان کز رنگ شیر مرغزاری
کنون آمد زمستان جدایی
بدو در، ابر و باد بی وفایی
ز بدبختی درآمد سال و ماهی
که ویران شد درو هر جایگاهی
ز بی آبی درآمد روزگاری
که در وی خشک شد هر رودباری
نه آن دیوار ماندهست و نه آن باغ
نه آن کوه و نه آن رود و نه آن راغ
بد اندیشان در ختانش بکندند
در و دیوار او بر هم فگندند
رمیدند آن همه مرغانش اکنون
چه کبگ از کوه و چه بلبل ز هامون
دریغا آن همه سرو و گل و بید
دریغا روزگار رنج و اومید
نه از زر بود مهر ما ز گل بود
که چون بشکست بی بر گشت و بی سود
دل از دل دور گشت و یار از یار
غم اندر غم فزود و کار در کار
به کام دل رسید از ما بدآموز
که چون ما باد بدفرجام و بدروز
کنون بدگوی ما از رنج ما رست
بیاسوده به کام خویش بنشست
نه پیغامبر بود اکنون نه همراز
نه بدگوی و بدخواه و نه غماز
نه دایه رنج بیند نه تو تیمار
نه من درد دل و نه موبد آزار
بجز من در میان کس را گنه نیست
که بخت کس چوبخت من سیه نیست
به ناله زین سیه بخت نگونم
که با او من همه جایی زبونم
مرا گوهر چنان شد پوزش آرای
که آزاده زبون باشد به هر جای
اگر نه خواستی بختم سیاهی
مرا نفریفتی دیو تباهی
کسی کان دیو را باشد به فرمان
به دل چون من بود کور و پشیمان
به جای عود خام و مشک سارا
گرفته چوب بید و ریگ صحرا
به جای زر ناب و در شهوار
به چنگ من سفال و سنگ کهسار
به جای باد رفتار اسپ تازی
گرفته کم بها اسپ طرازی
نگارا نه همه پنداشتی کن
زمانی دوستی و آشتی کن
اگر کردم جفا و زشت کاری
تو با من کن وفا و مهر و یاری
گناه از بن ترا بود ای دلارام
گرفتاری مرا آمد به فرجام
گناهی را که تو کردی یکی روز
هزاران عذر خواهم از تو امروز
کنم پیش تو چندان لابهٔ زار
که بزدایم ز جانت زنگ آزار
گناه از خویشتن بینم همیشه
کنم تا مرگ با تو عذر پیشه
گهی گویم چو خواهم از تو زنهار
گنهگارم گنهگارم گنهگار
گهی گویم چو خواهم از تو درمان
پشیمانم پشیمانم پشیمان
خداوندی و بر من پادشایی
توانی کم عقوبتها نمایی
و لیکن پس کجا باشد کریمی
خداوندی و رادی و رحیمی
اگر بخشایش از من بازگیری
ز من زاری وپوزش نپذیری
همینجا بند درگاه تو گیرم
همی گریم به زاری تا بمیرم
به دیگر جای رفتن چون توانم
که بخشایندهای چون تو ندانم
مکن ماها و بر جانم ببخشای
بلا زین بیش بر جانم میفزای
چه بود ار من گنه کردم یکی بار
نه جز من نیست در گیتی گنهگار
گناه آید ز گیهان دیده پیران
خطا آید ز داننده دبیران
دونده باره هم در سر درآید
برنده تیغ هم کندی نماید
گر آمد ناگهان از من خطایی
مرا منمای داغ هر جفایی
منم بنده توی زیبا خداوند
ز بیزاری منه بر پای من بند
همه جوری توانم بردن از یار
جز آن کز من شود یکباره بیزار
مرا کوری به از هجر تو دیدن
مرا کرّی به از طعنت شنیدن
مرا هرگز مبادا از تو دوری
ترا هرگز مباد از من صبوری
نگارا تا تو بر من دل گرانی
به چشم من سبک شد زندگانی
همیشه دلگران باشی به بیداد
گران باشد همیشه سنگ و پولاد
نباشد مهرت اندر دل گه جنگ
نباشد آب در پولاد و در سنگ
مرا خود از دلت آتش درافتاد
که خود آتش فتد از سنگ و پولاد
بر آتش سوز گرد آید همه کس
تو هم فریاد اتش سوز من رس
اگر دریا برین آتش فشانی
نیاید آتشم را زو زیانی
جهان پر دود گشت از دود جانم
چو بختم شد به تاریکی جهانم
جهان بر من همی گرید بدین سان
ازیرا امشب این برفست و باران
به آتشگاه میماند درونم
به کوه برف میماند برونم
بدین گونه تنم را مهر کردهست
که نیمی سوخته نیمی فسردهست
چو من بر آسمان خود یک فرشتهست
که ایزد ز آتش و برفش سرشتهست
نشد برف من از آتش گدازان
که دید آتش چنین با برف سازان
کسی کاو را وفا با جان سرشتهست
به برف اندر بِکُشتن سخت زشتست
گمان بردم که از آتش رهانی
ندانستم که در برفم نشانی
منم مهمانت ای ماه دو هفته
به دو هفته دو ماهه راه رفته
به مهمانان همه خوبی پسندند
نه زین سان در میان برف بندند
اگر شد کشتنم بر چشمت آسان
به برف اندر مَکُش باری بدین سان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رامین، با دیدن ویس و حال نابسامان او، از دلشکستگی و دردش شکایت میکند و از شکیبایی و وفاداریاش نسبت به ویس میگوید. او به زیبایی و مهربانی ویس اشاره میکند و از او میخواهد که به خاطر دشمنان و بدگوییهای آنها به او دل grان نباشد. رامین با یادآوری عشق قدیمشان و باغی که به عشق او پرورش داده، غم دوری و جدایی را ابراز میکند و تکیه بر وفاداریاش به ویس دارد. ویس را از گناه خود میسنجید و از او عذرخواهی میکند و در نهایت به مهربانی و بخشش الهی استدلال میآورد و به امید آشتی و بازگشت به روزهای خوب میپردازد.
هوش مصنوعی: وقتی رامین دید که بانو (ویس) دلش را میآزارد و از لبش سخنانی زهرآلود و تلخ میبارد،
هوش مصنوعی: با جانی پر از ترس و درد و سوز، هزاران گونه التماس و عذرخواهی کرد.
هوش مصنوعی: به او گفت: ای بهارِ مهربانان و ای که در چهره آفتابِ دلربایانی،
هوش مصنوعی: ای بهشتِ دلبران و تختِ شاهان، ای زینتِ زیبارویان و سرورِ ماهرویان،
هوش مصنوعی: ای ستارهٔ صبح و ماهِ روشن، ای چراغِ کشور و خورشیدِ کوی و محله،
هوش مصنوعی: ای گلِ صدبرگ و سوسنِ آزاده، ای سرور من و آرزوی دلم،
هوش مصنوعی: چرا اینهمه برای ریختن خون من شتاب میکنی و چرا رویت را از من برمیگردانی؟
هوش مصنوعی: من رامینم که تو را همسنگ جانم میدانم و تو ویسی که برایم از جان هم عزیزتری.
هوش مصنوعی: من رامین، خدمتگزار شایستهٔ توام و تو ویس، بزرگ و سرور دلخواه منی.
هوش مصنوعی: من رامینم که پادشاه دلباختگانم و به سبب عشق تو در جهان افسانه شدهام.
هوش مصنوعی: تو ویسی که ماه زیبارویانی و با چشم و زلفت شاهِ جادوگرانی.
هوش مصنوعی: من همان کسیام که پیشتر دیده بودی؛ همان یار شایسته و مهربان.
هوش مصنوعی: من همانم که بودم، اما تو دیگر آن نیستی؛ چرا با من دلسنگینی و بیمهری نشان میدهی؟
هوش مصنوعی: آیا به حرف دشمنان گوش دادهای که آن مهرِ شیرین چون نوش، تلخ شده است؟
هوش مصنوعی: آیا سوگندهایت دروغ بود و پیمان امانی را که با جان من بسته بودی شکستی؟
هوش مصنوعی: آیا با دشمن من همدل شدی و در خرمن هستی من آتش زدی؟
هوش مصنوعی: افسوس از آن عشق و امیدی که جانم در کشت و پرورش مهر داشت.
هوش مصنوعی: عشق را در باغ جوانی کاشتم و با جان خودم باغبانیاش کردم.
هوش مصنوعی: دلم با شادی باغم را پرورش میداد، چنانکه از چشمانم آبیاریاش میکرد.
هوش مصنوعی: نه شبی خوابید و نه روزی آسود و در رنج باغبانی فرسوده شد.
هوش مصنوعی: وقتی بهارِ روشنِ وصال رسید، لاله و شببو و سوسن در آن رویید.
هوش مصنوعی: در آن باغ در صد جا گل انبوه شده بود و بوی آن چون مشک ساییده میپراکند.
هوش مصنوعی: چنار و بیدش سایه گستردند و مورد و سروش نیز شاخههای پربار پروراندند.
هوش مصنوعی: درختان گوناگونش شکوفه کردند و در زیبایی همچون آرزوی برآوردهٔ خوشبختان بودند.
هوش مصنوعی: قمری و بلبل در آن به آواز آمدند و دیگر پرندگان هم غوغا به پا کردند.
هوش مصنوعی: وفا گرداگرد آن باغ دیواری کشید؛ نه دیواری معمولی، بلکه کوهی بلندآوازه.
هوش مصنوعی: در دامنهٔ آن کوه رودی شیرین روان بود و گرداگرد رود چمنزاری زرین.
هوش مصنوعی: کبک کوهستانی از شادی چنان بیباک بود که گویی شیرِ مرغزار را هم به چیزی نمیگرفت.
هوش مصنوعی: اکنون زمستانِ جدایی رسیده و در آن ابر و بادِ بیوفایی میوزد.
هوش مصنوعی: از بدبختی روزگاری رسید که در آن هر جای این باغ عشق ویران شد.
هوش مصنوعی: خشکسالیای آمد که هر رودی در آن خشکید؛ یعنی سرچشمهٔ عشق و شادی ما از میان رفت.
هوش مصنوعی: اکنون نه آن دیوار مانده، نه آن باغ، نه آن کوه و رود و دشت سبز.
هوش مصنوعی: بدخواهان درختانش را از ریشه کندند و در و دیوارش را بر سر هم ویران کردند.
هوش مصنوعی: همهٔ پرندگانش اکنون گریختهاند، چه کبک از کوه و چه بلبل از دشت.
هوش مصنوعی: افسوس بر آن همه سرو و گل و بید، و افسوس بر روزگاری که در آن رنج میکشیدیم و امید داشتیم.
هوش مصنوعی: عشق ما از جنس زر نبود، از گل بود؛ از این رو وقتی شکست، بیحاصل و بیارزش شد و چیزی از آن نماند.
هوش مصنوعی: دل از دل و یار از یار دور افتاد؛ غم بر غم افزوده شد و گرفتاری بر گرفتاری.
هوش مصنوعی: آن بدآموز و فتنهگر از جدایی ما به آرزویش رسید؛ کاش او نیز مانند ما بدعاقبت و بدروزگار شود.
هوش مصنوعی: اکنون بدگوی ما از رنجی که از ما میبرد آسوده شده و با کامیابی آرام نشسته است.
هوش مصنوعی: اکنون نه پیک و رازداری میان ماست و نه بدگو و بدخواه و سخنچینی که کار ما را دنبال کند.
هوش مصنوعی: دیگر نه دایه رنج میکشد، نه تو غم میخوری، نه من دردِ دل دارم و نه موبد آزار میبیند؛ گویی همهچیز پایان یافته است.
هوش مصنوعی: در این میان جز من کسی گناهکار نیست، زیرا بخت هیچکس مانند بخت من سیاه نیست.
هوش مصنوعی: از این بخت سیاه و واژگون خود مینالم، زیرا با آن در همهجا خوار و درماندهام.
هوش مصنوعی: سرشت من چنان به عذرخواهی خو گرفته که مانند آزادهای شدهام که همهجا زبون و درمانده است.
هوش مصنوعی: اگر بختم سیاهی مرا نمیخواست، دیو تباهی مرا فریب نمیداد.
هوش مصنوعی: هر کس فرمان آن دیو را ببرد، مانند من دلکور و پشیمان میشود.
هوش مصنوعی: به جای عود خام و مشک ناب، چوب بید و ریگ بیابان برگزیدم؛ یعنی تو را رها کردم و به کسی بیارزش دل بستم.
هوش مصنوعی: به جای زر ناب و مروارید شاهوار، سفال و سنگ کوه به دستم آمد.
هوش مصنوعی: به جای اسب تازی که چون باد میرود، اسب طرازیِ کمبها را گرفتم.
هوش مصنوعی: ای نگار، یکسره به گمان و پندار خود رفتار مکن؛ لحظهای با من دوستی و آشتی کن.
هوش مصنوعی: اگر من ستم و کار زشت کردم، تو با من وفا و مهربانی و یاری کن.
هوش مصنوعی: ای دلارام، گناه از آغاز از تو بود، ولی در پایان گرفتاریاش به من رسید.
هوش مصنوعی: برای گناهی که تو روزی کردی، امروز من هزاران بار از تو پوزش میخواهم.
هوش مصنوعی: آنقدر پیش تو زاری و التماس میکنم تا زنگار رنجش را از جانت پاک کنم.
هوش مصنوعی: همیشه گناه را از خودم میدانم و تا دم مرگ عذرخواهی از تو را پیشهٔ خود میکنم.
هوش مصنوعی: گاهی که از تو امان میخواهم، پیاپی میگویم: گناهکارم، گناهکارم، گناهکار.
هوش مصنوعی: گاهی که از تو درمان دردم را میخواهم، پیاپی میگویم: پشیمانم، پشیمانم، پشیمان.
هوش مصنوعی: تو خداوندگار و پادشاه منی و میتوانی مرا کیفرهای بسیار بدهی.
هوش مصنوعی: ولی اگر چنین کنی، بزرگواری و سروری و جوانمردی و مهربانیات کجا خواهد بود؟
هوش مصنوعی: رامین به ویس میگوید: اگر بخشش خود را از من دریغ کنی و زاری و عذرخواهیام را نپذیری،
هوش مصنوعی: همینجا به درگاه تو میچسبم و آنقدر با زاری گریه میکنم تا بمیرم.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم به جای دیگری بروم، وقتی بخشندهای مانند تو نمیشناسم؟
هوش مصنوعی: ای ماهروی، چنین نکن و بر جان من رحم کن و بیش از این بر رنج و بلای جانم نیفزای.
هوش مصنوعی: چه میشود اگر من یک بار گناه کرده باشم؟ در جهان تنها من گناهکار نیستم.
هوش مصنوعی: پیران جهاندیده هم گناه میکنند و دبیران دانا هم خطا میکنند.
هوش مصنوعی: اسب تیزرو هم گاهی به سر درمیافتد و شمشیر بُرنده هم گاهی کُند میشود؛ پس لغزش از هر کسی ممکن است.
هوش مصنوعی: اگر ناگهان خطایی از من سر زد، داغ هر ستم و جفایی را بر من نگذار.
هوش مصنوعی: من بندهام و تو خداوندگار زیبای منی؛ با بیزاری از من، بند بر پایم مگذار.
هوش مصنوعی: هر ستمی را از یار میتوانم تحمل کنم، جز اینکه یکسره از من بیزار شود.
هوش مصنوعی: کور بودن برایم بهتر از دیدن جدایی توست و کر بودن بهتر از شنیدن سرزنش تو.
هوش مصنوعی: هرگز از تو دور نباشم و هرگز تو بی من شکیبا نباشی.
هوش مصنوعی: ای نگار، تا تو با من دلسنگین و رنجیدهای، زندگی در چشم من بیارزش شده است.
هوش مصنوعی: تو همیشه در ستمگری سختدل و سنگیندلی، همانگونه که سنگ و پولاد همیشه سنگین است.
هوش مصنوعی: هنگام قهر، مهری در دلت نیست، چنانکه در سنگ و پولاد آبی نیست.
هوش مصنوعی: از دل سنگمانند تو آتشی در من افتاد، همانگونه که از برخورد سنگ و پولاد آتش میجهد.
هوش مصنوعی: همه مردم برای یاری آتشزده گرد میآیند؛ تو نیز به فریاد من که در آتش میسوزم برس.
هوش مصنوعی: آتش عشق من چنان است که اگر دریایی بر آن بریزی، زیانی به آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: جهان از دود جان سوختهام پر از دود شد و جهانم مانند بختم تاریک گشت.
هوش مصنوعی: جهان اینگونه بر حال من میگرید؛ از همین روست که امشب برف و باران میبارد.
هوش مصنوعی: درونم از آتش عشق مانند آتشکده است و بیرونم از برف مانند کوهی برفی.
هوش مصنوعی: عشق تنم را چنان کرده که نیمی از آن سوخته و نیمی یخزده است.
هوش مصنوعی: همانند من، در آسمان تنها یک فرشته هست که خداوند او را از آتش و برف آفریده است.
هوش مصنوعی: برف تن من از آتش درونم آب نشد؛ چه کسی تاکنون دیده است که آتش و برف چنین با هم سازگار باشند؟
هوش مصنوعی: کسی را که وفاداری با جانش سرشته شده، در برف کشتن بسیار زشت است.
هوش مصنوعی: گمان میکردم مرا از آتش عشق رها میکنی، نمیدانستم که مرا در برف مینشانی.
هوش مصنوعی: ای ماه شب چهارده، من مهمان توام و راه دوماهه را در دو هفته پیمودهام تا به تو برسم.
هوش مصنوعی: با مهمانان همه نیکی را روا میدانند، نه اینکه آنان را اینگونه در میان برف رها کنند و در به رویشان ببندند.
هوش مصنوعی: اگر کشتن من در نظرت آسان شده است، دستکم مرا اینگونه در برف نکش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.