اگرچه عشق سر تا سر زیانست
همه رنج تن و درد روانست
دو شادی هست او را در دو هنگام
یکی شادی گه نامهست و پیغام
دگر شادی دم دیدار دلبر
دو شادی بسته با تیمار بیمر
نباشد همچو عاشق هیچ رنجور
به خاصه کز بر جانان بود دور
نشسته روز و شب چون دیدبانان
به راه نامه و پیغام جانان
سمنبر ویس بی دل بود چونین
نشسته روز و شب بر راه آذین
چو کشت تشنه بر اومید باران
و یا بیمار بر اومید درمان
چو آذین را بدید از دور تازان
چو باغ از باد نیسان گشت نازان
چنان خرم شد از دیدار آذین
که گفتی یافت ملک مصر یا چین
یکایک یاد کرد آذین که چون دید
نهیب عشق رامین را فزون دید
بگفت آن غم که او را از هوا بود
بر آن گفتار او نامه گوا بود
همان کرد ای عجب ویس سمنبوی
که رامین کرده بُد با نامهٔ اوی
چو زو بستد هزاران بوسه دادش
گهی بر چشم و گه بر دل نهادش
به شیرین بوسگانش کرد شیرین
به مشکین زلفکانش کرد مشکین
پس آنگه نامه را بگشاد و برخواند
تو گفتی کو ز شادی جان برافشاند
دو روز آن نامه را از دست ننهاد
گهی خواند و گهی بوسه همی داد
همی تا دررسید از راه رامین
ندیم و غمگسارش بود آذین
پس آنگه روی مه پیکر بیارست
سر مشکین گُلِه بر گل بپیراست
نهاد از زر و گوهر تاج بر سر
چو خورشیدی از مه دارد افسر
خز و دیبای گوناگون بپوشید
فروغ مهر بر گردون بپوشید
رخش گفتی نگار اندر نگارست
تنش گفتی بهار اندر بهارست
دو زلفش مایهٔ صد شهر عطار
لبانش داروی صد شهر بیمار
به روی آشوب دلهای جوانان
به زلف آسیب جان مهربانان
به سرین برشکسته زلف پُر چین
شکستهستند گویی زنگ بر چین
نگاری بود کرده سخت زیبا
ز مشک و شکر و گلبرگ و دیبا
بهشتی بود گلبوی و وشیرنگ
ز کام و راحت و گشّی و فرهنگ
دو زلف از بوی و خم چون عنبر و جیم
دهانی همچو تنگ شکر و میم
شکفته بر کنار جیم نسرین
نهفته در میان میم پروین
چنین ماهی اسیر مهر گشته
تن سیمینش زرین چهر گشته
نگاری بود گفتی نغز و دلکش
نهاده دست مهر او را بر آتش
شتابش را تب اندر دل فتاده
نشاطش را خر اندر گل فتاده
رسیده کارد هجران به ستخوانش
فتاده لشکر غم بر روانش
به بام گوشک موبد بر، بمانده
به هر راهی یکی دیده نشانده
به سان دانه بر تابه بی آرام
بمانده چشم بر راه دلارام
شب آمد ماهتاب او نیامد
به شب آرام و خواب او نیامد
تو گفتی بستر دیباش هموار
به زیرش همچو گلبن بود پرخار
سحرگه ساعتی جانش برآسود
دلش بیهوش گشت و چشم بغنود
بجست از خواب همچون دیو زد مرد
یکی آه از دل نادان برآورد
گرفتش دایه و گفتش چه بودت
ستنبه دیو بد خو چه نمودت
سمنبر ویس لرزان گشت چون بید
چو در آب روان در، عکس خورشید
به دایه گفت هرگز مهر دیدی
چو مهر من به گیتی یا شنیدی
ندیدهستم شبی هرگز چو امشب
که آمد جان من صد باره بر لب
تو گویی زیر من منسوج بستر
به مار و کژدم آگندهست یکسر
مرا بخت دژم چون شب سیاهست
شب بخت مرا رامین چو ماهست
سیاهی از شبم آنگه زداید
که ماه بخت من چهره نماید
کنون در خواب دیدم ماه رویش
جهان پر مشک و عنبر کرده مویش
چنان دیدم که دست من گرفتی
بدان یاقوت قند آلود گفتی
به خواب اندر به پرسش آمدهستم
که از بد خواه تو ترسان شدهستم
به بیداری نیایم زانکه دشمن
نگه دارد ترا همواره از من
ترا از من نگه دارند محکم
روان را چون نگه دارند از هم
مرا بنمای رویت تا ببینم
که من از داغ روی تو چنینم
مترس اکنون و تنگ اندر برم گیر
که بس خوش باشد اندر هم مِیْ و شیر
برم از زلفکانت عنبرین کن
لبم از بوسگانت شکرین کن
به سنگین دل وفا و مهر من جوی
به نوشین لب نوازشهای من گوی
مکن تندی که از تو باشد آهو
بهست از روی نیکو خوی نیکو
من اندر خواب روی دوست دیدم
سخنهای چنین از وی شنیدم
چرا بی صبر و بی چاره نباشم
چرا همواره غمخواره نباشم
مرا تا بخت از آن مه دور دارد
بدین غم هر کسی معذور دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ویس از آمدن رامین آگاه میشود و با وجود تمام رنجهای عشق، شوق و شادی او را در انتظار پیام و دیدار رامین فرا میگیرد. او مانند یک عاشق بیتاب و نظارهگر، برای دیدار رامین لحظه شماری میکند. وقتی آذین را میبیند، شادی وصفناپذیری او را در برمیگیرد و با اشتیاق نامهای از رامین میخواند. پس از آن، ویس خود را آماده میکند و در تلاش است تا زیباترین جلوههای خود را برای رامین بیافریند. اما در دل او نگرانی و حس دلتنگی وجود دارد و خوابهایش نیز از دوری رامین پر از غم شده است. ویس در نهایت به این فکر میافتد که چقدر برای دیدن رامین بیتاب است و از خود میپرسد چرا باید اینقدر رنج بکشد.
هوش مصنوعی: هرچند عشق از آغاز تا پایان زیان است و سراسر رنج تن و درد جان است،
هوش مصنوعی: عشق در دو هنگام شادی دارد: یکی هنگامی که نامه و پیغام از یار میرسد،
هوش مصنوعی: و دیگری لحظهٔ دیدار معشوق؛ اما این دو شادی با اندوهی بیشمار همراه است.
هوش مصنوعی: هیچ رنجوری مانند عاشق نیست، بهویژه عاشقی که از معشوق دور افتاده باشد.
هوش مصنوعی: چنین عاشقی شب و روز مانند نگهبانان دیدهبانی مینشیند و چشم به راه نامه و پیغام یار میدوزد.
هوش مصنوعی: ویسِ سپیدتن و دلباخته نیز چنین بود و شب و روز چشم به راه آذین، پیک رامین، نشسته بود.
هوش مصنوعی: مانند کشتزار تشنه که امید باران دارد، یا بیماری که امید درمان دارد.
هوش مصنوعی: چون آذین را از دور دید که شتابان میآید، مانند باغی که از باد بهاری شکوفا شود، شادمان و سرخوش شد.
هوش مصنوعی: از دیدن آذین چنان شاد شد که گویی پادشاهی مصر یا چین را به دست آورده است.
هوش مصنوعی: آذین یکبهیک بازگفت که رامین را چگونه دیده و شور عشق او را بیش از پیش یافته است.
هوش مصنوعی: اندوهی را که رامین از عشق داشت بیان کرد و نامهٔ رامین گواه درستی سخن او بود.
هوش مصنوعی: شگفتا که ویس خوشبو با نامهٔ رامین همان کاری را کرد که رامین با نامهٔ او کرده بود.
هوش مصنوعی: چون نامه را از آذین گرفت، هزاران بوسه بر آن زد و گاه بر چشم و گاه بر دل خود نهاد.
هوش مصنوعی: با بوسههای شیرینش نامه را شیرین کرد و با زلفان مشکینش آن را خوشبو ساخت.
هوش مصنوعی: سپس نامه را گشود و خواند، چنان که گویی از شادی جان نثار میکرد.
هوش مصنوعی: دو روز نامه را از دست زمین نگذاشت؛ گاه آن را میخواند و گاه میبوسید.
هوش مصنوعی: تا زمانی که رامین از راه رسید، آذین همدم و غمخوار ویس بود.
هوش مصنوعی: آنگاه ویس چهرهٔ ماهگونش را آراست و گیسوی مشکین و پرحلقهاش را بر رخسار گلگونش مرتب کرد.
هوش مصنوعی: تاجی از زر و گوهر بر سر نهاد، چنان که گویی خورشیدی است که از ماه تاج بر سر دارد.
هوش مصنوعی: جامههای گوناگون از خز و دیبا پوشید و با زیبایی خود فروغ خورشید آسمان را پوشاند و بیرنگ کرد.
هوش مصنوعی: چهرهاش گویی نقشی بر نقش بود و تنش گویی بهاری در دل بهار.
هوش مصنوعی: دو زلفش آنقدر خوشبو بود که سرمایهٔ عطاران صد شهر میشد و لبانش درمان بیماران صد شهر بود.
هوش مصنوعی: رویش دل جوانان را آشفته میکرد و زلفش جان عاشقان را آزار میداد.
هوش مصنوعی: زلف پرچینش تا سرین او فرو ریخته بود، گویی سپاه زنگیان سیاه را بر سرزمین چین شکستهاند؛ یعنی زلف سیاه بر تن سپید افتاده بود.
هوش مصنوعی: نگاری بسیار زیبا بود که گویی از مشک و شکر و گلبرگ و دیبا ساخته شده بود.
هوش مصنوعی: بهشتی بود خوشبو چون گل و رنگارنگ چون پارچهٔ وشی، آکنده از کامروایی و آسایش و ناز و ادب.
هوش مصنوعی: دو زلفش در بوی خوش مانند عنبر و در خمیدگی مانند حرف جیم بود و دهانش در تنگی و شیرینی مانند تنگِ شکر و حرف میم.
هوش مصنوعی: کنار آن زلفِ جیممانند، چهرهای چون گل نسرین شکفته بود و درون دهانِ میممانند، دندانهایی چون ستارگان پروین پنهان بود.
هوش مصنوعی: چنین ماهرویی گرفتار عشق شده بود و تن سیمین و چهرهٔ سپیدش از اندوه عشق زرد شده بود.
هوش مصنوعی: ویس نگاری زیبا و دلربا بود، ولی دست عشق او را بر آتش نهاده بود و در سوز و گداز بود.
هوش مصنوعی: از بیقراری و شتاب، تبی در دلش افتاده بود و شادیاش مانند خری که در گل بماند، از کار مانده و درمانده بود.
هوش مصنوعی: کارد جدایی تا استخوانش رسیده بود و لشکر غم بر جانش هجوم آورده بود.
هوش مصنوعی: بر بام کوشک موبد مانده بود و بر هر راهی چشمی دوخته بود تا آمدن رامین را ببیند.
هوش مصنوعی: مانند دانهای که روی تابهٔ داغ میجهد، بیآرام بود و چشمش به راه یار دلارام مانده بود.
هوش مصنوعی: شب فرارسید ولی ماه او، یعنی رامین، نیامد و در آن شب نه آرامش یافت و نه خواب.
هوش مصنوعی: گویی بستر نرم و هموار ابریشمیاش در زیر او مانند بوتهٔ گل پر از خار بود.
هوش مصنوعی: سحرگاه ساعتی جانش آرام گرفت، از خود بیخبر شد و چشمش به خواب رفت.
هوش مصنوعی: ناگهان مانند آدمی که دیو زده و جنزده باشد از خواب پرید و آهی از دل بیتابش برآورد.
هوش مصنوعی: دایه او را گرفت و پرسید: چه شده است؟ آن دیو ستیزهگر و بدخو در خواب چه چیزی به تو نشان داد؟
هوش مصنوعی: ویسِ سمناندام مانند بید به لرزه افتاد، همچون لرزیدن تصویر خورشید در آب روان.
هوش مصنوعی: ویس به دایه گفت: آیا هرگز در جهان عشقی مانند عشق من دیده یا شنیدهای؟
هوش مصنوعی: هرگز شبی مانند امشب ندیدهام که صد بار جانم به لب رسید.
هوش مصنوعی: گویی بستر بافتهای که زیر من بود سراسر پر از مار و کژدم بود.
هوش مصنوعی: بخت اندوهگین من مانند شب سیاه است و در این شبِ بخت من، رامین همچون ماه است.
هوش مصنوعی: سیاهی شب من تنها هنگامی پاک میشود که ماه بختم، یعنی رامین، روی خود را نشان دهد.
هوش مصنوعی: اکنون در خواب روی ماهمانند او را دیدم که مویش جهان را پر از بوی مشک و عنبر کرده بود.
هوش مصنوعی: در خواب دیدم که دست مرا گرفت و با آن لب یاقوتی شیرینش به من چنین گفت:
هوش مصنوعی: (سخن رامین در خواب:) به خواب تو آمدهام تا احوالت را بپرسم، زیرا از بدخواه تو میترسم.
هوش مصنوعی: در بیداری نزد تو نمیآیم، چون دشمن همیشه تو را از من دور نگه میدارد.
هوش مصنوعی: تن تو را سخت از من دور نگه میدارند، اما جانهای ما را چگونه میتوانند از یکدیگر جدا نگه دارند؟
هوش مصنوعی: رویت را به من نشان بده تا ببینم، زیرا از داغ عشق روی تو به این حال افتادهام.
هوش مصنوعی: اکنون نترس و مرا تنگ در آغوش بگیر، که آمیختن شراب و شیر با هم بسیار خوش است.
هوش مصنوعی: سینهام را با زلفهایت خوشبوی عنبرین کن و لبم را با بوسههایت شیرین ساز.
هوش مصنوعی: با آن دل سنگینت وفاداری و عشق مرا بجوی و با لب شیرینت سخنان مهرآمیز با من بگو.
هوش مصنوعی: تندی و سختی مکن که این برای تو عیب است؛ خوی نیکو از روی نیکو بهتر است.
هوش مصنوعی: (ویس به دایه:) من در خواب روی دوست را دیدم و چنین سخنانی از او شنیدم.
هوش مصنوعی: پس چرا بیصبر و درمانده نباشم و چرا همیشه غمگین و اندوهخوار نباشم؟
هوش مصنوعی: تا وقتی که بخت مرا از آن ماهروی دور نگه دارد، هر کسی مرا در این غم معذور میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.