نویسنده چو از نامه بپرداخت
به جای آورد هر چاری که بشناخت
چو مشکین کرد مشکین نوک خامه
به نوک خامه مشکین کرد نامه
گرفت آن نامه را ویسه ز مشکین
بمالیدش بدان دو زلف مشکین
به یک فرسنگ بوی نامهٔ ویس
همی شد همچو بوی جامهٔ ویس
پس آنگه خواند آذین را بر خویش
بدو گفت ای به من شایسته چون خویش
اگر بودی تو تا امروز چاکر
ازین پس باشی آزاده برادر
به جاه اندر ترا انباز دارم
به مهر اندر ترا همراز دارم
ترا خواهم فرستاده به رامین
مرا درخورتر از جان و جهانبین
تو فرزندی مرا رامین خداوند
عزیز دل خداوندست و فرزند
مکن در ره درنگ و زود بشتاب
چو باد دی مهی و تیر پرتاب
که من زین پس به راهت چشم دارم
گهی روز و گهی ساعت شمارم
چنان کن کت نبیند دوست و دشمن
به رامین بر پیام و نامهٔ من
درودش ده ز من بیش از ستاره
بگو ای ناکس زنهار خواره
من از تو بد کنش آن رنج دیدم
که درد مرگ را صد ره چشیدم
فرامش کردی آن سوگند و زنهار
که خوردی با من و کردی دو صد بار
چه آن سوگند و چه باد گذاری
چه آن زنهار و چه ابر بهاری
تو آن کردی بدین مسکین دل من
که هرگز نکند دشمن به دشمن
یکایک آنچه کردی پیشت آیاد
به جابی کت نیاید کس به فریاد
تو پنداری که با من کردی این بد
به جان من که کردی با تن خود
نشانه شد روانت سرزنش را
که بگزید از کنشها این کنش را
کجا این را به نکته برشمارند
پس از ما بر نگارستان نگارند
چرا از دوستان دل برگرفتی
چرا از دشمنان دلبر گرفتی
مرا چون اژدها بر جان گزیدی
چو در شهر کسان جانان گزیدی
کجا یابی تو چون من دوستداری
چو شاهنشاه موبد شهریاری
به خوشی چون خراسان جایگاهی
چو مرو شایگان محکم پناهی
فرامش کردی آن نیکی که دیدی
ز من وز شه به هر کامی رسیدی
ز شاهی بود موبد را یکی نام
ترا بود آن دگرگونه همه کام
چو بر گنجش همه فرمان مرا بود
به گنج اندر همه چیزی ترا بود
تو بر خوردی ز گنج شاهوارش
چنان کز ساز و رخت بی شمارش
ستوران جز گزیده ننشستی
کمرها جز گرانمایه نبستی
نپوشیدی مگر دیبای صد رنگ
ز چین آورده نیکوتر ز ارژنگ
نخوردی می جز از یاقوت رخشان
چو مریخ از میان مهر تابان
ز بت رویان ستاره پیشکارت
چو ویسه آفتاب اندر کنارت
چنین حال و چنین مال و چنین جای
دلاویز و دل افروز و دلارای
بَدل کردی مرا آخر چه بودت
به جای این زیان چندست سودت
نکردی سود و مایه بر فشاندی
نبردی هیچ و بی مایه بماندی
قضا برداشت از پیش تو صد گنج
کنون دانگی همی جوبی به صدرنج
چه نادانی که این مایه ندانی
که از بسیار نیکی بر زیانی
بَدَل داری ز هر چیزی یکی چیز
چنان کز زر بدل دارند ارزیز
به جای سیم ناب و زر خود روی
بدل دادت زمانه آهن و روی
به جای ناز و مهرت رنج و کینه
به جای در خوشاب آبگینه
به جای آب رویت آب جویست
به جای مشک نابت خاک کویست
عجب دارم اگر تو هوشمندی
چنین بد خویشتن را چون پسندی
گلی کاو با تو بسیاری نپاید
بدین سان دل درو بستن چه باید
گلی به یا گلستانی شکفته
گلش نیکوتر از ماه دو هفته
چو آذین سربه سر پیغام بشنید
همان گه باد پایی خنگ بگزید
به بالا و به پهنا کوه پیکر
به رفتار و به پویه باد صرصر
به کوه اندر چو سیلاب رونده
به دشت اندر چو عفریت دونده
به بالا بر، شدی همچون پلنگان
به دریا در، شدی مثل نهنگان
به پای او چه کهسار و چه هامون
به چشم او چه دریا و چه جیحون
به پشتش بر، سوار آسوده در راه
چنان بودی که مرد خفته بر گاه
بیابان را چو نامه درنوشتی
چو پرنده به گردون بر، گذشتی
به راه اندر نه خوردش بود و نه خواب
به دو هفته ز مرو آمد به گوراب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از شعر، ویس، پس از پایان ده نامه، آذین را به منظور رساندن پیامش به رامین میفرستد. ویس نامه را با عطر موی خود آغشته میکند و آذین را به عنوان برادر آزادش میخواند. او از آذین میخواهد که سریعاً به رامین برود و پیغامش را برساند، در حالی که به او یادآور میشود که رامین برایش اهمیت ویژهای دارد. ویس همچنین در نامه به رامین از دردها و رنجهای خود میگوید و از او میخواهد که عذرخواهی کند و به یاد سوگندهایشان باشد. آذین با شتاب به سمت رامین میرود و مسیر را با سرعت میپیماید.
هوش مصنوعی: چون نویسنده (رامیننامهنویس ویس) از نوشتن نامه فارغ شد، هر چاره و تدبیری که میدانست به کار بست.
هوش مصنوعی: نوک قلم را با مرکب مشکآلود سیاه کرد و با همان قلم نامه را مشکین و خوشبو نوشت.
هوش مصنوعی: ویس نامه را از دست نویسنده گرفت و آن را به دو زلف مشکین خود مالید تا خوشبو شود.
هوش مصنوعی: بوی نامهٔ ویس مانند بوی جامهٔ او تا یک فرسنگ میپراکند.
هوش مصنوعی: سپس ویس آذین را نزد خود خواند و گفت: ای کسی که برای من مانند خویشاوند شایستهای.
هوش مصنوعی: اگر تا امروز خدمتکار من بودی، از این پس برادری آزاد برای من خواهی بود.
هوش مصنوعی: تو را در مقام و جاه با خود شریک میکنم و در مهر و دوستی رازدار خود میدانم.
هوش مصنوعی: میخواهم تو را بهعنوان پیک نزد رامین بفرستم؛ رامینی که برای من از جان و چشم عزیزتر است.
هوش مصنوعی: تو برای من مانند فرزندی و رامین سرور من است، و سرور و فرزند هر دو عزیز دلاند.
هوش مصنوعی: در راه درنگ مکن و مانند باد زمستانی و تیر رهاشده شتاب کن.
هوش مصنوعی: زیرا من از این پس چشمبهراه تو خواهم بود و گاه روزها و گاه ساعتها را میشمارم.
هوش مصنوعی: چنان رفتار کن که هیچ دوست و دشمنی تو را با پیام و نامهٔ من نزد رامین نبیند.
هوش مصنوعی: از سوی من بیش از شمار ستارگان به او درود برسان و بگو: ای فرومایهٔ پیمانشکن.
هوش مصنوعی: ای بدکردار، از تو چنان رنجی دیدم که گویی صد بار درد مرگ را چشیدم.
هوش مصنوعی: آن سوگندها و پیمانهایی را که دویست بار با من خوردی و بستی فراموش کردی.
هوش مصنوعی: سوگند تو مانند بادی گذرا و پیمانت مانند ابر بهاری ناپایدار بود.
هوش مصنوعی: با دل بیچارهٔ من کاری کردی که هیچ دشمنی با دشمن خود نمیکند.
هوش مصنوعی: امیدوارم هر آنچه کردی یکایک در جایی پیش رویت آید که هیچکس به فریادت نرسد.
هوش مصنوعی: تو گمان میکنی این بدی را با من کردی، اما به جان من سوگند که با خودت کردی.
هوش مصنوعی: روان تو آماج سرزنش شد، چون از میان همهٔ کارها این کار ناپسند را برگزید.
هوش مصنوعی: زیرا این کار تو را بهعنوان نکته و داستان بازگو میکنند و پس از ما آن را در نگارخانهها نقش میکنند.
هوش مصنوعی: چرا از دوستانت دل کندی و چرا از میان دشمنان دلبر برگزیدی؟
هوش مصنوعی: وقتی در شهر بیگانگان معشوقی برگزیدی، مانند اژدها جان مرا گزیدی.
هوش مصنوعی: کجا دوستداری مانند من و شهریاری مانند شاهنشاه موبد خواهی یافت؟
هوش مصنوعی: و کجا جایگاهی به خوشی خراسان و پناهگاهی استوار مانند مرو شاهجان خواهی یافت؟
هوش مصنوعی: آن همه نیکی را که از من و از شاه دیدی و به هر آرزویی رسیدی فراموش کردی.
هوش مصنوعی: موبد تنها نام پادشاهی را داشت، اما همهٔ کام و بهرهٔ واقعی آن پادشاهی از آنِ تو بود.
هوش مصنوعی: چون فرمان گنجینهٔ شاه در دست من بود، هر چه در آن گنج بود در عمل از آنِ تو بود.
هوش مصنوعی: تو از گنج شاهانهٔ موبد و نیز از ساز و برگ و رخت بیشمارش بهره بردی.
هوش مصنوعی: جز بر اسبان برگزیده سوار نمیشدی و جز کمربندهای گرانبها نمیبستی.
هوش مصنوعی: جز دیبای رنگارنگی که از چین آورده بودند و از نقشهای ارژنگ زیباتر بود، نمیپوشیدی.
هوش مصنوعی: شراب را جز در جامهایی از یاقوت درخشان نمینوشیدی؛ شراب سرخ در آن جام مانند مریخ بود که در میان خورشید تابان بدرخشد.
هوش مصنوعی: خدمتگزارانت زیبارویانی چون ستاره بودند و ویس چون خورشید در آغوشت بود.
هوش مصنوعی: چنین حال خوش و چنین ثروت و چنین جایگاهی که دلانگیز و دلافروز و دلآرا بود،
هوش مصنوعی: همه را با من رها کردی و عوض کردی؛ آخر تو را چه شد؟ در برابر این زیان، چه سودی به دست آوردی؟
هوش مصنوعی: هیچ سودی نبردی و سرمایهات را هم بر باد دادی؛ چیزی به دست نیاوردی و بیسرمایه ماندی.
هوش مصنوعی: تقدیر صد گنج را از پیش تو برداشت و اکنون با صد رنج در پی یک دانگ ناچیز میگردی.
هوش مصنوعی: چه نادانی که این اندازه را نمیفهمی که از آن همه نیکی و خوشی به زیان افتادهای.
هوش مصنوعی: در برابر هر چیز گرانبها چیزی بیارزش گرفتهای، چنانکه کسی به جای زر قلع بگیرد.
هوش مصنوعی: روزگار به جای نقرهٔ ناب و زر خالص، به تو آهن و مس داده است.
هوش مصنوعی: به جای ناز و مهر، رنج و کینه نصیبت شد و به جای مروارید درخشان، شیشه.
هوش مصنوعی: به جای آبروی تو آب جوی بیارزش مانده و به جای مشک ناب، خاک کوچه؛ یعنی آبرو و ارجت را از دست دادهای.
هوش مصنوعی: در شگفتم که اگر خردمندی، چگونه چنین بدی را برای خود میپسندی.
هوش مصنوعی: گلی که مدت زیادی با تو نمیماند، چرا باید اینگونه دل به آن بست؟ گل اشاره به همسر تازهٔ رامین است.
هوش مصنوعی: آیا یک گل بهتر است یا گلستانی شکفته که گلش از ماه شب چهارده زیباتر است؟ ویس خود را گلستان و رقیب را تنها یک گل میداند.
هوش مصنوعی: چون آذین همهٔ پیام را شنید، همان دم اسبی سپید و تیزرو چون باد برگزید.
هوش مصنوعی: آن اسب در بلندی و پهنا مانند کوه بود و در رفتار و تاختن مانند باد تند.
هوش مصنوعی: در کوهستان مانند سیلاب روان میرفت و در دشت مانند دیو میدوید.
هوش مصنوعی: در سربالایی مانند پلنگ بالا میرفت و در دریا مانند نهنگ شنا میکرد.
هوش مصنوعی: برای پای او کوهسار و دشت یکسان بود و در چشم او دریا و رود جیحون فرقی نداشت.
هوش مصنوعی: سوار بر پشت او در راه چنان آسوده بود که گویی مردی بر تخت خفته است.
هوش مصنوعی: بیابان را مانند نامهای در هم میپیچید و پشت سر میگذاشت و مانند پرنده بر آسمان میگذشت.
هوش مصنوعی: آذین در راه نه غذا خورد و نه خوابید و در دو هفته از مرو به گوراب رسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.