|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و غم فقدان محبوب سخن میگوید و بیان میکند که زندگیاش بدون او پر از غم است. او به عشقی بسیار عمیق و دردآور اشاره دارد که هر روز بر شدت آن افزوده میشود. همچنین، شاعر از هجران و رنجهایی که به خاطر دوری محبوب متحمل میشود، صحبت میکند و به نوعی گلهی خود را از زخمها و ناراحتیهایی که این عشق برایش به همراه داشته، بیان میکند. در نهایت، او به این نتیجه میرسد که اگر در عشقش ادعایی کرده، از سر بینهایت محبت او بوده است.
هوش مصنوعی: بدون تو، درد دل من بیشتر میشود، و اگر این عمر من بدون تو باشد، به آن فکر میکنم که شاید حتی با تو هم دردی نداشته باشد.
هوش مصنوعی: دل من فقط به درد تو نیاز دارد و بس؛ چه شگفت که کسی را هم آسودگی و راحت نمیرسد.
هوش مصنوعی: این غم که هیچگاه کم نمیشود برای من خوشحالی دارد، چون هر روز بر شدت آن افزوده میشود.
هوش مصنوعی: به واسطهٔ دوری و جدایی، خویشتن را به من بازگرداندی تا همیشه برایم رنج و عذاب بیاورد.
هوش مصنوعی: اگر در مورد تو ادعایی کردهام، با توجه به این که به خاطر این ادعا مجازات میشوم، پس چه چیزی سزاوار آن است که به من داده شود؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کجا وصفش به گفتن هم نشاید
که پس پیرامنش چیزی بباید
مهی ، کندر سمرقند از لب او
نبات مصر را جان می فزاید
اگر طوطی طبع جان فزاید
بشاخ شکر نابش گراید
بشولد مر طبق را بر طریقی
[...]
خر خمخانه را جودان بماندست
وگر ماندست جو کو تا بخاید
بسنگ هجو من دندان شکستست
که بی بیطار بیخش برنیاید
سرش از سهمناکی شد به آنسان
[...]
ز هجران تو جانم میبرآید
بکن رحمی مکن کاخر نشاید
فروشد روزم از غم چند گویی
که میکن حیلهای تا شب چه زاید
سیهرویی من چون آفتابست
[...]
دلی ده کاو یقینت را بشاید
زبانی کآفرینت را سراید
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.