چه گویی با تو درگیرد که از بندی برون آیم
غمی با تو فرو گویم دمی با تو برآسایم
ندارم جای آن لیکن چو تو با من سخن گویی
من بیچاره پندارم که از جایی همی آیم
مرا گویی کزین آخر چه میجویی چه میجویم
کمر تا از توبربندم فقع تا از تو بگشایم
غمی دارم اگر خواهی بگویم با تو ورنه نه
بدارم دست از این معنی همان دستی همی خایم
به جان گر بوسهای خواهم بده چون دل گرو داری
مترس ارچه تهیدستم ولیکن پای برجایم
اگر دستی نهم بر تو نهادم دست بر ملکی
وگرنه بیتو تنگ آید همه آفاق در پایم
فراقت هر زمان گوید که بگریز انوری رستی
اگر می راستی خواهی چو هندو نیست پروایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با معشوق خود به گفتگو مینشیند و از غمهای درونیاش صحبت میکند. او احساس میکند که اگرچه در موقعیت دشواری قرار دارد، اما سخن گفتن با معشوق به او آرامش میدهد. شاعر از معشوق میخواهد که اگر میخواهد، غمش را بشناسد و در غیر این صورت، دست از ابراز آن بردارد. او همچنین به عشق و نیازش به معشوق اشاره میکند و میگوید که حتی اگر چیزی نداشته باشد، هنوز هم حاضر است خود را در برابر معشوق عرضه کند. سرانجام، شاعر به تنهایی و دوری از معشوق اشاره کرده و از آرزوی وصال صحبت میکند.
هوش مصنوعی: وقتی با تو سخن میگویم، احساس میکنم که از یک بند رهایی یافتهام. غمهایم را برای تو بازگو میکنم و در کنار تو آرامش مییابم.
هوش مصنوعی: اگرچه من جایی ندارم، اما زمانی که تو با من صحبت میکنی، احساس میکنم که از مکانی آمدهام و آن را دارم.
هوش مصنوعی: تو از من میپرسید که در نهایت چه چیزی را میجوی و من هم در جستجوی تو هستم؛ میخواهم خود را از بند تو آزاد کنم تا بتوانم دوباره به تو نزدیک شوم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی میتوانم راجع به غمهایم برایت صحبت کنم، اما اگر نخواهی، دلیلی برای افشای این راز ندارم و همان مقدار هم که میخواهم، نگه میدارم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به جانم بوسهای بزنم، این کار را بکن؛ زیرا تو دل را به دست داری و نترس، حتی اگر چیزی ندارم، اما هنوز روی پای خود ایستادهام.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم دستی به تو بزنم، این دست بر دنیای من خواهد بود؛ و اگر تو نباشی، تمام دنیا و هر چیزی که در آن است برای من تنگ و کوچک میشود.
هوش مصنوعی: فراق تو هر لحظه به من میگوید که از اینجا فرار کنم، ای انوری! اگر واقعاً میخواستید با من باشید، چرا مثل هندوها بیخیالی میکنید؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ندارد پای عشق او دل بیدست و بیپایم
که روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم
میان خونم و ترسم که گر آید خیال او
به خون دل خیالش را ز بیخویشی بیالایم
خیالات همه عالم اگر چه آشنا داند
[...]
چو دادی مژده این نعمتم کت روی بنمایم
رها کن کز کف پای تو زنگ دیده بزدایم
به پات ار دیده سایم، زنده گردم، لیک کشت آنم
کز این خون غم آلوده چگونه پات آلایم
ز خون دیده خود شرمسارم پیش تو، کز وی
[...]
من بیدل گهی ز آمد شد کویت نیاسایم
ولی هرگز نمی بینم تو را چندان که می آیم
مرا زین در مران چون با سگانت بسته ام عهدی
که تا جان در تنم باشد بود خاک درت جایم
بگرید زار و گوید جان ازین مشکل توان بردن
[...]
چو نتوانم که در بزم تو بیموجب درون آیم
شوم دیوانه تا آبی برون بهر تماشایم
نمیرم تا براهت برنمی آید تمنایم
نماید تا قدم بیرون نیاید خارت از پایم
زبس گرمست نتواند نشستن هیچکس آنجا
عجب نبود اگر در بزم او خالی بود جایم
چو از آتش فزونتر مضطرب باشد سپند ما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.