ای بزرگی که دین یزدان را
لقبت صد کمال نو دادست
دان که من بنده را خداوندی
میوه و گوشتی فرستادست
میوه در ناضج اوفتاد و کسی
اندر این فصل میوه ننهادست
گوشتی ماند و من درین ماندم
زانکه رعنا و محتشم زادست
لبش آهنگ کاه می‌نکند
چه عجب نه لبش ز بیجادست
گفتم ای گوسفند کاه بخور
کز علفها همینت آمادست
گفت جو، گفتمش ندارم، گفت
در کدیه خدای بگشادست
گفتمش آخر از که خواهم جو
اینت محنت که با تو افتادست
گفت خواه از کمال دین مسعود
که ولی نعمتی بس آزادست
منعما مکرما درین کلمات
کین زبان بسته‌ام زبان دادست
به کرم ایستادگی فرمای
کز شره بر دو پای استادست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از بزرگ‌مقام و خدایی یاد می‌کند که به او کمالات ارزانی داشته است. او خود را در وضعیتی می‌بیند که در جستجوی جو است، اما میوه‌ای ناپخته در دست دارد و دیگران در این فصل میوه‌ای نمی‌آورند. با گوسفند صحبت می‌کند و به او می‌گوید که چرا علف نمی‌خورد و به جوی که ندارد اشاره می‌کند. گوسفند به او می‌گوید که باید از کمال دین مسعود بخواهد، زیرا او نعمتی بزرگ و آزادی‌بخش است. در انتها، شاعر از بزرگ‌مقام می‌خواهد که به او کمک کند تا از فشار و سختی که با آن روبه‌رو است، رها شود.
هوش مصنوعی: ای بزرگ‌مقامی که به تو عنوانی بخشیده‌اند که تو را به تمام کمالات دین یزدان (خدا) معرفی می‌کند.
هوش مصنوعی: بدان که خداوندی برای من، بنده‌اش، میوه و گوشت فرستاده است.
هوش مصنوعی: میوه در زمان نرسیده و ناپختگی به زمین افتاده است و در این فصل هیچ‌کس میوه‌ای نچیده و جمع‌آوری نکرده است.
هوش مصنوعی: من تنها مانده‌ام و احساس می‌کنم به مانند گوشتی بدون ارزش هستم، زیرا که معشوق، زیبا و باوقار به دنیا آمده است.
هوش مصنوعی: لب او به خوردن کاه تمایل ندارد و این برای من جای تعجب است، زیرا لب او از بی‌میلی به این خوراک نیست.
هوش مصنوعی: گفتم ای گوسفند، کاه بخور که از علفها همین مقدار برای تو آماده است.
هوش مصنوعی: گفت: «جو» (غلات و دانه‌ها) که من در کد (مزرعه) ندارم، او گفت که خدا در این کد برایت در آنجا گشایش خواهد داد.
هوش مصنوعی: گفتم به او که من جو را از چه کسی طلب کنم، وقتی که این درد و رنجی که با تو داشتم بر من گذشته است.
هوش مصنوعی: گفت باید از کمال دین مسعود (یکی از شخصیت‌های بزرگ و پشتیبان) درخواست کنم، زیرا او نیکوکار و با سخاوت بسیار است.
هوش مصنوعی: منظور شاعر این است که در این کلمات که بیان کرده، یعنی در این شعر، به او (مسعود) لطف و احترام شده و او در این اشعار به خاطر ادب و زبان‌بندی‌اش، مورد ستایش قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: از بخشندگی خود چنان پشتیبانی کن که شر را از دو پایم به زمین بزند و نگه‌ام دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زینت باغ ماه خرداد است
گر به باده گرایی از دادست
بت نو شاد گشت گلبن و باغ
گویی از حسن و زیب نو شادست
بلبلان را که خطبه خوان شده اند
[...]
جور با حکم او همه دادست
عمر بی‌یاد او همه بادست
از خواص سخای مجد کرم
که همه دین و دانش و دادست
آنکه گردون در انتظام امور
تا که شاگرد اوست استادست
آنکه تا بنده می‌خرد جودش
[...]
بخدائی که هر که بنده اوست
در دو عالم حقیقت آزادست
کاصفهان بی حضور مخدومان
اصفهان نیست وحشت آبادست
آنچه ما را فریضه افتادست
ظلم را ظلم و داد را دادست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.