چو بیرون آمد از دروازه خرم
شد از تیمار هجرش نیمهای کم
چو بادی از کهستان بردمیدی
بهشتی بوی خوش زی او رسیدی
خوشا راها که باشد راه ایشان
که دارند در سفر هنجار جانان
اگر چه صعب راهی پیش دارند
مران را گلشن و طارم شمارند
هر آن کش راه باشد بی کرانتر
به روی دوست باشد شادمانتر
اگر چه راه ناپدرام باشد
بپدرامد چو خوش فرجام باشد
چنان چون راه مهر افزای رامین
چو کاری تلخ کش انجام شیرین
و زو ناکام ویس ماه پیکر
بپژمرده چو برگ از ماه آذر
زمین ماه بر وی چاه گشته
گل رویش به رنگ کاه گشته
سراسر زیور از تن برگشاده
همه پیرایهها یک سو نهاده
ز خورد و خواب و از شادی بریده
هوای دل برو پرده دریده
همه کار جهان در دل شکسته
دل از کام و لبان از خنده بسته
به چشمش روی مادر مار گشته
همیدون مهر ویرو خوار گشته
به روزش مهر بودی مونس روز
چو روی رام تابان و دل افروز
شب تاریک بودی غمگسارش
ز مشکین موی رامین یادگارش
نشسته روز و شب بالای ایوان
بمانده چشم در راه خراسان
همی گفتی چه بودی گر یکی روز
ازین راه آمدی باد دل افروز
سحر گاهان نسیمی خوش دمیدی
پگاه بام رامین دررسیدی
ز پشت رخش رسته چون سهی سرو
مرو را روی بر من پشت بر مرو
گرازان رخش چون طاووس صد رنگ
به پشتش بر نشسته نقش ارتنگ
درین اندیشه مانده ویس هموار
سپرده تن به رنج و دل به تیمار
یکی روزی نشسته بر لب بام
پگه آنگه که خور بیرون نهد گام
دو خورشید از خراسان روی بنمود
که از گیتی دو گونه زنگ بزدود
یکی بزدود زنگ شب ز گیهان
یکی بزدود زنگ غم ز جانان
چنان آمد به نزد ویس بانو
که آید دردمندی پیش دارو
بپیچیدند بر هم مُرد و شمشاد
ز شادی هر دوان را گریه افتاد
ببوسیدند هر دو ارغون را
پس آنگه بسدّین نوشین لبان را
ز شادی هر دو چون گل برشکفتند
گرفته دست هم در خانه رفتند
به رامین گفت ویس ماه پیکر
رسیدت دل به کام و کان به گوهر
ترا باد این سرای خسروانی
درو بنشین به ناز و شادمانی
گهی در خانه زلف و جام می گیر
گهی در دشت مرغان گیر و نخچیر
به نخچیر آمدهستی از خراسان
به پیش آمد ترا نخچیر آسان
ترا من هم گوزنم هم تذروم
چو هم شمشاد و هم آزاد سروم
گهی بنشین به پای سرو و شمشاد
به نخچیری چو من میکن دلت شاد
من و تو روز در شادی گذاریم
ز فردا هیچ گونه یاد ناریم
چو روز خوش بود خرم نشینیم
که خود جز خرمی کاری نبینیم
به روز پاک جام نوش گیریم
به شب معشوق در آغوش گیریم
زمانی دل ز شادی برنتابیم
همه کامی بجوییم و بیابیم
هوای دل به پیروزی برانیم
که هم پیروز بخت و هم جوانیم
پس آنگه هر دو کام دل براندند
به شادی هفت مه با هم بماندند
زمستان بود و سرمای کهستان
دو عاشق مست و خرم در شبستان
میان نعمت و فرمانروایی
نشاط عاشقی و پادشایی
نگر تا کام دل چون خوش براندند
ز شادی ذرهای باقی نماندند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رامین از شهر خرم خارج میشود و با دل شاد به سمت همدان میرود تا به ویس برسد. او در دل به یاد ویس میافتد و از هجران او ناراحت است. ویس نیز در انتظار رامین به شدت نگران و غمگین است و حالش مانند گیاهی پژمرده است. با ورود رامین به نزد ویس، هر دو عاشق که غم و درد دوری را تجربه کردهاند، از شادی به گریه میافتند و یکدیگر را در آغوش میگیرند. رامین و ویس تصمیم میگیرند که با همدیگر زندگی را جشن بگیرند و همه تلخیها را فراموش کنند، در کنار هم به خوشی و خرمی بپردازند. آنها در شادی غرق میشوند و از زندگی هر روز لذت میبرند.
هوش مصنوعی: رامین وقتی شادمان از دروازهٔ شهر بیرون آمد، نیمی از اندوه دوری از ویس از دلش کم شد.
هوش مصنوعی: هرگاه بادی از سوی کوهستان (جایی که ویس بود) میوزید، بویی خوش و بهشتی به او میرسید.
هوش مصنوعی: خوشا راه کسانی که در سفر، آهنگ رفتن به سوی محبوب دارند.
هوش مصنوعی: اینان هرچند راهی دشوار در پیش دارند، آن را گلزار و کاخ میشمارند.
هوش مصنوعی: هرکس راهش درازتر باشد، هنگام رسیدن به دیدار دوست شادمانتر است.
هوش مصنوعی: اگر راهی ناخوشایند باشد، چون پایانش خوش باشد، خوشایند میشود.
هوش مصنوعی: راه رامین که مهرش را میافزود چنین بود؛ مانند کاری تلخ که پایانی شیرین دارد.
هوش مصنوعی: و ویسِ ماهروی در دوری او ناکام و پژمرده بود، چون برگ درخت در ماه آذر.
هوش مصنوعی: سرزمین ماه (ماهِ کوهستان، جای ویس) بر او چون چاه تنگ و تاریک شده بود و گل رخسارش زرد چون کاه گشته بود.
هوش مصنوعی: همهٔ زیورها را از تن گشوده و آرایشها را کنار گذاشته بود.
هوش مصنوعی: از خوردن و خوابیدن و شادی دست کشیده بود و هوای دل و عشق پردهٔ رازش را دریده بود.
هوش مصنوعی: همهٔ کارهای جهان در دلش بیارزش شده بود؛ دل از آرزو و لب از خنده بسته بود.
هوش مصنوعی: روی مادرش در چشمش چون مار ناخوشایند شده بود و مهر برادرش ویرو نیز نزد او بیارج گشته بود.
هوش مصنوعی: روزها خورشید همدم او بود، زیرا چون روی رامین درخشان و دلافروز بود.
هوش مصنوعی: شب تاریک غمخوارش بود، چون یادآور موی سیاه و مشکین رامین بود.
هوش مصنوعی: شب و روز بر بالای ایوان مینشست و چشم به راه خراسان دوخته بود.
هوش مصنوعی: پیوسته میگفت: چه میشد اگر روزی از این راه بادی دلافروز میوزید.
هوش مصنوعی: چه میشد اگر سحرگاه نسیمی خوش میوزید و رامین بامدادان از راه میرسید.
هوش مصنوعی: بر پشت اسبش چون سروی راستقامت روییده باشد، رو به من و پشت به مرو آمده باشد.
هوش مصنوعی: اسبش خرامان و رنگارنگ چون طاووس، و بر پشت آن رامین زیبا چون نقش ارژنگ (نگارخانهٔ مانی) نشسته باشد.
هوش مصنوعی: ویس پیوسته در این اندیشه بود؛ تن به رنج و دل به اندوه سپرده بود.
هوش مصنوعی: روزی بامدادان، هنگامی که خورشید طلوع میکرد، بر لب بام نشسته بود.
هوش مصنوعی: دو خورشید از سوی خراسان پیدا شد که دو گونه زنگار را از جهان پاک کرد: یکی خورشید آسمان و دیگری رامین که از خراسان میآمد.
هوش مصنوعی: یکی از آن دو، تاریکی شب را از جهان زدود و دیگری، یعنی رامین، غم را از دل معشوق پاک کرد.
هوش مصنوعی: رامین چنان شتابان و مشتاق نزد ویس بانو آمد که بیمار دردمند به سوی دارو میرود.
هوش مصنوعی: آن دو که یکی چون درخت مورد و دیگری چون شمشاد بود، یکدیگر را در آغوش کشیدند و هر دو از شادی گریستند.
هوش مصنوعی: هر دو نخست گونههای سرخ چون گل ارغوان یکدیگر را بوسیدند و سپس لبهای سرخ چون مرجان و شیرین یکدیگر را.
هوش مصنوعی: هر دو از شادی مانند گل شکفته شدند و دست در دست هم به درون خانه رفتند.
هوش مصنوعی: ویس ماهرخسار به رامین گفت: دلت به آرزویش رسید، مانند کانی که به گوهر رسیده باشد.
هوش مصنوعی: این کاخ شاهانه از آنِ تو باشد؛ در آن با ناز و شادی بنشین.
هوش مصنوعی: گاهی در خانه زلف من و جام شراب را به دست بگیر و گاهی در دشت به شکار پرندگان و جانوران برو.
هوش مصنوعی: تو به بهانهٔ شکار از خراسان آمدهای و شکار آسانی پیش رویت آمده است؛ یعنی خود ویس.
هوش مصنوعی: من برای تو هم گوزنم و هم قرقاول، و هم مانند شمشاد و سرو آزادم.
هوش مصنوعی: گاهی زیر سرو و شمشاد، یعنی کنار من، بنشین و با شکاری چون من دلت را شاد کن.
هوش مصنوعی: من و تو روزگار را به شادی بگذرانیم و هیچ اندیشهای از فردا به دل راه ندهیم.
هوش مصنوعی: وقتی روز خوش است، شادمان بنشینیم و جز شادی کاری نکنیم.
هوش مصنوعی: در روز روشن جام شراب گوارا بنوشیم و شب معشوق را در آغوش بگیریم.
هوش مصنوعی: لحظهای دل را از شادی برنگردانیم و هر آرزویی را بجوییم و به آن برسیم.
هوش مصنوعی: خواهش دل را پیروزمندانه دنبال کنیم، زیرا هم بختمان یار است و هم جوانیم.
هوش مصنوعی: سپس هر دو به کام دل رسیدند و هفت ماه با شادی در کنار هم ماندند.
هوش مصنوعی: زمستان بود و سرمای کوهستان، و آن دو عاشق مست و شادمان در خوابگاه با هم بودند.
هوش مصنوعی: در میان ناز و نعمت و فرمانروایی بودند و شادی عاشقی و شکوه پادشاهی را با هم داشتند.
هوش مصنوعی: بنگر که چه خوش به آرزوی دل رسیدند؛ چنان که ذرهای از شادی نماند که از آن بهره نبرده باشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.