ای شادی جان آفرینش
وی گوهر کان آفرینش
ای محرم خلوتی که آنجا
محسوت نشان آفرینش
ای بلبل بوستان تجرید
در شورهستان آفرینش
در جلوه کشیده کشف نطقت
اسرار نهان آفرینش
در بدو وجود گفته پیرت
کای بخت جوان آفرینش
ناجسته ز فکرتت روانتر
تیری ز کمان آفرینش
آزاد مراتب یقینت
زاسیب گمان آفرینش
بیفاتحهٔ ثنا نبرده
نام تو زبان آفرینش
در شیوهٔ اختراع و ابداع
با تاب و توان آفرینش
گم کرده گران رکابی تو
تیزی عنان آفرینش
در بیجهتی هلال قدرت
فارغ ز بنان آفرینش
در بیصفتی علو نعتت
برتر ز بیان آفرینش
نابسته نبوده تا که بوده
پیش تو میان آفرینش
صیت تو گرفته صد ولایت
زانسوی جهان آفرینش
ده یازده قبول داری
بر کل مکان آفرینش
بیش است زکوة مایهٔ تو
از سود و زیان آفرینش
سوگند به جان تو خورد عقل
یعنی که به جان آفرینش
ای نازده آفرینشت راه
عبادی و آن آفرینش
هر نوبت مجلست بهاریست
در فصل خزان آفرینش
سر گم شده نعرهٔ مریدانت
نواب فغان آفرینش
افتاده بر آستانهٔ سمع
مست از تو روان آفرینش
لوزینهٔ استعارت تست
آرایش خوان آفرینش
نقد سخنت چو رایج افتاد
در داد و ستان آفرینش
صراف سخن که نفس کلیست
بر طرف دکان آفرینش
پرسید ز عقل کل که آن چیست
گفتا همه دان آفرینش
تا ابلق تند دهر رامست
اندر خم ران آفرینش
در خدمت دور دولتت باد
دوران و زمان آفرینش
شیرین ز زبان شکرینت
تا حشر دهان آفرینش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به مدح امام بزرگ شیخ قطبالدین ابوالمظفر العبادی میپردازد و او را به عنوان شادیبخش جان آفرینش و سرچشمهی حکمت و علم معرفی میکند. او با توصیف ویژگیهای ممتاز امام، از جمله بلاغت سخن او و چگونگی آثارش بر آفرینش، بر جایگاه والا و خاص او تأکید میکند. شاعر همچنین به قدرت و نفوذ کلام این شخص و تأثیر عمیق او بر سنتهای معنوی و فرهنگی اشاره میکند و بیان میدارد که نام او در سراسر عالم شناخته شده و یادش همواره گرامی است. در نهایت، قصیده به ستایش دائمی و باطنی امام در دل مریدان و پیروانش میپردازد و نظمی از محبت و روحانیت را در وجود او تجسیم میکند.
هوش مصنوعی: ای شادی بخش جان آفرینش و ای ارزشمندترین گوهر که از دل زمین به دست آمدهای.
هوش مصنوعی: ای کسی که در خلوت الهی حاضری و نقطهٔ راز و عظمت آفرینش هستی.
هوش مصنوعی: ای بلبل خوشخوانی که در بهشت صفا و روحانیت میزنی، در میان این دنیای پر از سختی و ناپاکی نیز وجود داری.
هوش مصنوعی: در این بیت، به زیبایی و تجلی سخنگویی و رازهای نهفته در آفرینش اشاره شده است. شاعر به نمایانی و قدرت بیان امام شیخ قطبالدین در روشن کردن این اسرار اشاره میکند.
هوش مصنوعی: در آغاز آفرینش، پیر (سالمند و حکیم) به تو (امام شیخ قطبالدین) گفته است، ای بخت جوان (که نویدبخش و خوشیمن هستی) آفرینش.
هوش مصنوعی: فکرت و اندیشهات به سرعت و تیزی پیکانی است که از کمان آفرینش به بیرون پرتاب میشود.
هوش مصنوعی: یقین تو از آسیبها و تردیدهای ناشی از گمانهای دنیا آزاد است.
هوش مصنوعی: بدون ذکر ثنای تو، زبان آفرینش هرگز نام تو را نمیبرد.
هوش مصنوعی: در هنر خلق و ابتکار، تو با قدرت و انرژی خاصِ آفرینش خود، بینظیری.
هوش مصنوعی: عنان آفرینش را به نزد تو گم کردهاند، یعنی به خاطر شجاعت و توانایی تو در خلاقت، دیگران در ایجاد و پیشرفت لنگ میزنند و به تیزی و تندروی نمیرسند.
هوش مصنوعی: قدرت تو در جهتی مشخص نیست و از درک و توصیف انسانها بالاتر است، بهگونهای که دست و توانایی آفرینش نمیتواند به تو برسد.
هوش مصنوعی: در وصف بینظیری شخصیت تو، آنچه بیان میشود، از ستایش تو کمتر است و هرگز نمیتواند به بزرگی و عظمت تو اشاره کند.
هوش مصنوعی: پیش از وجود تو، هیچچیز در آفرینش کامل و شایسته نبوده است.
هوش مصنوعی: نام تو به عنوان یکی از بزرگترین شخصیتها در عالم وجود، در تمام سرزمینها و ولایات به گوش میرسد و شهرت تو در سراسر جهان پخش شده است.
هوش مصنوعی: تو به مقام و منزلت خود بر همهٔ موجودات و آفرینش تأثیرگذار و قابل قبول هستی، حتی اگر تعداد آنها به ده یا یازده برسد.
هوش مصنوعی: زکات (یعنی کمک و خیرات) اصلی که از دارایی تو به وجود میآید، بیشتر از تمامی سود و زیان موجود در آفرینش است.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که عقل، که نماد خرد و هوش انسانی است، به جان تو، ای شیخ قطب الدین، سوگند میخورد که وجود تو، بهای آفرینش را دارد و به ارزش زیادی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: ای نازنین، آفرینش تو راهی به سوی بندگی و عبادت است و آن آفرینش (خداوند) است.
هوش مصنوعی: هر بار که تو در مجلس حضور پیدا میکنی، مانند بهار است در حالی که در فصل پاییز آفرینش قرار داریم.
هوش مصنوعی: نعره و فریاد مریدان تو به گونهای است که گویی سرگشته و حیران شدهاند و این فریادها باعث شده تا کائنات و آفرینش به وجد بیاید و به خاطر تو به فغان درآید.
هوش مصنوعی: سمع مست یعنی گوش حاصل از نشئه و خوشحالی به خاطر وجود تو، بر آستانه یا در برابر درگاه تو افتاده است. به عبارت دیگر، خلقت و جهان هستی به خاطر تو به حالت عجز و شوق افتادهاند و در پیشگاه تو هستند.
هوش مصنوعی: نیازی به تکرار واژهها و تعبیرهای کهنه نیست و میتوان به راحتی بیان کرد که زیبایی و ذوق ادبی در کلام توست، که موجب زینت و تزیین آفرینش شده است.
هوش مصنوعی: وقتی سخنت مورد قضاوت و سنجش قرار میگیرد و در بازار بحث و گفتوگو شناخته میشود، به اندازهٔ ارزش این آفرینش معتبر است.
هوش مصنوعی: تعبیر «صراف سخن» به شخصی اشاره دارد که در بیان و سخن گفتن مهارت دارد و او «نفس کلی» یا روحی است که در تمام آفرینش فعالیت میکند. به عبارت دیگر، در اینجا به نیرویی اشاره شده که همگان از آن بهرهمند میشوند و این قدرت در دکان آفرینش یعنی در عالم وجود جریان دارد.
هوش مصنوعی: پرسید از عقل کل (خدا یا سرچشمهی عقل و خرد) که آفرینش چیست؟ و او جواب داد که تمام این موجودات و هستی را میتوان به عنوان دانشی بزرگ و جامع شناخت.
هوش مصنوعی: زمانهٔ ناپایدار به مانند اسبی شتابان و تند در دستان قدرت آفرینش قرار دارد و تحت کنترل آن است.
هوش مصنوعی: خوشبختی و سعادت در دوران و زمان آفرینش، همیشه در خدمت تو و حکومت تو باشد.
هوش مصنوعی: زبان تو که شیرین و خوش است، تا روز قیامت، دهان آفرینش را به نیایش و ستایش وادار خواهد کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای لعل تو کانِ آفرینش
در دست تو جانِ آفرینش
نگذشته به تنگی دهانت
چیزی به گمان آفرینش
لعلت نمک است و ابروانت
[...]
ای مهر تو جان آفرینش
نعت تو زبان آفرینش
لطف تو چمن طراز امکان
خشم تو خزان آفرینش
جودت همه بخش عالم کون
[...]
ای جسم تو، جان آفرینش؛
جان تو، جهان آفرینش!
ای کرده بعالم آشکارا
نام تو نشان آفرینش
ای گشته بلند در زمانه
[...]
ای از تو نشان آفرینش
این سوز و فغان آفرینش
جانی تو و آفرینشت جسم
ای جان تو جان آفرینش
درکان چو تو گوهری ندارد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.